World Traveler

Αιματοβαμμένες είναι κάθε χρόνο οι ταυροδρομίες της Παμπλόνα

2009-07-11T00:30:00.005+03:00

Όλοι φαντάζομαι έχετε δει τις εικόνες στην τηλεόραση με τις ταυροδρομίες στην Παμπλόνα της Ισπανίας. Μερικές εκατοντάδες μεθυσμένοι τουρίστες που τρέχουν στους δρόμους της πόλης μαζί με μερικές δεκάδες εξαγριωμένους ταύρους. Κάθε χρόνο μετά το τέλος του φεστιβάλ μετράμε τραυματίες. Φέτος εκτός από τον τραυματισμό κάποιων, υπήρξε και ένας θάνατος. Αυτός ο "άτυχος", σκέφτηκε πως να τρέξεις μαζί με εξαγριωμένα ζώα που διαθέτουν μυτερά κέρατα και ζυγίζουν μερικούς τόνους είναι καλή ιδέα και το πλήρωσε με τη ζωή του. "Τραγικό" το συμβάν λένε...

photo: AP / Alvaro Barrientos

Τραγικό όμως είναι το φεστιβάλ από μόνο του. Τραγικό και αιματοβαμμένο. Γιατί αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι και που ξεχνάνε να αναφέρουν τα κανάλια, είναι πως τα ζώα αυτά, δεν τα βγάζουν έτσι απλά για βόλτα στην πόλη αλλά με τον τρόπο αυτό τα οδηγούν σε αρένες όπου αργότερα θα θανατωθούν, συνεχίζοντας το μακάβριο "άθλημα" των ταυρομαχιών.

Και ρωτάω εγώ, ποιος είναι ο άτυχος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Ο δρομέας που πέθανε άδικα μεν αλλά λόγω δικής του βλακείας δε, κάποιος ταυρομάχος που αν είναι εξαιρετικά "άτυχος" ή απρόσεκτος θα του τη φέρει κάποιος ταύρος στην αρένα ή οι χιλιάδες ταύροι που σφαγιάζονται κάθε χρόνο στις αρένες κατά αυτό το αιμοβόρικο και βάρβαρο "σπορ";

Ας υποθέσουμε πως καμιά εκατοστή τύποι γεμάτοι χαρά οδηγούν εσάς προς μια αρένα με σκοπό να σας σκοτώσουν, θα πηγαίνατε σαν τα πρόβατα στη σφαγή ή θα τους ορμούσατε και'σείς και όποιον πάρει ο χάρος; Ένστικτο αυτοσυντήρησης ονομάζεται αυτό και το διαθέτουν και οι άνθρωπο και τα υπόλοιπα ζώα.

Περπατώντας στην Κίνα για ένα χρόνο, αξύριστος

2009-06-28T20:13:00.009+03:00

Αυτό το καταπληκτικό ταξιδιωτικό video το πέτυχα στο youtube και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Ο Γερμανός Christoph Rehage ξεκίνησε το ταξίδι του τον Νοέμβρη του 2007 από το Πεκίνο και είχε σκοπό να επιστρέψει στην Γερμανία με τα πόδια. Μπορεί να μην τα κατάφερε να περπατήσει ως τη Γερμανία, όμως κατάφερε σε ένα χρόνο να διασχίσει όλη την Κίνα περπατώντας πάνω από 4500 χλμ!

Ολόκληρο το ταξίδι του το έχει καταγράψει στο blog του ενώ στη σελίδα του στο youtube έχει ανεβάσει μια σειρά από 100 περίπου βιντεάκια που τράβηξε στη διαδρομή. Αξίζει να τα επισκεφτείτε.

Ryanair: Μεταφορά αποσκευών από τους επιβάτες

2009-06-26T07:46:00.002+03:00

Η low-cost αεροπορική εταιρία Ryanair εκπλήσει τους πάντες για άλλη μια φορά. Μετά από τις ανακοινώσεις ότι θα χρεώνει τους επιβάτες της για τη χρήση της τουαλέτας, ότι οι υπέρβαροι θα πρέπει να πληρώνουν περισσότερο και ότι καταργεί το check in, τώρα ανακοινώνει πως οι επιβάτες θα πρέπει να κουβαλάνε τις αποσκευές τους μέχρι το αεροπλάνο μόνοι τους!

Τέρμα οι εποχή που δίναμε τις βαλίτσες στο check in, τους βάζαν το αυτοκολλητάκι και τις αποχαιρετούσαμε καθώς ο κινούμενος ιμάντας τις εξαφάνιζε στα άδυτα του αεροδρομίου, για να τις ξαναδούμε με μαγικό τρόπο στο αεροδρόμιο του προορισμού μας, βγαίνοντας από τα άδυτα του αντίστοιχου αεροδρομίου με τη χρήση ενός άλλου κινούμενου ιμάντα. Πλέον οι επιβάτες, τουλάχιστον αυτοί της συγκεκριμένης εταιρίας, θα πρέπει να κουβαλάνε τις αποσκευές τους μόνοι τους, να περνάνε με αυτές τον έλεγχο ασφαλείας, να τις ανεβάζουν μαζί τους στο λεωφοριάκι που σε πάει στο αεροσκάφος και να τις αφήνουν δίπλα στις σκάλες την ώρα που επιβιβάζονται. Πάλι καλά δηλαδή που δεν θα πρέπει να τις πάρουν στον ώμο και να τις βάλουν στο χώρο των αποσκευών. Τουλάχιστον όχι ακόμη!

Κάτι από ΚΤΕΛ μου θυμίζει εμένα αυτό. Βέβαια ακόμη και στα υπεραστικά λεωφορεία άλλων χωρών, στην Ελλάδα δεν νομίζω πως εφαρμόζεται ακόμα, έχουν ξεκινήσει να εφαρμόζουν κάτι αντίστοιχο με το check in των αεροδρομίων, όπου αφήνεις τις αποσκευές σου και οι υπάλληλοι τις μεταφέρουν και ανεβάζουν στο λεωφορείο.

Η απόφαση αυτή της εταιρίας πάντως δεν πρόκειται να περάσει έτσι εύκολα. Ήδη έχουν αρχίσει οι διαμαρτυρίες όχι μόνο από τους επιβάτες αλλά και από τα αεροδρόμια, τις άλλες αεροπορικές εταιρίες και διάφορους άλλους:

Οι επιβάτες αντιδρούν γιατί αυτοί είναι που θα πρέπει να υποστούν όλη την ταλαιπωρία. Φαντάσου να ταξιδεύεις με κανα-δυο κουτσούβελα και εκτός από τα μωρά, τα καροτσάκια τους, τις τσάντες με τις πάνες τους κλπ να πρέπει να κουβαλάς και τις βαλίτσες σου.
Οι υπεύθυνοι των αεροδρομίων αντιδρούν γιατί κάτι τέτοιο θα φέρει το χάος στα αεροδρόμια με επιβάτες φορτωμένους σαν τα ζώα να ψάχνουν την πτήση τους.
Οι αεροπορικές εταιρίες αντιδρούν γιατί και οι δικοί τους επιβάτες επηρεάζονται από το γεγονός ότι θα πρέπει να περιμένουν στην ουρά την ώρα που τα γίνεται ο έλεγχος των αποσκευών των επιβατών της Rayanair, κάτι που θα καθυστερεί κατά πολύ τη διαδικασία.
Τα καταστήματα των αεροδρομίων αντιδρούν γιατί οι πωλήσεις τους θα μειωθούν, αφού κανένας φορτωμένος επιβάτης δεν θα έχει όρεξη για βόλτες στα duty free αλλά ούτε και θα μπορεί να κινηθεί μέσα σε αυτά, κουβαλώντας τις αποσκευές του.
Οι συνδικαλιστικοί φορείς αντιδρούν γιατί σκοπός της εταιρίας με το μέτρο αυτό δεν είναι παρά η περαιτέρω μείωση του προσωπικού της και έτσι νέες απολύσεις είναι ορατές.

Και ποιος δεν αντιδρά δηλαδή; Και κανείς τους δεν έχει και άδικο. Ευτυχώς για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να συμφωνήσουν και τα αεροδρόμια, οπότε ας ελπίσουμε πως κάτι τέτοιο δεν θα γίνει.

Ίσως να είναι άλλο ένα τηλεπικοινωνιακό τρικ της εταιρίας, που όπως έχει αποδείξει πάμπολλες φορές πιστεύει στο “Οποιαδήποτε δημοσιότητα είναι καλή δημοσιότητα“. Το μέλλον θα δείξει.

Camping στη Φολέγανδρο

2009-06-26T04:48:00.003+03:00

Η Φολέγανδρος έχει ένα οργανωμένο κάμπινγκ, το κάμπινγκ Λιβάδι. Δυστυχώς είναι από τα πιο μέτρια camping που έχω μείνει σε Ελληνικό νησί αλλά και γενικά.

Το camping βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νησιού, δίπλα στην μέτρια παραλία Λιβάδι. Το λιμάνι απέχει 1 χιλιόμετρο από το camping και μεταξύ των δυο δεν υπάρχει συγκοινωνία, πέρα από ένα πουλμανάκι που κάνει τη διαδρομή όταν έρχεται πλοίο. Αν λοιπόν δεν έχετε μεταφορικό μέσο, πρέπει να κάνετε τη διαδρομή με τα πόδια. Από το λιμάνι υπάρχει λεωφορείο για τη χώρα. Το ίδιο και για την επιστροφή όπου μάλιστα το τελευταίο λεωφορείο είναι πριν τα μεσάνυχτα. Αν δηλαδή θέλετε να πάτε για μπάνιο, να γυρίσετε στο κάμπινγκ και το βράδυ να βγείτε, πρέπει να κάνετε τη διαδρομή 4 φορές. Επίσης γύρω από το camping δεν υπάρχει τίποτα. Ο κοντινότερος “πολιτισμός” είναι το λιμάνι.

Μέσα στο χώρο του κάμπινγκ δεν υπάρχει παρά ελάχιστη φυσική σκιά από δέντρα και είναι σχεδόν αδύνατον να βρείτε να στήσετε εκεί. Πρέπει να αρκεστείτε σε κάποιες πολύ λεπτές καλαμωτές που προσπαθούν να κάνουν σκιά αλλά δεν τα καταφέρνουν. Αποτέλεσμα είναι το γνωστό σκηνή-καζάνι από νωρίς το πρωί. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, στο σημείο πνέουν δυνατοί άνεμοι και είσαι με το φόβο πως θα πάρει τη σκηνή ο αέρας.

Οι τουαλέτες είναι άλλη ιστορία. Λίγες και βρώμικες. Όσο ήμασταν εκεί, τα πρωινά δεν είχαν νερό οπότε καταλαβαίνετε τι κατάσταση επικρατούσε. Από κάποιο σημείο και μετά τις κλείδωναν και όποιος ήθελε να τις χρησιμοποιήσει, καλή του τύχη. Ζεστό νερό (όταν είχε νερό) δεν θυμάμαι να είχε αλλά έτσι κι αλλιώς δεν χρησιμοποιώ ζεστό για να πω μετά βεβαιότητος. Κάποιοι γνωστοί μας απηύδησαν και τη δεύτερη μέρα τα μάζεψαν και πήγανε σε άλλο νησί.

Το νησί της Φολεγάνδρου πάντως είναι πανέμορφο και είναι κρίμα που το μοναδικό του κάμπινγκ βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση. Σε καμία περίπτωση μην αλλάξετε προορισμό λόγω του κάμπινγκ. Κάντε την καρδιά σας πέτρα και ανεχτείτε την κατάσταση για λίγες μέρες ή αν μπορείτε βρείτε κάποιο φτηνό δωμάτιο και μείνετε εκεί. Το νησί θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω.

Εγώ ήμουν εκεί το 2003 και ήλπιζα πως μέχρι τώρα ίσως να έχουν βελτιωθεί κάπως τα πράγματα αλλά δυστυχώς έμαθα πως μέχρι και πέρυσι ήταν τα ίδια. Αν κάποιος πήγε ή θα πάει φέτος ή έχει νεότερες πληροφορίες ας μας ενημερώσει.

Αγαπημένα ταξιδιωτικά sites

2009-06-25T01:00:00.014+03:00

Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο, τριήμερο στην Πράγα, roadtrip στην Καλιφόρνια ή πολύμηνο backpacking στη νοτιοανατολική Ασία; Για ότι είδους ταξίδι και να ετοιμάζεσαι πάντα πρώτα αναζητείς πληροφορίες για τον προορισμό σου. Έτσι μπορείς να αποφασίσεις που θα μείνεις, ποια αξιοθέατα θες να επισκεφτείς, τι άλλο θα κάνεις εκεί κλπ. Πως μαζεύουμε λοιπόν πληροφορίες για τον προορισμό μας; Πρώτα θα ρωτήσουμε κάποιον γνωστό μας που έχει πάει, στη συνέχεια θα πάρουμε κάποιο ταξιδιωτικό οδηγό και τέλος θα αρχίσουμε τις αναζητήσεις στο internet, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Ας ασχοληθούμε λοιπόν λίγο με τις αναζητήσεις στο διαδίκτυο. Σίγουρα ο καθένας έχει τα δικά του αγαπημένα sites για να αντλεί ταξιδιωτικές πληροφορίες και αυτή εδώ είναι η λίστα με τα δικά μου.

Ελληνικά ταξιδιωτικά sites

Travelstories.gr

Η πρώτη μου στάση είναι στο forum του travelstories όπου με την Αναζήτηση Πληροφοριών και τις Ταξιδιωτικές Ιστορίες είναι πολύ πιθανό να βρω κάποιον που έχει γράψει ήδη για τον προορισμό μου. Αν όχι, μετά το τέλος της αναζήτησής στα υπόλοιπα sites επιστρέφω και ανοίγω νέο θέμα ζητώντας πληροφορίες.

Traveltips.gr

Η επόμενη στάση είναι σε ένα άλλο ελληνικό site. Ειδικά αν πρόκειται για κάποια χώρα της Ασίας, της Αφρικής ή της Νότια Αμερικής που έχουν επισκεφτεί ο Σωτήρης και η Μαρία, το πιθανότερο είναι πως εκεί θα βρω μαζεμένες πολλές και χρήσιμες πληροφορίες. Περνάω και μια βόλτα από το forum μήπως έχω γραφτεί κάτι εκεί.

Εδώ τελειώνουμε προς το παρόν με το ελληνικό διαδίκτυο και περνάμε στο ξένο.

Αναζήτηση γενικών πληροφοριών

Wikitravel

Από εδώ συνήθως ξεκινάω για να βρω τις βασικές πληροφορίες για ένα μέρος, όπως τις έχουν γράψει οι χρήστες του wiki.

Lonely Planet

Αν δεν έχω ήδη στα χέρια μου τον ταξιδιωτικό οδηγό της χώρας που θα πάω, στο site των οδηγών Lonely Planet θα βρω όλες τις βασικές πληροφορίες. Εκεί θα κατεβάσω δωρεάν σε μορφή pdf τα εισαγωγικά κομμάτια του κάθε κεφαλαίου και τα οποόα θα διαβάσω αργότερα.

Virtualtourist

Στο site αυτό χιλιάδες άνθρωποι γράφουν τις γνώμες, τις εμπειρίες και τις συμβουλές τους για κάθε πόλη και χωριό του κόσμου. Θα βρείτε πληροφορίες και κριτικές για αξιοθέατα, ξενοδοχεία, εστιατόρια, εκδρομές, κινδύνους κλπ.

Tripadvisor

Όπως ακριβώς και το virtualtourist το site αυτό περιέχει πληροφορίες και συμβουλές γραμμένες από χιλιάδες μέλη.

Wikipedia

Οι πληροφορίες δεν είναι τόσο πολύ ταξιδιωτικές όσο γενικές για τη χώρα ή την πόλη αλλά το να μάθεις για τον τόπο είναι μέρος του ταξιδιού.

Εξειδικευμένα

Travelfish

Αν πρόκειται να πραγματοποιήσω ταξίδι στη ΝΑ Ασία, η πληρέστερη και πιο ενημερωμένη πηγή πληροφοριών είναι αυτό το site. Ότι χρειάζομαι υπάρχει εδώ, τα αξιοθέατα, τα ξενοδοχεία, οι πληροφορίες για τις μετακινήσεις. Δεν υπάρχει πληρέστερο site για τις συγκεκριμένες χώρες.

Talesofasia

Για ταξίδι στην Καμπότζη αυτό είναι το μοναδικό site που χρειάζεσαι. Όλες οι πληροφορίες για τη χώρα υπάρχουν εκεί.

Thorntree travel forum

Το forum του Lonely Planet είναι το μέρος που μπορείς να ρωτήσετε τις πιο εξειδικευμένες ερωτήσεις. Θέλετε να μάθετε τα νεότερα για τη visa στο Μιανμάρ ή αν υπάρχει τρόπος να πάτε από το Kampot στο Koh Kong πάνω από τα βουνά ώστε να μην περάσετε πάλι από την Phnom Penh; Στο Thorntree υπάρχει πάντα κάποιος που το έχει κάνει πρόσφατα και θα σας πει τα μυστικά.

Αναζήτηση για αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχεία σε δυτικές χώρες

Kayak

Expedia

Orbitz

Ψάχνω πάντα σε όλα αυτά και όλο και κάποια προσφορά βρίσκω. Αγαπημένο μου είναι το kayak αλλά πάντα ρίχνω μια ματιά και στα υπόλοιπα. Μπορείς με πιστωτική κάρτα να κλείσεις επιτόπου μόλις βρεις αυτό που ψάχνεις.

Διαμονή

Couchsurfing

Hospitality Club

Αν θέλω να τη βγάλω οικονομικά και να γνωρίσω κόσμο, τότε η φιλοξενία μέσω του δικτύου couchsurfing είναι η καλύτερη λύση. Εκατομμύρια μέλη σε όλο τον κόσμο προσφέρουν τον καναπέ τους και μια ξενάγηση στην πόλη τους σε άλλους ταξιδιώτες. Ομοίως και το Hospitality Club.

Hostel World

Hostels.net

Αναζήτηση για hostels σε οποιαδήποτε πόλη με κριτικές και φωτογραφίες για το καθένα. Αν θέλεις μπορείς να κάνεις κράτηση μέσω των sites αυτών.

Χάρτες και εναέρια όψη

Google Maps (Google Earth)

Όχι μόνο μπορείς μέσω των εναέριων φωτογραφιών να δεις τις περιοχές που θα πας, να συγκρίνεις αποστάσεις, να δεις φωτογραφίες που έχουν βάλει άλλοι χρήστες αλλά μπορείς να ανακαλύψεις και μέρη που δεν υπάρχουν σε ταξιδιωτικούς οδηγούς ή χάρτες. "Αυτή η παραλία στην νότια Εύβοια που βλέπω από ψηλά και δεν πάει καν δρόμος φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα." Επίσης αν πρόκειται να κάνεις ταξίδι με αυτοκίνητο μπορείς με μια εύκολη αναζήτηση να σου βγάλει στο χάρτη τη διαδρομή και μετά εσύ να την τροποποιήσεις όπως θες. Με την υπηρεσία streetview μπορείς μάλιστα να "μπεις" στο δρόμο και να την ακολουθήσεις σαν να είσαι εκεί.

Bing Maps

Ομοίως με το google earth. Εδώ η υπηρεσία που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι το aerial view, όπου μπορείς να δεις σαν από ελικόπτερο διάφορες πόλεις και υπό διαφορετικές γωνίες.

Μεταφορικά μέσα

Seat Guru

Θα ταξιδέψετε με αεροπλάνο και θέλετε να μάθετε πια είναι η πιο άνετη θέση στο συγκεκριμένο αεροσκάφος; Σε αυτό το site θα το βρείτε, μαζί για με πληροφορίες για κάθε αεροπορική εταιρία και τύπο αεροσκάφους που χρησιμοποιεί.

The Man in Seat Sixty-One

Για ταξίδι με τραίνο, όλες οι πληροφορίες για δρομολόγια, αμαξοστοιχίες, διαδρομές κτλ υπάρχουν εδώ.

Blogs άλλων ταξιδιωτών

Travelpod

Travel Blog

Ιστορίες από πρώτο χέρι. Τα sites αυτά φιλοξενούν αποκλειστικά blogs ταξιδιωτών και μέσα από τις δικές τους ιστορίες και εμπειρίες μπορείς να συλλέξεις πάρα πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Όρεξη μόνο να έχεις να διαβάζεις.

Καιρός και συνάλλαγμα

Yahoo! Weather

Ίσως να υπάρχουν και καλύτερα sites για να ελέγξεις τον καιρό, εγώ από συνήθεια χρησιμοποιώ αυτό.

XE

Πάντα είναι καλό να ξέρεις την αναλογία του συναλλάγματος ώστε να μην σε μην σε κλέψουν στην αλλαγή. Στο site αυτό υπάρχει μετατροπέας για όλα τα νομίσματα του κόσμου.

Αν μετά από όλα αυτά νιώθω πως κάτι μου λείπει, ξεκινάω τις αναζητήσεις στο google για ότι άλλο βρω. Αν και συνήθως τα παραπάνω επαρκούν.

Αυτά είναι τα δικά μου αγαπημένα sites. Σίγουρα υπάρχουν και άλλα πολλά τα οποία δεν γνωρίζω. Αν ξέρετε άλλο χρήσιμο site που λείεπει από τη λίστα, μοιραστείτε το μαζί μας.

Ρε μπας και η ζωή δεν τελειώνει στα -αντα;

2009-06-23T19:10:00.003+03:00

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, έφτιαξε επιτέλους ο καιρός και εδώ στο Όρεγκον. Ξύπνησαν λοιπόν οι Ορεγκόνιανς από τη χειμερία νάρκη τους και βγήκαν έξω. Πλημμύρισαν έτσι τα πάρκα από μισόγυμνους ασπρουλιάρηδες που σύντομα από τον ήλιο θα είναι πιο ερυθρόδερμοι και από αυτούς από τους οποίους κλέψαν τη γη τους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Βγήκαν έξω λοιπόν, άλλοι σε πάρκα και παραλίες και άλλοι πήραν τα βουνά και τα φαράγγια να απολαύσουν την υπέροχη ανοιξιάτικη φύση. Μετά από ένα δραστήριο σαββατοκύριακο, έβαλα σήμερα να δω ειδήσεις και τα κακά μαντάτα άρχισαν να φτάνουν: κάποιοι πνίγηκαν γιατί βούτηξαν σε ποτάμια με ρεύματα και θερμοκρασία νερού 10 C, ένας ορειβάτης στο Mt Hood έπεσε από ύψος 150μέτρων και από θαύμα επέζησε και κάποιος άλλος εκεί που έκανε πεζοπορία με την παρέα του στο φαράγγι του ποταμού Columbia έπεσε από 20 μέτρα ύψος και έσπασε κάτι παΐδια.

Αφήνω στην άκρη τα περισσότερα από τα παραπάνω τραγικά γεγονότα και εστιάζω στο τελευταίο για να μπω επιτέλους στο θέμα. Ο πεζοπόρος αυτός λοιπόν, που σήμερα είναι στο νοσοκομείο, δεν είναι και κανέναν νεούδι. Πόσων χρονών είναι θα μου πεις για να πηγαίνει για πεζοπορίες στις χαράδρες, 40, 50 άντε 60....;; 90 ετών είναι ο κύριος που παρά τα χρόνια του δεν φαίνεται να κωλώνει! Η παρέα του; Όλοι τους είναι μέλη σε όμιλο πεζοπόρων και ηλικίας από 75 ετών και πάνω!

Σοκ έπαθα όταν τα άκουσα όλα αυτά. Εγώ στην Ελλάδα είχα μάθει πως μετά τα 70 κλείνεσαι (ή μάλλον σε κλείνουν) σε κανά ΚΑΠΗ και περνάς τις ώρες σου παίζοντας χαρτιά, βλέποντας τηλεόραση και άντε να πας καμιά ημερήσια εκδρομή ως το Λουτράκι. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι, θυμάμαι και κάτι backpackers στο Λάος, στην Ταϊλάνδη και στο Μεξικό ηλικίας άνω των 60 (όχι Έλληνες βέβαια) και αρχίζω και αναθεωρώ.

Ακόμη και έτσι βέβαια δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε τέτοιες ηλικίες αλλά μετά από όλα αυτά, ευελπιστώ πως υπάρχει ελπίδα. Θα σας πω με σιγουριά σε καμιά 50ριά χρόνια. Μέχρι τότε δέχομαι απόψεις.

Ο Ναός της Τίγρης στην Ταϊλάνδη

2009-06-20T01:03:00.002+03:00

Πριν από μερικούς μήνες είχα μια συζήτηση με την fieryfairy σχετικά με το Ναό της τίγρης (Wat Pha Luang Ta Bua) στην Ταϊλάνδη. Πρόσφατα έπεσα πάλι πάνω σε ένα άρθρο στην ελληνική blogόσφαιρα για το συγκεκριμένο ναό και έτσι αποφάσισα να γράψω δυο λόγια.

Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι:
Το 1999 μοναχοί του ναού Wat Pha Luang Ta Bua βρήκαν ένα ορφανό τιγράκι και το περιέθαλψαν αλλά δυστυχώς αυτό πέθανε. Στη συνέχεια όπως οι ίδιοι οι μοναχοί λένε, χωρικοί άρχισαν να τους πηγαίνουν τίγρεις και άλλα άγρια ζώα και αυτοί τα φροντίζουν έχοντας τα σαν κατοικίδια. Κάποια στιγμή, δεν γνωρίζω πότε, οι μοναχοί άνοιξαν τις πόρτες του ναού στους τουρίστες που επί αμοιβής μπορούν να επισκεφτούν το ναό, να φωτογραφίσουν και να χαϊδέψουν τις τίγρεις.

Μέχρι εδώ μπορεί να ακούγονται πολύ όμορφα και χαρμόσυνα όλα αυτά αλλά μάλλον ξεχνάμε κάποια πράγματα. Οι τίγρεις είναι άγρια ζώα, δεν είναι κατοικίδια. Η φιλοξενία τους στο συγκεκριμένο ναό δεν γίνεται με σκοπό να αφεθούν κάποια στιγμή ελεύθερα στη φύση όπως αρμόζει να σε τέτοια ζώα αλλά κρατούνται φυλακισμένα για όλη τους τη ζωή. Μάλιστα τα περισσότερα από αυτά πεθαίνουν πρόωρα. Περίπου 1000 τουρίστες επισκέπτονται καθημερινά το ναό. Αριθμός καθόλου ευκαταφρόνητος. Ποίος πιστεύει πως αυτά τα ζώα μπορούν να δέχονται τόσους “επισκέπτες” καθημερινά όταν από φύση τους είναι ζώα μοναχικά;

Εκτός από αυτά, οι συνθήκες φυλάκισης τους είναι άλλο θέμα. Οι τίγρεις δεν ζουν ελεύθερες φυσικά όπως θέλουν να λένε, αλλά σε κλουβιά. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της μέρας είναι κλειδωμένες στα κλουβιά τους και κατά τις ώρες που ο ναός γεμίζει τουρίστες τις βγάζουν από τα κλουβιά προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού. Όμως ακόμη και τότε οι περισσότερες παραμένουν αλυσοδεμένες ή με λουριά στο λαιμό κάτω από τον καυτό Ταϊλανδέζικο ήλιο. Επίσης αν παρατηρήσει κανείς τη συμπεριφορά των ζώων παρατηρεί πως οι κινήσεις τους είναι ελάχιστες, δεν σηκώνονται και δεν περπατάνε κάτι που δείχνει πως είναι πολύ πιθανόν να είναι ναρκωμένες.

Θέλετε να μάθετε λίγα πράγματα ακόμα; Σύμφωνα με έρευνες οργάνωσης για την προστασία των ζώων, υπάρχουν στοιχεία για τα κάτωθι:

παράνομη διακίνηση τίγρεων και αγορά τους στη μαύρη αγορά από λαθροκυνηγούς στο γειτονικό Λάος.
κακομεταχείριση και βιαιότητες εναντίων των ζώων όπως χτυπήματα με ξύλα, σφίξιμο των όρχεων, μπουνιές, κλωτσιές, τράβηγμα από την ουρά κα.
Άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε μικρά κλουβιά. Συγκεκριμένα οι τίγρεις είναι κλειδωμένες σε κλουβιά 5 φορές μικρότερα από αυτά που επιβάλουν οι διεθνείς οργανισμοί για την κράτηση ζώων.
παράνομη αναπαραγωγή διαφορετικών μεταξύ τους ειδών χωρίς την απαραίτητη μελέτη με αποτέλεσμα τα νεογέννητα να πεθαίνουν, να αντιμετωπίζουν προβλήματα και να είναι αυστηρώς ακατάλληλα για ελευθέρωση στη φύση.

Γιατί λοιπόν γίνονται όλα αυτά;
Τα πράγματα είναι απλά. Οι μοναχοί και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι στο ναό, έχουν στήσει γύρω από τις τίγρεις μια ολόκληρη επιχείρηση. Εκτός από την είσοδο των 8ευρώ (μην το θεωρείται καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό, στην Ταϊλάνδη είναι πολλά λεφτά), χρεώνουν άλλα 20ευρώ για να φωτογραφηθείς με τις τίγρεις ενώ έχουν και ένα μικρό στρατό από εθελοντές που δουλεύουν αφιλοκερδώς! Οι αρχές τις Ταϊλάνδης φυσικά αδιαφορούν και οι διεθνής οργανώσεις για την προστασία των ζώων δυστυχώς δεν μπορούν να επέμβουν.

Φιλοζωικές οργανώσεις και έμπειροι ταξιδιώτες καλούν εδώ και χρόνια για μποϊκοτάρισμα του ναού. Ευρωπαϊκά πρακτορεία αρνούνται να περιλάβουν το ναό στο πρόγραμμα των εκδρομών τους ενώ έγκυροι ταξιδιωτικοί οδηγοί (όπως το travelfish.org και μέχρι προσφάτως και το Lonely Planet) προτρέπουν τους αναγνώστες τους να το αποφύγουν.

Δυστυχώς όποιος έχει πάει στην Ταϊλάνδη έχει δει πως εκδρομές για το συγκεκριμένο “αξιοθέατο” διαφημίζεται σε όλα τα ταξιδιωτικά γραφεία και οι επισκέπτες συνεχώς αυξάνονται. Μέχρι να γίνει λοιπόν κάτι για τα κακόμοιρα αυτά ζώα, καλώ όποιον έχει σκοπό να πάει στην Ταϊλάνδη να μην ενισχύσει με την επίσκεψη του το ναό αυτό και να ενημερώσει και άλλους ανυποψίαστους ταξιδιώτες για την αλήθεια πίσω από τις φωτογραφίες χαμογελαστών τουριστών που χαϊδεύουν τις τίγρεις.

Ολόκληρη η αποκαλυπτική έρευνα της οργάνωσης Care for the Wild International (CWI) υπάρχει στην ιστοσελίδα τους: Tiger Temple - Exploiting the Tiger for Tourist Dollars.

Πολύ θα ήθελα να διαβάσω τη γνώμη σας. Πιστεύετε πως ο ναός αυτός πραγματικά προστατεύει τις τίγρεις και τους παρέχει τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ή πως ζώα σαν αυτά πρέπει να προστατεύονται αλλά στο φυσικό τους περιβάλλον, μακριά από ανθρώπους, όπως είναι στη φύση τους;

Air New Zealand: Ραντεβού στο αέρα

2009-05-21T06:14:00.005+03:00

Κάποιοι θα νομίζουν πως τους κάνουμε διαφήμιση αλλά μάλλον το τμήμα marketing της εταιρίας έχει πάρει φωτιά. Μετά από το πολύ καλό διαφημιστικό με τους γυμνούς υπαλλήλους, η εταιρεία λανσάρει μια νέα υπηρεσία με σκοπό να βρει ταίρι στους μοναχικούς επιβάτες.

Όσοι επιβάτες το επιθυμούν, μπορούν να γραφτούν στο site www.thematchmakingflight.com, να δημιουργήσουν το προσωπικό τους προφίλ και να έρθουν σε επαφή με τους υπόλοιπους ενδιαφερόμενους. Έχοντας έτσι μια πρώτη διαδικτυακή γνωριμία, θα πραγματοποιήσουν το πρώτο τους ραντεβού στον αέρα, κατά τη διάρκεια της ολονύκτιας πτήσης.

Η πρώτη τέτοιου είδους πτήση θα γίνει από το Λος Άντζελες των ΗΠΑ στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας στις 13 Οκτωβρίου, η τιμή των εισιτηρίων ανέρχεται στα $780 και περιλαμβάνει πάρτυ πριν την πτήση και χορό μετά. Μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή 171 άτομα, άντρες και γυναίκες κυρίως από Αμερική και Νέα Ζηλανδία.

Το ερώτημα τώρα είναι το εξής. Αν η επιλογή που θα κάνεις διαδικτυακά αποδειχθεί ατυχής και το ραντεβού πάει κατά διαόλου, τι δικαιολογία μπορείς να βρεις μέσα σε ένα αεροπλάνο για να εξαφανιστείς; Κάτι μου λέει πως θα πρέπει να το υπομείνεις για 13 ώρες, όσο δηλαδή κρατάει η πτήση!

Air New Zealand: Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε

2009-05-19T19:42:00.003+03:00

Με το πρωτότυπο αυτό διαφημιστικό σποτάκι, οι αερογραμμές της Νέας Ζηλανδίας θέλουν να πουν πως στις τιμές τους δεν υπάρχουν κρυφές χρεώσεις από αυτές που συνηθίζουν οι αεροπορικές εταιρίες.

Για όσους δεν το πρόσεξαν με την πρώτη, ξαναδείτε το βιντεάκι και προσέξτε την ενδυμασία των υπαλλήλων της αεροπορικής εταιρίας. Τα ρούχα που φαίνεται να φοράνε δεν είναι παρά ζωγραφιστά. Μάλιστα στο διαφημιστικό δεν εμφανίζονται ηθοποιοί αλλά πραγματικοί υπάλληλοι, ανάμεσα τους και ο CEO της εταιρίας.

Φυσικά οι δημιουργοί του διαφημιστικού φρόντισαν να καλύψουν διάφορους τρόπους τα επίμαχα σημεία των πρωταγωνιστών και το αποτέλεσμα όχι μόνο να μην προκαλεί αλλά να είναι και χιουμοριστικό. Προσέξτε τις εκφράσεις στα πρόσωπα των ταξιδιωτών στην όψη των γυμνών υπαλλήλων καθώς και το σχόλιο που κάνει η κυριούλα στο τέλος του σποτ προς τη φίλη της!

Προσωπικό soundtrack σε 9μηνο ταξίδι στην ΝΑ Ασία

2009-05-19T06:01:00.002+03:00

Έχω ένα μικρό και ταπεινό mp3 player, χωρητικότητας μόλις 1GB που όμως με έχει βγάλει ασπροπρόσωπο εδώ και 3 χρόνια. Είναι μικροσκοπικό και έτσι με βολεύει πολύ και δεν σκέφτομαι να το αντικαταστήσω μέχρι να τα φτύσει. Αν και είναι πολύ βολικό για μέσα στην πόλη και για μικρά ταξίδια, όταν ήρθε η ώρα να το πάρω μαζί μου σε μεγάλο (πολύμηνο) ταξίδι προβληματίστηκα για το τι να πρωτοβάλω. Μετά από ώριμη σκέψη (=το βράδυ πριν το ταξίδι κατά τις 3 το πρωί, μέσα στον πανικό, μαζί με άλλα 100 πράγματα που είχα αφήσει για τελευταία στιγμή) αποφάσισα τα 20-25 album που χωράνε να είναι δείγματα από τα διάφορα είδη μουσικής που ακούω, κάθε ένα για διαφορετική ώρα και mood. Έτσι και έκανα.

Τους πρώτους 3 μήνες του ταξιδιού μου δεν είχα πρόβλημα. Έτσι κι αλλιώς σπάνια άκουγα μουσική (πράγμα σπάνιο για μένα). Προτιμούσα να έχω όλες τις αισθήσεις μου στραμμένες στις πρωτόγνωρες καταστάσεις που συναντούσα καθημερινά. Τα ακουστικά όχι μόνο σε απομονώνουν από το περιβάλλον αλλά σε κάνουν να φαίνεσαι απρόθυμος για επικοινωνία, κανείς δεν θα έρθει να σου μιλήσει όταν φοράς ακουστικά.

Όταν ξεκίνησα να ακούω μουσική περισσότερο, κυρίως στα λεωφορεία όταν δεν είχα παρέα και στο κρεββάτι πριν κοιμηθώ, άρχισα να βαριέμαι τη μουσική που είχα μαζί μου. Δεν είχα προνοήσει να πάρω από το σπίτι ένα dvd γεμάτο με μουσικές για να αλλάζω που και που το περιεχόμενο του mp3 player. Έτσι άρχισα να ψάχνω μουσική από αλλού. Αντάλλαξα κάποια albums με άλλους ταξιδιώτες, βρήκα και κάποιους καλούς δίσκους στο pc ενός hostel στην Κίνα και κάπως ανανεώθηκα.

Κάπου στην πορεία όμως μου συνέβη κάτι περίεργο. Δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι είχα να συναντήσω Έλληνα και να μιλήσω ελληνικά για μήνες ή ίσως ότι είχα αρχίσει να νοσταλγώ κάπως την Ελλάδα άλλα άρχισε να μου λείπει η ελληνική μουσική. Ελληνική μουσική δεν εννοώ βέβαια τα λαϊκά (που είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό και τα οποία δεν αντέχω έτσι κι αλλιώς), εννοώ διάφορες μουσικές που μου αρέσουν με ελληνικό στίχο.

Από κάποιο σημείο και μετά, όπου έβρισκα γρήγορο internet, κατέβαζα και έναν αγαπημένο δίσκο τον οποίο και άκουγα για καμιά βδομάδα μέχρι που τον βαριόμουνα και έψαχνα για άλλο. Στο τέλος οι μισοί δίσκοι στο player ήταν ελληνόφωνοι!

Ελάχιστα ήταν τα album που άντεξαν από την αρχή έως το τέλος του ταξιδιού. 9 μήνες είναι αυτοί. Αν και τα μουσικά μου γούστα δεν έχουν καμία σημασία, για όσους ενδιαφέρονται αυτά ήταν: ένα live των Mano Negra, ένα δικό μου best of του Τζίμη Πανούση, το cd της post rock μπάντας Daturah και ένας ταξιδιάρικος και "ανεβαστικός" δίσκος των Infected Mushroom.

Μας πήρε το μαράζι και άρχισε η γκρίνια

2009-05-18T05:14:00.004+03:00

Τι έλεγα; Α ναι, για την καλύτερη δουλειά του κόσμου την οποία πήρε ένας Βρετανός.
(Προσοχή, ακολουθεί γκρίνια!)

Με το που ανακοινώθηκε λοιπόν ότι δόθηκε η δουλειά, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι στο διαδίκτυο άρχισαν τα (α) Τον κωλόφαρδο. Γιατί αυτός και όχι εγώ;, ακολουθούμενα από το γνωστό τροπάρι (β) αυτό θέλω να κάνω και'γω, να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Ας τα πιάσουμε ξεχωριστά:

α) Τον κωλόφαρδο. Γιατί αυτός και όχι εγώ;

Και αναρωτιέμαι, γιατί κωλόφαρδος ο άνθρωπος; Ανακοινώθηκε μια θέση, έκανε αίτηση και τελικά τον πήραν. Εσύ (και εγώ) που ήθελες να είσαι στη θέση του έκανες αίτηση; Έβαλες τα δυνατά σου να γράψεις ένα γράμμα για να τους εντυπωσιάσεις; Έφτιαξες το πιο ευφάνταστο βιντεάκι (που ζητούσαν) ώστε να σε φέρει πιο κοντά στη θέση; Έκανες τίποτα από όλα αυτά ή απλά καθόσουν και ονειροπολούσες τι καλά που θα ήταν να έπαιρναν εσένα; Έγινα σαφής; Περνάω στο δεύτερο.

β) Αυτό θέλω να κάνω και'γω, να τα παρατήσω όλα και να φύγω

Η απάντησή μου είναι.. αυτά μας τα'παν κι άλλοι. Και εξηγούμαι:

Άνοιξη 2007: Είναι δεν είναι 2 βδομάδες που έχω επιστρέψει από πολύμηνο ταξίδι στην Ασία και είμαι ακόμη φρικαρισμένος με την Αθήνα και γενικά τη "δύση".
Είμαι στην ουρά της τράπεζας και τυχαίνει να στέκομαι μπροστά στο γραφείο του διευθυντή (νέος, γύρω στα 35-40 περίπου). Πίσω μου τυχαίνει (ξανά) να περιμένει κάποιος φίλος/γνωστός του διευθυντή ο οποίος μόλις τον βλέπει βγαίνει έξω και πιάνουν την κουβέντα:
[...] διευθ: Διακοπές που θα πας;
πελ: Στην Παρο για 2 βδομάδες.
διευθ: Τι ωραία! Έτσι μου'ρχετε να τα παρατήσω όλα και να πάω σε ένα νησί και να σερβίρω καφέδες, να μη με νοιάζει τίποτα [...]

Και σκέφτομαι εγώ από μέσα μου: Αυτά μας τα'παν κι άλλοι.
Σε πιστέψαμε πως σκέφτεσαι έστω και λίγο σοβαρά να παρατήσεις το διευθυντιλίκι, τον καλό σου το μισθό, να χάσεις το αυτοκίνητο και το διαμέρισμα που λογικά ακόμη χρωστάς, τα φιρμάτα πουκάμισα σου και τα σαββατόβραδα στα μπουζούκια για να πας να σερβίρεις καφέ σε ένα νησί, να παίρνεις 600 ευρώ, να είσαι ανασφάλιστος και να πρέπει να υπομένεις και την κάθε παραξενιά του αφεντικού και του πελάτη.

Ναι είναι πολύ εύκολο να πεις: Θα τα βροντήξω όλα και θα σηκωθώ να φύγω ή δεν με νοιάζει, ψαράς να γίνω να έχω να τρώω και μια καλύβα να κοιμάμαι και μου φτάνει. Όλοι μας τα λέμε κατά καιρούς, ποιος έχει όμως τα κότσια να το κάνει;

Συγνώμη αν γίνομαι κυνικός και ίσως στεναχωρώ κάποιους αλλά μην νομίζετε πως βγάζω και τον εαυτό μου απέξω. Όταν καταφέρουμε να πετάξουμε από πάνω τη νοοτροπία του να γίνω, να φτιαχτώ, να πετύχω, να πάρω καλό αμάξι και να είμαι κάποιος, τότε θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε και τα όνειρα μας. Έως τότε θα είμαστε εδώ και θα ζηλεύουμε τον δίπλα μας, θα αναρωτιόμαστε γιατί αυτός και όχι εγώ; θα λέμε μεγάλες κουβέντες που δεν θα πραγματοποιούμε... και θα γκρινιάζουμε ασταμάτητα, όπως κάνω εγώ τώρα...

Καλύφθηκε η θέση για την καλύτερη δουλειά του κόσμου

2009-05-08T11:23:00.002+03:00

Φαντάζομαι τα μάθατε, η θέση για την καλύτερη δουλειά του κόσμου καλύφθηκε, μήνες μετά την ανακοίνωσή της, από τον Βρετανό Ben Southall.

Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να μην είχε ακούσει για αυτή την ιστορία η οποία στήθηκε όχι φυσικά επειδή το νησάκι χρειαζόταν επιστάτη αλλά για διαφημιστικούς λόγους, ώστε να τονωθεί το τουριστικό ενδιαφέρον για την Αυστραλία. Δεν ξέρω αν οι τουρίστες στην Αυστραλία θα αυξηθούν φέτος, πάντως κατάφεραν να κάνουν όλο τον κόσμο να μιλάει για αυτό και να ονειροπολεί. Από αυτή την άποψη ήταν σίγουρα τεράστια επιτυχία.

Για τους επόμενους 6 μήνες λοιπόν, ο Βρετανός θα μένει στο τροπικό νησάκι Hamilton ανοιχτά της Αυστραλίας, θα κάνει βόλτες, θα πηγαίνει για κολύμπι, θα ταϊζει τα ψάρια και θα εξιστορεί τις εμπειρίες του στο blog του νησιού. Και σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, στο τέλος θα πληρωθεί και για τις υπηρεσίες του 75.000 ευρώ. Χάλια μαύρα δηλαδή. Κωλοδουλειά αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει.

Γιατί τα γράφω λοιπόν όλα αυτά; Αλλού θέλω να καταλήξω αλλά θα το κάνω σε επόμενο post...

Τα πιο φωτογραφημένα μέρη του κόσμου

2009-05-06T11:19:00.010+03:00

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Cornell σε μια προσπάθεια να καταγράψουν τα πιο φωτογραφημένα μέρη του κόσμου, ανέλυσαν 35 εκατομμύρια φωτογραφίες, της μεγαλύτερης ιστοσελίδας φιλοξενίας φωτογραφιών flickr, από 300.000 φωτογράφους. Τα αποτελέσματα τις έρευνας είναι τα εξής.

Οι πιο φωτογραφημένες πόλεις του κόσμου:

Νέα Υόρκη (ΗΠΑ)
Λονδίνο (Αγγλία)
Σαν Φρανσίσκο (ΗΠΑ)
Παρίσι (Γαλλία)
Λος Άντζελες (ΗΠΑ)
Σικάγο (ΗΠΑ)
Ουάσινγκτον (ΗΠΑ)
Σιάτλ (ΗΠΑ)
Ρώμη (Ιταλία)
Άμστερνταμ (Ολλανδία)
Βοστόνη (ΗΠΑ)
Βαρκελώνη (Ισπανία)
Σαν Ντιέγκο (ΗΠΑ)
Βερολίνο (Γερμανία)
Λας Βέγκας (ΗΠΑ)
Φλωρεντία (Ιταλία)
Τορόντο (Καναδάς)
Μιλάνο (Ιταλία)
Βανκούβερ (Καναδάς)
Μαδρίτη (Ισπανία)
Βενετία (Ιταλία)
Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ)
Όστιν (ΗΠΑ)
Δουβλίνο (Καναδάς)
Πόρτλαντ (ΗΠΑ)

Τα πιο φωτογραφημένα αξιοθέατα του κόσμου:

Πύργος του Άιφελ (Παρίσι)
Πλατεία Τραφάλγκαρ (Λονδίνο)
Μουσείο Tate (Λονδίνο)
Big Ben (Λονδίνο)
Παναγία των Παρισίων (Παρίσι)
Το Μάτι του Λονδίνου (Λονδίνο)
Empire State Building (Νέα Υόρκη)

Φυσικά ακόμη και οι ίδιοι οι αναλυτές γνωρίζουν πως η έρευνα αυτή δεν είναι απόλυτα έγκυρη, κυρίως λόγω του ότι δεν χρησιμοποιούν όλοι την υπηρεσία αυτή. Παρ'όλα αυτά παραμένει ενδιαφέρουσα και αποτελεί μια αρχή για έρευνες τέτοιου είδους.

Αποχαιρέτα τον παράδεισο που χάνεις

2009-05-03T19:51:00.003+03:00

Άλλος ένας φυσικός παράδεισος θυσιάζεται στο βωμό της τουριστικής "ανάπτυξης" και του κέρδους.

Τον βλέπετε τον μικρό παράδεισο; Δεν θα τον βλέπετε για πολύ ακόμα. Στη θέση του θα βλέπετε ένα πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα με 60 σουίτες, υπερπολυτελή εστιατόρια και όλα τα συμπαρομαρτούντα, 31 μεγάλα κτήματα με δική τους παραλία και 50 βίλες πέντε ή έξι υπνοδωματίων με δική τους παραλία, δικό τους κήπο και δική τους πισίνα. Συνεργασία εταιρείας real estate του Άμπου Ντάμπι- γιατί εκεί βρίσκεται το (φυσικό) νησάκι Νουράι των 130.000 τετραγωνικών μέτρων, ανοιχτά του Άμπου Ντάμπι- και εταιρείας κατασκευών εκ Νότιας Κορέας. Πάει άλλος ένας παράδεισος.

αντιγραφή από: Τα Νέα

Η γρίπη των χοίρων και τα ταξίδια

2009-04-28T09:48:00.009+03:00

Η σοβαρότητα της νέας αυτής επιδημίας που έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από εκατό Μεξικανούς πολίτες και έχει φέρει τον πανικό σε όλο τον κόσμο είναι αναμφισβήτητη. Πόσο όμως αυτή πρέπει να επηρεάσει τα ταξίδια μας;

Ήδη οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και άλλες χώρες έχουν εκδώσει ταξιδιωτικές οδηγίες όπου συμβουλεύουν τους πολίτες τους να αποφύγουν το ταξίδι στο Μεξικό. Οι αεροπορικές εταιρίες δίνουν τη δυνατότητα στους κατόχους εισιτηρίων για Μεξικό να αλλάξουν τον προορισμό τους, ενώ κάποιοι Ευρωπαίοι προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να περάσουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για τις διακοπές τους.

Για να δούμε όμως μερικά στατιστικά. Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ μονάχα πεθαίνουν 36.000 άνθρωποι (κυρίως ηλικιωμένοι) από απλή γρίπη. Παρόλα αυτά δεν φαντάζομαι πως αυτό έχει αποτρέψει κάποιον από το να ταξιδέψει στις ΗΠΑ. Αξίζει λοιπόν να χαλάσει κάποιος τα σχέδια του τώρα;

Φυσικά γιατρός δεν είμαι και ούτε παίρνω καμία ευθύνη για το τι μπορεί να συμβεί, μιας και δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί αυτή η ιστορία όμως η γνώμη μου είναι η εξής. Αν δεν έχετε σκοπό να ταξιδέψετε σε κάποια περιοχή του Μεξικού που είναι σε έξαρση η γρίπη των χοίρων, δεν υπάρχει λόγος να αλλάξετε τα σχέδια σας. Ο φόβος δεν είναι καλός σύμβουλος όσον αφορά τα ταξίδια (ή οτιδήποτε άλλο) και αν αφήναμε τον φόβο να παίρνει αποφάσεις για εμάς, δεν θα βγαίναμε όχι από τη χώρα αλλά ούτε καν από το σπίτι!

Κανονίστε τις διακοπές σας λοιπόν, κλείστε τα εισιτήρια σας τώρα που είναι ακόμη φθηνά λόγω εποχής, φτιάξτε βαλίτσα και βουρ αν δείτε τον κόσμο! Τουλάχιστον έτσι λέω εγώ...

Κρατήσεις χωρίς χρέωση από Travelocity, Orbitz και Expedia

2009-04-27T20:38:00.001+03:00

Τα τρία μεγαλύτερα διαδικτυακά ταξιδιωτικά πρακτορεία, Travelocity, Orbitz και Expedia, σταματούν προσωρινά τις χρεώσεις για τις υπηρεσίες τους.

Τα site αυτά ειδικεύονται στις κρατήσεις αεροπορικών εισιτηρίων, ξενοδοχειακών δωματίων, ενοικίασης αυτοκινήτων αλλά και άλλων ταξιδιωτικών υπηρεσιών, χρεώνοντας $5-7 τον χρήστη για κάθε κράτηση. Μέχρι τις 31 Μαΐου 2009 όλες οι κρατήσεις αεροπορικών εισιτηρίων θα γίνονται χωρίς την επιπλέον χρέωση, σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν τους ταξιδιώτες που στρέφονται όλο και περισσότερο απευθείας στα sites των αεροπορικών εταιριών για τα εισιτήρια τους.

Μερικά από τα πλεονεκτήματα των online ταξιδιωτικών πρακτορείων είναι η ταυτόχρονη αναζήτηση για πτήσεις από δεκάδες εταιρίες και η ταξινόμηση των αποτελεσμάτων με βάση την τιμή τους, η εύκολη αναζήτηση ξενοδοχείων και δωματίων ανά πόλη και σύγκριση των χαρακτηριστικών τους και των τιμών τους και άλλα.

Πηγή: chicagotribune.com

Παιχνίδια στην άμμο; Κάτι παραπάνω

2009-04-26T10:36:00.005+03:00

Το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Γλυπτών Άμμου που διεξήχθη στους αμμόλοφους της περιοχής Tottori της Ιαπωνίας είχε ως θέμα “Παραμύθια και θρύλοι”. Ομάδες από 10 διαφορετικές χώρες παρουσιάζουν με αυτό το μοναδικό τρόπο ένα μικρό κομμάτι από την παράδοση τους. 2.700 τόνοι άμμου και 2 εβδομάδες δουλειά χρειάστηκαν για την ολοκλήρωση των γλυπτών. Τα συνολικά 19 έργα που κατασκευάστηκαν θα εκθέτονται μέχρι τις 31 Μαΐου.

Καλοκαίρι έρχεται, πάρτε ιδέες και ξεχάστε τα καστράκια και τις γοργόνες στην άμμο για φέτος. Εύκολο φαίνεται! :P

Περισσότερες φωτογραφίες: pinktentacle.com

θέλω ουρανό γαλανό, σαν αυτόν εδώ

2009-04-01T04:15:00.004+03:00

Πριν από τρεις περίπου βδομάδες βρισκόμουν στο υπέροχο Μεξικό. Ήλιος, ζέστη και θάλασσες Καραϊβικής, ναι ήταν υπέροχα. Πλέον βρίσκομαι πίσω στη συννεφιά, τη βροχή και το κρύο των βορειοδυτικών ΗΠΑ. Καθώς λοιπόν αναπολώ τις όμορφες στιγμές που πέρασα στο Μεξικό συνειδητοποιώ πως ένα από τα στοιχεία που μου λείπουν και μου λείπει από τη στιγμή που μετακόμισα εδώ, είναι ο γαλανός ουρανός. Ο ουρανός που τόσα χρόνια στην Ελλάδα θεωρούσα δεδομένο και ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει την ομορφιά και την επίδραση που έχει στη διάθεση μου.
Χωρίς παραπάνω λόγια λοιπόν, ιδού ο καταγάλανος ουρανός του Μεξικό.

Κρατήστε επαφή ενώ ταξιδεύετε (χωρίς να πληρώνετε τα μαλλιά της κεφαλής σας) ΙI

2009-03-31T10:25:00.008+03:00

Τηλέφωνο:

Ένα λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι στα ταξίδια μας είναι να χρησιμοποιήσουμε το κινητό μας τηλέφωνο από το εξωτερικό (αν φυσικά είναι ενεργοποιημένο το roaming). Συνήθως ή από άγνοια ή λόγω ευκολίας λέμε "εντάξει, πόσο να στοιχίσει, μια φορά θα το χρησιμοποιήσω". Εύκολα όμως παρασύρεσαι και όταν έρθει ο λογαριασμός το μετανιώνεις. Καλό είναι να έχεις μαζί σου ένα κινητό αλλά κυρίως για ώρα ανάγκης. Εγώ προτιμώ να το έχω απενεργοποιημένο και μέσα στην τσάντα.

Αν σε κάποια χώρα σκοπεύεις να μείνεις αρκετό καιρό και πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις και να δεχτείς τηλεφωνήματα, είναι προτιμότερο να αγοράσεις ένα φτηνό καρτοκινητό (ή μόνο την κάρτα αν η συσκευή σου είναι συμβατή στη χώρα που βρίσκεσαι) και να χρησιμοποιείς αυτό. Μπορείς να το κάνεις σε οποιοδήποτε μαγαζί με κινητά. Αν είσαι σε χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα, ζήτησε από τον υπάλληλο να στο ενεργοποιήσει γιατί αλλιώς από τα ηχογραφημένα μηνύματα δεν θα βγάλεις άκρη.

Αν δεν θες ή δεν μπορείς να κάνεις τηλεφωνήματα από το internet ή το κινητό, μπορείς να κάνεις τηλεφωνήματα από κάποιο ειδικό μαγαζί ή internet cafe όπου σε χρεώνουν με το λεπτό. Τηλεφώνημα από το ξενοδοχείο καλύτερα μην σκεφτείς καν να κάνεις γιατί το χρεώνουν πολύ ακριβά.

Επίσης σε κάποιες χώρες συμφέρει να αγοράσεις ειδικές τηλεκάρτες για υπεραστικά τηλεφωνήματα που είναι πιο οικονομικές από τις κανονικές τηλεκάρτες.

Ταχυδρομείο:

Φυσικά από τη λίστα δεν θα μπορούσε να λείπει το για κάποιους ξεπερασμένο αλλά για μένα αγαπημένο, παραδοσιακό ταχυδρομείο. Γράψε ένα γράμμα στα αγαπημένα σου πρόσωπα και βάλε μέσα στο φάκελο κάτι για αυτούς. Ένα μικρό δωράκι, ένα εισιτήριο λεωφορείου σε κάποια ακαταλαβίστικη γλώσσα, ένα πρόχειρο σκίτσο, οτιδήποτε. Ένα γράμμα γραμμένο στο χέρι είναι πολύ πιο προσωπικό από ένα e-mail. Ακόμα και μια απλή κάρτα δείχνει στον άλλο πως τον σκέφτηκες και μπήκες στον κόπο να του γράψεις και να του στείλεις κάτι με τον παραδοσιακό τρόπο. Επίσης αν δεν τους το έχεις πει και δεν το περιμένουν, η έκπληξη το κάνει ακόμη καλύτερο.

Αν χρειαστεί να στείλουν σε εσένα κάτι, στις περισσότερες μεγάλες πόλεις υπάρχει η δυνατότητα να στείλουν κάτι στο ταχυδρομείο της πόλης και να το παραλάβεις από εκεί με το διαβατήριο σου. Απλά φρόντισε να φτάσεις στην πόλη αυτή αφού φτάσει το γράμμα/δέμα, κάτι που πολλές φορές μπορεί να πάρει και αρκετές εβδομάδες.

Μια τελευταία συμβουλή είναι όταν έχεις να γράψεις ή να τηλεφωνήσεις σε κάποιον, να το κάνεις με την πρώτη ευκαιρία και να μην το αφήνεις για μετά. Εύκολα μπορεί να ξεχαστείς ή όταν θες να μη βρίσκεις net cafe. Έτσι δυο μήνες μετά το e-mail από τον κολλητό να έχει μείνει αναπάντητο ή ακόμη χειρότερα έχεις κάνει τους γονείς σου να σκάσουν από την αγωνία τους.

Ξέχασα κάτι; Άσε μου μήνυμα.

επιστροφή σ το πρώτο μέρος

Βάλαμε τα καλοκαιρινά μας

2009-03-30T04:22:00.003+03:00

Απρίλης μπαίνει όπου να'ναι και όπως θα προσέξατε το blog έβαλε ήδη τα καλοκαιρινά του. Μιας και η φωτογραφία αυτή είναι μάλλον το πιο πλησιέστερο που θα φτάσω φέτος το καλοκαίρι σε νησί, παραλία και θάλασσα (βέβαια πριν 2 βδομάδες ήμουν στην Καραϊβική αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), είπα να τη βάλω από νωρίς μπας και τη βαρεθώ και κοροϊδέψω τον εαυτό μου ότι δεν χάνω και τίποτα.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε πέρυσι το καλοκαίρι στην παραλία Εγκρεμνοί στη Λευκάδα.

Κρατήστε επαφή ενώ ταξιδεύετε (χωρίς να πληρώνετε τα μαλλιά της κεφαλής σας) Ι

2009-03-29T04:11:00.003+03:00

"Που είσαι αγόρι μου; Που χάθηκες και ανησυχήσαμε" είναι τα λόγια της μητέρας μου κάθε φορά που τηλεφωνώ στους γονείς μου ενώ ταξιδεύω. Κακά τα ψέματα,ξεχνιέμαι εύκολα. Συχνά κάνω μέρες να επικοινωνήσω και να διαβεβαιώσω τους γονείς μου πως είμαι καλά και να τους ενημερώσω σε ποια περιοχή και ενίοτε σε ποια χώρα βρίσκομαι.

Το να κρατάς επαφή με την οικογένεια σου και τους φίλους σου στο σπίτι αλλά και με τους νέους σου φίλους που γνωρίζεις ταξιδεύοντας ποτέ δεν ήταν ευκολότερο. Το internet και τα κινητά τηλέφωνα καθιστούν δυνατή την επικοινωνία ανά πάσα στιγμή από οποιαδήποτε (σχεδόν) γωνιά του πλανήτη. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας οδηγός με τα διάφορα μέσα επικοινωνίας για τον ταξιδιώτη.

Internet:
Το internet πραγματικά ήρθε και μας έσωσε, λόγω ευκολία και χαμηλού κόστους. Σε όποια χώρα και να βρίσκεσαι πάντα (εύκολα ή δύσκολα) θα βρεις ένα internet cafe ή κάποιο ξενοδοχείο ή υπηρεσία με σύνδεση στο internet. Μερικές φορές θα πρέπει να είσαι οπλισμένος με υπομονή γιατί οι ταχύτητες μπορεί να είναι τραγικά αργές αλλά τη δουλειά σου θα την κάνεις.

photo by sara y tzunky

e-mail
Το πιο απλό πράγμα είναι να στείλουμε ένα e-mail. Απαραίτητο είναι να έχεις ένα λογαριασμό σε κάποια web based e-mail υπηρεσία (πχ gmail, yahoo, hotmail κτλ) ώστε να μπορείς να διαβάζεις και να στέλνεις e-mail χωρίς να χρειάζεσαι κάποιο πρόγραμμα (πχ Outlook). Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι απλά. Εγώ συνήθως ανά μερικές βδομάδες γράφω ένα μεγάλο e-mail αναφέροντας τα νέα μου και τα highlights του ταξιδιού μου από το τελευταίο e-mail και μετά και το αποστέλω σε όλους μου τους φίλους. Εκτός από αυτό όμως γράφω και μικρότερα και ξεχωριστά e-mails για πιο προσωπική επαφή.

blogs
Μια καλή λύση αντί για τα μακροσκελή e-mails που αναφέρω παραπάνω είναι να διατηρείς ένα προσωπικό blog όπου εκεί να παραθέτεις τα νεότερα και τις λεπτομέρειες του ταξιδιού σου. Υπάρχουν πολλές δωρεάν υπηρεσίες που προσφέρουν blogs σε ταξιδιώτες (travelpod, travelblog κα) προσφέροντας τη δυνατότητα εκτός από τα κείμενα να ανεβάζεις και φωτογραφίες, video ακόμη και να εμφανίζεται η θέση σου στον παγκόσμιο χάρτη. Με αυτό τον τρόπο δεν γεμίζεις το inbox των φίλων σου με e-mail που ίσως να μην διαβάζουν καν. Όποιος ενδιαφέρεται, πάει στο blog και διαβάζει, αφήνει μηνύματα κτλ. Μόνο προσοχή, αν το blog δεν είναι private, τότε μπορεί να το διαβάζει ο καθένας, οπότε καλό είναι να αποφεύγονται οι πολύ προσωπικές πληροφορίες.

social networking
Αυτό είναι φρούτο των τελευταίων ετών αλλά είναι πολύ βολικό, ιδίως για να κρατάς επαφή με άτομα που γνώρισες στο ταξίδι. Όταν ταξιδεύεις ο χρόνος που περνάς on-line είναι συνήθως περιορισμένος και έτσι σπάνια κάθεσαι να γράψεις e-mail σε κάποιον που δεν ξέρεις καλά και δεν περιμένει νέα σου. Με τα διάφορα social networks (facebook, myspace κα) μπορείς να στείλεις εύκολα και γρήγορα σύντομα μηνύματα σε άλλους χρήστες. Επίσης μπορείς να ανακοινώσεις εύκολα το που βρίσκεσαι και το που πας σε όλους σου τους φίλους και αν κάποιος είναι ή πηγαίνει στο ίδιο μέρος μπορείτε να συναντηθείτε. Τέλος μπορείς να ανεβάσεις τις φωτογραφίες που έχεις τραβήξει φίλους σου και να τις μοιραστείς μαζί τους, αποφεύγοντας έτσι να στείλεις τεράστια e-mail με δεκάδες φωτογραφίες.

instant messaging
Με τον τρόπο αυτό βλέπεις ποιοι φίλοι σου είναι συνδεδεμένοι τη στιγμή που είσαι και εσύ και μπορείτε να μιλήσεις με γραπτά μηνύματα (chat) έχοντας ζωντανή επικοινωνία.

ιντερνετικό τηλέφωνο
Καλά όλα τα παραπάνω αλλά πολλές φορές ο γραπτός λόγος δεν φτάνει και θες να μιλήσεις πραγματικά με κάποιον. Και πάλι μέσω internet μπορείς να το κάνει εύκολα και φτηνά χρησιμοποιώντας κάποια vo-ip υπηρεσία (skype κα). Με τον τρόπο αυτό μπορείς είτε να καλέσεις από τον υπολογιστή που βρίσκεσαι κάποιον άλλο υπολογιστή και να μιλήσεις με μικρόφωνο και ακουστικά (δωρεάν) είτε ακόμη καλύτερα, να τηλεφωνήσεις σε οποιοδήποτε σταθερό ή κινητό τηλέφωνο από τον υπολογιστή (με χρέωση). Απαραίτητο είναι ο υπολογιστής που βρίσκεσαι να έχει εγκατεστημένο το πρόγραμμα και εσύ να έχεις λογαριασμό στην υπηρεσία. Στην περίπτωση που θες να κάνεις τηλεφώνημα σε σταθερό ή κινητό πρέπει επίσης να έχεις προαγοράσει κάποιες μονάδες. Όπως και να έχει είναι πολύ φθηνότερο από το να καλέσεις από κανονικό τηλέφωνο. Ειδικά αν καλείς σε σταθερό είναι σχεδόν τσάμπα.

η συνέχεια

Cannon Beach έως Tillamook και επιστροφή στο Portland

2009-03-23T18:55:00.001+02:00

Συνεχίσαμε προς το νότο, δεν είχαμε πολύ ώρα μπροστά μας, προτού θα έπρεπε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Κάναμε μια μικρή στάση στην παραλία Hug Point αλλά το νερό ήταν αρκετά ψηλά και δεν μπορούσαμε να πάμε στις σπηλιές εκεί. Κάναμε και κάποιες ακόμα μικρές στάσεις για να χαζέψουμε τη θέα. Παντού το τοπίο ήταν μοναδικό, άλλοτε η θέα της θάλασσας και των ακτών και άλλοτε τα πυκνά δάση.

Φτάσαμε στο Oswald Park άλλο ένα δάσος/πάρκο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο και από το μονοπάτι μέσα στο δάσος αρχίσαμε να κατεβαίνουνε προς την παραλία. Περιτριγυρισμένοι από δέντρα ηλικίας 100 χρόνων και άνω και ύψος που δεν το χωράει ο νους σου, προσπεράσαμε ποτάμια, γέφυρες και τεράστιους κορμούς δέντρων μέχρι που φτάσαμε στην παραλία. Και αυτή η παραλία είναι στέκι των surfers. Μάλιστα μέχρι πέρυσι μπορούσες να κατασκηνώσεις μέσα στο δάσος αλλά πλέον απαγορεύεται λόγω κάποιον δέντρων που έπεσαν στο χώρο της κατασκήνωσης.

Κάπου εκεί ήταν ώρα να γυρίσουμε προς τα πίσω. Συνεχίσαμε να πηγαίνουμε νότια, στον παράκτιο αυτοκινητόδρομο χαζεύοντας την θέα. Προσπεράσαμε αρκετές επαρχιακές πόλεις μέχρι που φτάσαμε στο Tillamook όπου και πήραμε το δρόμο προς την ενδοχώρα. Για δεκάδες χιλιόμετρα οδηγούσαμε μέσα στο δάσος Tillamook State Forest, που με μεγάλη μου έκπληξη έμαθα πως είχε καεί τη δεκαετία του '40 και παρ'ολα αυτά σήμερα τίποτα δεν μαρτυράει την καταστροφή αυτή. Το δάσος αναγεννήθηκε πλήρως. Σιγά σιγά καταλαβαίνω γιατί το Oregon είναι η δεύτερη πιο πράσινη πολιτεία των ΗΠΑ (μετά το μικροσκοπικό Vermont). Κάποια στιγμή φτάσαμε στον αυτοκινητόδρομο 26 και εκεί ξεκίνησε το βαρετό μέρος της διαδρομής, μέσω πυκνής ανά διαστήματα ομίχλης στο σύγχρονο και πλατύ αυτοκινητόδρομο μέχρι που φτάσαμε πίσω στο Portland.

Η πρώτη μου εκδρομή στη χώρα ήταν σύντομη και δεν πρόλαβα να τη χορτάσω. Και σίγουρα ο πολιτισμός εδώ δεν είναι κάτι το άγνωστο ή το περίεργο και εξωτικό σαν αυτά που αναζητώ συνήθως στα ταξίδια μου. Παρόλα αυτά οι φυσικές ομορφιές που αντίκρισα ήταν εκπληκτικές και με αποζημίωσαν πλήρως ενώ με κάναν να αδημονώ να την εξερευνήσω περισσότερο.

Ecola State Park

2009-03-21T09:30:00.001+02:00

Μετά τον καφέ μας και αφού χάσαμε αρκετή ώρα με κάποια μικροπροβλήματα του αυτοκινήτου, επιστρέψαμε στο Ecola Park. Υπό το φως της ημέρας κατάφερα να συνειδητοποιήσω την ομορφιά του πάρκου. Βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο και ακολουθώντας το δρόμο προς το parking του πάρκου, διασχίζεις 2-3 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος, με τα πανύψηλα δέντρα να επιτρέπουν σε ελάχιστο μονάχα φως του ήλιου να φτάσει στο έδαφος. Για το πάρκο δεν χρεώνεται είσοδος αλλά υπάρχει χρέωση για το parking $3 και στην είσοδο υπάρχει εκδοτήριο. Όταν πήγαμε εμείς, στο εκδοτήριο δεν ήταν κανείς και μια ταμπέλα παρότρυνε τους επισκέπτες να χρησιμοποιήσουν το αυτόματο μηχάνημα. Όσο απίστευτο και αν φαίνεται σε εμάς τους “ξύπνιους ελληναράδες”, ο κόσμος σταματάει και πληρώνει το εισιτήριο. Γνωρίζουν πως το πάρκο χρειάζεται δουλειά αλλά και χρήματα για να διατηρηθεί.

Περπατήσαμε πάλι ως το viewpoint. Με το φως της ημέρας, αν και με ομίχλη, η θέα είναι εκπληκτική. Χιλιόμετρα ακτογραμμής διακρίνονται με τεράστια βράχια μέσα στο νερό, ενώ ευθεία μπροστά, η επόμενη στεριά είναι η Ιαπωνία! 1-2 χιλιόμετρα μακριά από τη στεριά βρίσκεται και το μικροσκοπικό νησάκι Tillamook Rock που φιλοξενεί ένα φάρο χτισμένο το 1881. Αφού απολαύσαμε τη θέα από τα ψηλά, κατεβήκαμε στη παραλία Indian Beach. Εδώ η παραλία είναι πετρώδης και ακριβώς από πάνω της υπάρχει δάσος! Κάποιοι τολμηροί surfers κάναν εξάσκηση στα χαμηλά κύματα του παγωμένου ωκεανού. Εμείς αρκεστήκαμε στο να τους παρακολουθούμε από την παραλία.

η συνέχεια εδώ: Cannon Beach έως Tillamook και επιστροφή στο Portland

Περισσότερες φωτογραφίες:

Ecola State Park

Indian Beach

Κατέβασε τα παντελόνια σου, είναι η παράδοση

2009-02-21T17:21:00.012+02:00

Αν τύχει και πάρετε το τρένο το δεύτερο Σάββατο του Ιουνίου στο Orange County της Καλιφόρνια, καθίστε κοντά στο παράθυρο γιατί αυτό που θα δείτε δεν είναι κάτι που το βλέπετε συχνά.

Εδώ και 30 χρόνια κρατάει η περίεργη αυτή παράδοση και κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες μαζεύονται δίπλα στις γραμμές του τραίνου και στην κυριολεξία κατεβάζουν τα παντελόνια τους και επιδεικνύουν τα οπίσθια τους στις διερχόμενες αμαξοστοιχίες.

Η ιστορία πίσω από την παράδοση αυτή όπως εύκολα φαντάζεται κάποιος περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες αλκοόλ. Σε ένα κοντινό bar, το 1979 ένας μεθυσμένος θαμώνας υποσχέθηκε ένα δωρεάν ποτό στους υπόλοιπους μεθυσμένους θαμώνες αν βγουν έξω και δείξουν τα οπίσθια τους στο επόμενο τραίνο που θα περάσει. Αυτοί δεν έχασαν την ευκαιρία και η παράδοση γεννήθηκε. Από τότε βέβαια έχουν αλλάξει πολλά. Κανείς δεν κερνάει ποτά και οι “επιδειξίες” είναι κάθε άλλο παρά ολιγάριθμοι αλλά το κέφι καλά κρατεί. Διοργανωτές δεν υπάρχουν, ούτε και κόβει κανείς εισιτήριο. Όποιος θέλει να συμμετάσχει απλά πάει στο συγκεκριμένο σημείο και παίρνει μέρος στη γιορτή. Και αν θελήσει να κατεβάσει και τα παντελόνια του... είναι μέρος της παράδοσης.

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει ξεφύγει λίγο, θυμίζοντας περισσότερο καρναβάλι, ενώ αρκετοί συμμετέχοντες επιδεικνύουν λίγη παραπάνω σάρκα πέρα από τα οπίσθια τους. Σε περίπτωση που κάτι τέτοιο σας σοκάρει, καλύτερα να αποφύγετε την εν λόγω γιορτή.

Γιορτή νερού στην Ταϊλάνδη

2009-02-20T09:55:00.001+02:00

Κάθε χρόνο για 3 ημέρες τον Απριλίου, ολόκληρη η Ταϊλάνδη μεταμορφώνετε σε ένα τεράστιο παιχνίδι μπουγέλου. Η ονομασία της γιορτής είναι Songkran αλλά είναι επίσης γνωστό φεστιβάλ νερού (water festival).

Η λέξη Songkran σημαίνει “μετάβαση” και η γιορτή έχει δυο έννοιες: τη μετάβαση από το ένα έτος στο άλλο, αφού συμπίπτει με την αλλαγή του σεληνιακό έτους που είναι η παραδοσιακά η πρωτοχρονιά των Ταϊλανδών αλλά και τη μετάβαση από τη ζεστή περίοδο προς την περίοδο των μουσώνων.

Για 3 μέρες λοιπόν σε κάθε πόλη και χωριό της χώρας όλοι ξαναγίνονται παιδιά και ξεχύνονται στους δρόμος εξοπλισμένοι και εφοδιασμένοι με μπουκάλια νερό, μάνικες, νεροπίστολα αλλά και αλευρόνερο. Με τη θερμοκρασία την εποχή αυτή να ξεπερνά πολλές φορές τους 35 βαθμούς, ποιος λέει όχι σε ένα δροσερό κουβά νερό. Δεν έχει σημασία η ηλικία, όλοι συμμετέχουν, γέροι και παιδιά. Ούτε έχει σημασία αν είσαι ντόπιος ή ξένος. Είναι μια γιορτή για όλους. Όσοι περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Και όσο πιο μούσκεμα γυρίσεις στο σπίτι το βράδυ, τόσο πιο καλά θα σου πάει η χρονιά.

Καμπότζη: 08. Πληροφορίες για το Angkor

2009-02-19T15:07:00.001+02:00

Η αυτοκρατορία του Angkor και οι ναοί του είναι από τα λίγα πράγματα που γεμίζουν τους Καμποτζιανούς με τόση υπερηφάνεια. Είναι το αποκορύφωμα της ιστορίας και του πολιτισμού τους, είναι το σύμβολο της χώρας και ο λόγος που η χώρα αυτή είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο. Είναι δίκαια το νούμερο 1 αξιοθέατο της χώρας αλλά και ολόκληρης της νοτιοανατολικής Ασίας. Εγώ το συγκαταλέγω σίγουρα στη λίστα με τα “μέρη που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις”.

Πρακτικές πληροφορίες

Για την ιστορία του Angkor ανατρέξτε καλύτερα σε κάποιο από τα πολλά βιβλία που έχουν γραφτεί για αυτό. Ακόμη όμως και αν δεν ενδιαφέρεστε για τα ιστορικά στοιχεία, οι ναοί από μόνοι του είναι τόσο εντυπωσιακοί που θα σας αποζημιώσουν για την επίσκεψη σας εκεί. Από την πόλη του παρελθόντος πλέον σώζονται μόνο οι ναοί λόγω του ότι όλα τα υπόλοιπα κτήρια και τα σπίτια ήταν χτισμένα από ξύλο. Η φύση γύρω από τους ναούς είναι εκπληκτική και αξίζει να ανέβεις ψηλά στους ναούς (σε όποιους επιτρέπεται) για να απολαύσεις τη θέα.

Εισιτήρια

Υπάρχουν τριών ειδών εισιτήρια, το ημερήσιο, το τριήμερο και το εβδομαδιαίο τα οποία κοστίζουν $20, $40, $60 αντίστοιχα και με αυτό σου επιτρέπεται η είσοδος σε όλους σχεδόν τους ναούς για τον αντίστοιχο αριθμό ημερών. Κάποιοι απομακρυσμένοι ναοί θέλουν ειδικό εισιτήριο το οποίο το κόβετε εκεί αλλά δεν είναι κάποιος από αυτούς που θα περιγράψω στη συνέχεια. Τα εισιτήρια θα τα προμηθευτείτε στον ειδικό χώρο στον οποίο θα σταματήσει ο οδηγός σας καθώς πηγαίνετε, δεν τα προμηθεύεστε από αλλού.

Το σύστημα με τα εισιτήρια και οι έλεγχοι τους που γίνονται σε κάποιους ναούς είναι ίσως ότι καλύτερα οργανωμένο στην χώρα. Δυστυχώς ένα πολύ μικρό ποσοστό από τα υπέρογκα έσοδα πάνε για τη συντήρηση και διατήρηση των ναών. Ένα ποσοστό το παίρνει η ιδιωτική εταιρία που το διαχειρίζεται και το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό καταλήγει μέσω του υπουργείου οικονομικών στις τσέπες των πολιτικών. Μην ξεχνάμε πως η διαφθορά στη χώρα φτάνει ασύλληπτα επίπεδα.

Μετακίνηση

Οι ναοί του Angkor δεν είναι μια σειρά από ναούς τους οποίους θα επισκεφτείς τον ένα μετά τον άλλο. Είναι δεκάδες ναοί σκορπισμένοι σε μια μεγάλη έκταση και πολλές φορές απέχουν μεταξύ τους πολλά χιλιόμετρα. Για τη μετακίνηση σας λοιπόν πρέπει να φροντίσετε πριν ξεκινήσετε.

Ο πιο δημοφιλής τρόπος είναι να πάρετε ένα moto ή tuk tuk για ολόκληρη την ημέρα ($7-12) του οποίου ο οδηγός θα σας πηγαίνει από ναό σε ναό και θα σας περιμένει. Πιο άνετος τρόπος είναι με taxi ή τουριστικό πούλμαν (το 2ο συνήθως περιλαμβάνει και ξεναγό) αλλά το μειονέκτημα είναι πως μέσα στο όχημα είσαι αποκομμένος από το περιβάλλον γύρω. Ένας καλός τρόπος να γυρίσετε τους ναούς αν φυσικά τα πόδια σας αντέχουν και ο καιρός το επιτρέπει, είναι με ποδήλατο, αφού τότε έχεις και το ελεύθερο να πας όπου θες, να ακολουθήσεις όποια διαδρομή θελήσεις κτλ. Μειονέκτημα του ποδηλάτου είναι πως κάποιοι ναοί απέχουν πολλά χιλιόμετρα και έτσι είναι και κουραστικό και χρονοβόρο να φτάσετε μέχρι εκεί. Αν επισκεφτείτε τους ναούς για πάνω από μια μέρα είναι καλή ιδέα την πρώτη ημέρα να το κάνετε με κάποιο μηχανοκίνητο όχημα και ίσως ξεναγό ώστε να μάθετε και τα κατατόπια και μια μέρα με ποδήλατο ώστε να ξαναδείτε αυτά που θέλετε με την ησυχία σας ανακαλύπτοντας κρυφές γωνιές τους και εξερευνώντας μικρότερους ναούς που δεν πάνε οι τουρίστες.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Cannon Beach

2009-02-16T16:10:00.002+02:00

Με τα στομάχια μας άδεια, φτάσαμε στην Cannon Beach και αποφασίσαμε να κάτσουμε πρώτα για φαγητό και να ασχοληθούμε αργότερα με το που θα μείνουμε. Το Bill's Tavern ήταν ότι ακριβώς ψάχναμε: pub με απλό αμερικάνικο φαγητό και μπύρες που φτιάχνουν στη δική τους ζυθοποιία. Εκεί συναντήσαμε τυχαία και ένα ζευγάρι φίλων και τον μπόμπιρα τους, που είχαν έρθει για surfing. Τρελοί είναι σκέφτηκα, Νοέμβρη μήνα στα παγωμένα νερά του ειρηνικού; Μετά από το garden burger με πατάτες και δυο ποτήρια μπύρα ήμουν έτοιμος να μετακομίσω από το booth του εστιατορίου σε ένα αναπαυτικό κρεβάτι. Δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να βρούμε δωμάτιο. Τέτοια εποχή, όσα motels και ξενοδοχεία είναι ανοιχτά δεν βλέπουν και πολύ κόσμο. 75 δολάρια μας στοίχισε ένα δωμάτιο στο Waves Motel. Το δωμάτιο μεγάλο και πεντακάθαρο, με υπέρδιπλο κρεββάτι, εξοπλισμένο με wifi internet, καφετιέρα, τηλεόραση, dvd, video και μερική θέα στη θάλασσα. Κλασσικό δωμάτιο motel δηλαδή όπως μου εξήγησε η Lisa. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό της καλωδιακής τηλεόρασης με τα 80 περίπου κανάλια, παίρνοντας μια γερή δόση αμερικάνικης (τηλεοπτικής) κουλτούρας πριν με πάρει ο ύπνος.

Η Cannon Beach είναι και αυτή ένα τουριστικό θέρετρο με τη διαφορά πως είναι πολύ πιο καλόγουστο από το Seaside. Η πόλη (των 1600 κατοίκων) αν και έχει εξαπλωθεί λόγω των δεκάδων motels και ξενοδοχείων, διατηρεί την ατμόσφαιρα μικρής πόλης. Εδώ δεν έχουν χτιστεί μεγάλα κτήρια, τα motels είναι χτισμένα σαν τα σπίτια, ξύλινα με 2 το πολύ ορόφους, οι επιχειρήσεις είναι τοπικές, δεν υπάρχουν οι γνωστές αλυσίδες fast food και καφέ και η ζωή φαίνεται να κυλά αργά. Στην παραλία της, κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα ο ετήσιος διαγωνισμός με κάστρα και άλλες κατασκευές στην άμμο.

Ξύπνησα νωρίς γιατί δεν ήθελα να χάσω πολύ από το φως της ημέρας και βγήκα στην παραλία για βόλτα. Εκείνη την ώρα δεν υπήρχε ακόμη πολύς κόσμος. Η αμμώδης παραλία είναι και εδώ τεράστια, 3-4 χιλιόμετρα μήκος και τουλάχιστον 100 μέτρα πλάτος (με την παλίρροια σε χαμηλό σημείο). Στο δεξιό άκρο, ένα ποτάμι που καταλήγει στη θάλασσα βρίσκεται παράλληλα σε αυτή για αρκετά μέτρα κάνοντας την έκταση που δεν μπορεί να πλησιάσει άνθρωπος άσυλο για χιλιάδες θαλασσοπούλια. Το κρύο ήταν τσουχτερό, με τον αέρα να με χτυπάει στο πρόσωπο και τον ήλιο να κάνει ότι μπορεί για να ζεστάνει αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Περπάτησα προς τα νότια, για να φτάσω στο αξιοθέατο της Cannon Beach και σήμα κατατεθέν της ακτής του Oregon, το Haystock Rock.

Το Haystock Rock είναι ένας τεράστιος μονόλιθος, 72 μέτρα ψηλός (ο τρίτος μεγαλύτερος του είδος του στον κόσμο) που στέκεται ακούνητος κοντά στην ακτή, παρέα με κάποιους μικρότερους βράχους. Είναι καταφύγιο για πολλούς θαλάσσιους οργανισμούς, αστερίες, ανεμώνες και πολλά πουλιά. Το καλοκαίρι με τη χαμηλή παλίρροια είναι δυνατόν να φτάσεις στο βράχο με τα πόδια, αλλά όταν πήγα εγώ δεν γινόταν χωρίς να βρέξεις τα πόδια σου. Αφού λοιπόν δεν μπορούσα να τον φτάσω, αρκέστηκα στις φωτογραφίες, από κοντά, από μακριά, από κάθε δυνατή γωνία. Πάνω από την παραλία, εκεί που σταματάνε τα motels, υπάρχει μια σειρά από σπίτια σαν αυτά που βλέπουμε στο Malibu, με θέα τον ωκεανό και με σκαλίτσα που οδηγεί κατευθείαν στην παραλία. Δεν ξέρω βέβαια πόσοι τολμηροί κάνουν μπάνιο εδώ, ακόμη και το καλοκαίρι! Επιστρέφοντας προς τα πίσω προτίμησα το δρόμο, για να δω έτσι και το εσωτερικό της πόλης, με τα μικρά μαγαζάκια και τα motels και το πιο μικροσκοπικό και χτισμένο σε παραδοσιακό στυλ, “εμπορικό κέντρο”.

η συνέχεια εδώ

Περισσότερες φωτογραφίες:

Seaside, Όρεγκον

2009-02-05T08:00:00.001+02:00

Όπως αποκαλύπτει το όνομα, το Seaside είναι παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο. Είναι για το Portland ότι είναι το Coney Island για τη Νέα Υόρκη. Έχει θάλασσα, τεράστια παραλία, λούνα πάρκ, μαγαζιά με σουβενίρ ενώ ο παραθαλάσσιος δρόμος αποτελείτε από μια σειρά από ξενοδοχεία με θέα τη θάλασσα. Το καλοκαίρι φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα τουρνουά beach volley στον κόσμο. Παρ'όλα αυτά δεν έχει κάποιο αξιοθέατο. Το μόνο που έχει αυτή η πόλη είναι η τεράστια σε μήκος και σε πλάτος παραλία και ο παραλιακός πεζόδρομος που όσοι δεν θέλουν να λερώσουν τα πόδια τους με άμμο προτιμούν και περπατάνε πάνω κάτω. Αν και το καλοκαίρι η πόλη σφύζει από ζωή, όταν πήγαμε εμείς ήταν πολύ χαλαρά. Εκατοντάδες κόσμου έκανε τη βόλτα του στην παραλία περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα, κάτι που αποτελεί καθημερινή συνήθεια ακόμα και για τους ντόπιους. Η πόλη έχει επίσης ένα ενυδρείο το οποίο όμως μας είπαν πως είναι μέτριο και έτσι δεν επισκεφτήκαμε. Αφού κάναμε τη βόλτα μας και εμείς στην παραλία, χαζεύοντας την αγριεμένη θάλασσα και προσπερνώντας δεκάδες sand dollars (ένα είδος στρογγυλού αστερία), που είχαν εμφανιστεί λόγω της χαμηλής παλίρροιας που είχε τραβήξει το νερό της θάλασσας δεκάδες μέτρα μέσα, με το το ήλιο να πέφτει στον ωκεανό, συνεχίσαμε με προορισμό την Cannon Beach.

Ανάμεσα στο Seaside και την Cannon Beach βρίσκεται το Ecola State Park, ένα πάρκο που περιλαμβάνει δάσος και μια σειρά από κόλπους με παραλίες. Αν και πλέον είχε σχεδόν σκοτεινιάσει και έπρεπε να αφήσουμε την εξερεύνηση του πάρκου για την επόμενη μέρα, ήταν η σωστή ώρα για το ηλιοβασίλεμα και δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε στον πειρασμό να πάμε να το δούμε στο σημείο του πάρκου με την ωραιότερη θέα, που βρίσκεται δεκάδες μέτρα πάνω από τα βράχια. Δεξιά και αριστερά μας ανάμεσα στην ομίχλη βλέπαμε τις γειτονικές παραλίες, από κάτω μας τα κύματα έσκαγαν αγριεμένα πάνω στα βράχια ενώ ευθεία μπροστά μας ο απέραντος Ειρηνικός ωκεανός μόλις είχε καταπιεί τον ήλιο του οποίου οι τελευταίες ακτίνες έβαφαν τον ουρανό με δεκάδες κοκκινωπές αποχρώσεις. Ο αέρας ήταν μανιασμένος και έκανε τα μάτια μας να δακρύζουν από το κρύο και γι'αυτό σύντομα ξαναβρεθήκαμε στο αυτοκίνητο και διανύσαμε τα λιγοστά εναπομείναντα μίλια ως την Cannon Beach..

η συνέχεια εδώ

Περισσότερες φωτογραφίες:

Seaside

Ηλιοβασίλεμα στο Ecola State park

Astoria, Όρεγκον

2009-01-28T07:02:00.002+02:00

Η Astoria είναι μια μικρή πόλη με 10.000 κάτοικους και υπήρξε στο παρελθόν πολύ σημαντικό λιμάνι, αφού η θέση της τη καθιστούσε κομβικό σημείο για τα πλοία που έρχονταν από τη θάλασσα και για αυτά που μέσω του ποταμού κινούνταν προς το εσωτερικό της χώρας. Πλέον είναι μια ήσυχη πόλη που προσπαθεί να διεκδικήσει μια θέση στον τουριστικό χάρτη μαζί με τις άλλες παραλιακές πόλεις του Oregon. Είναι επίσης γνωστή από διάφορες ταινίες που έχουν γυριστεί εδώ, όταν το Hollywood έκανε ακόμη τα γυρίσματα σε αληθινές τοποθεσίες και όχι σε τεράστια studio και με ψηφιακά γραφικά. Κάποιες από τις πιο γνωστές ταινίες που γυρίστηκαν εδώ είναι η αγαπημένη παιδική περιπέτεια The Goonies, τα δύο Free Willie και άλλες.

Το μεγαλύτερο και ίσως μοναδικό αξιοθέατο της πόλης είναι το Astoria Column, ένας πύργος ύψους 35μέτρων στην κορυφή του λόφου της πόλης. Κατασκευάστηκε το 1926 και πάνω του υπάρχουν αναπαραστάσεις από 14 ιστορικά γεγονότα του Oregon. Δυστυχώς τη μέρα που πήγαμε ο πύργος ήταν κλειστός για συντήρηση και δεν καταφέραμε να ανέβουμε στη κορυφή για να θαυμάσουμε τη θέα. Και από τη βάση του όμως η θέα δεν είναι καθόλου άσχημη, παρά την ομίχλη, αφού μπορείς να δεις την πόλη, τη τεράστια γέφυρα που ενώνει την Astoria με την Washington πάνω από το ποταμό και τις γύρω επαρχιακές περιοχές.

Στη συνέχεια κατεβήκαμε στο λιμάνι όπου και αφήσαμε το αυτοκίνητο για να κάνουμε βόλτα. Η προβλήτα έχει μετατραπεί σε ένα μικρό τουριστικό κέντρο, με μια σειρά από εστιατόρια χτισμένα σε δοκάρια πάνω στο νερό. Λόγω της εποχής και του κρύου, αν και Κυριακή ο κόσμος ήταν λίγος και τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά. Εκεί δίπλα στο ποτάμι είναι και η γραμμή του μικροσκοπικού τραμ το οποίο λειτουργεί ακόμη και αποπνέει άρωμα μιας άλλης εποχής, δίπλα στις παλιές αποθήκες του λιμανιού και τις εγκαταλελειμμένες πλέον κονσερβοποιίες ψαριών. Δυστυχώς δεν κατάφερα να δω τα ελεύθερα θαλάσσια λιοντάρια που ακούγαμε συνεχώς κάτω από τα κτίσματα σε δοκάρια παρά μόνο ένα, πολύ βιαστικά, την ώρα που κολυμπούσε. Περπατώντας στο εσωτερικό της πόλης απολαμβάνεις την ατμόσφαιρα παλιάς πόλης, με τα εκατοντάδες σπίτια Βικτωριανής εποχής, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι διατηρητέα.

Μετά τη βόλτα μας στην Astoria, ήταν ώρα να προχωρήσουμε προς το νότο. Η εποχή δεν ήταν σύμμαχος μας αφού νυχτώνει πολύ νωρίς. Μετά από λίγα μίλια, φτάσαμε στον Ειρηνικό ωκεανό! Ψάξαμε να βρούμε το ναυάγιο του Peter Iredale, το κουφάρι ενός εμπορικού ιστιοφόρου πλοίου μήκους 87 μέτρων, που λόγω τις πυκνής ομίχλης ένα βράδυ του 1906, ξεβράστηκε στη στεριά, στοιχειώνοντας από τότε την παραλία στην οποία βρίσκεται. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να βρούμε το δρόμο που οδηγεί στην παραλία. Προσπεράσαμε το φρούριο Clatsop και συνεχίσαμε νότια, με τον Ειρηνικό στα δεξιά μας, χωρίς όμως να είναι ορατός. Έτσι κάπου στο Butterfield, κάναμε δεξιά και σταματήσαμε για λίγο στην ερημική αλλά τεράστια παραλία Del Rey. Η συννεφιά, η ομίχλη και τα παγωμένα νερά φυσικά υπενθύμιζαν πως αυτή δεν είναι η τυπική επίσκεψη στην παραλία για μπανάκι! Συνεχίσαμε και φτάσαμε στο Seaside.

η συνέχεια εδώ

Περισσότερες φωτογραφίες:

Astoria Column

Astoria

Στο δρόμο προς το Seaside

Στις βόρειες ακτές του Όρεγκον

2009-01-22T02:05:00.033+02:00

Δύο μέρες διάβαζα και έκανα σχέδια για τη σύντομη εκδρομή μας. Έρευνα σε 3 sites, 2 ταξιδιωτικούς οδηγούς και με ανοιχτό πάντα το google earth για να βλέπω τη διαδρομή και φωτογραφίες από τα διάφορα μέρη από τα οποία θα περνάγαμε. Υπερβολικός; Σίγουρα αλλά είναι η πρώτη μου εκδρομή στην ήπειρο (η επίσκεψη μου πριν από 20+ χρόνια δεν μετράει αφού ήμουν τόσο μικρός που δεν θυμάμαι και πολλά). Δύο μέρες μόνο, για να δούμε όσο περισσότερα γίνεται στις βόρειες ακτές του Όρεγκον, στη δυτική ακτή των ΗΠΑ.

Ο καιρός ήταν με το μέρος μας. Μέσα Νοέμβρη και οι βροχές σταμάτησαν για λίγο, δίνοντας μας την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε αυτό το ταξιδάκι στα στεγνά, όχι όμως και στα ζεστά αφού παρά τον ήλιο η θερμοκρασίες ήταν γύρω στους 5-10 βαθμούς.

Είχαμε πει να πως θα ξεκινήσουμε νωρίς αλλά φυσικά δεν τα καταφέραμε. Μέχρι να ξυπνήσεις, να πιεις καφέ και να ετοιμαστείς πάει 11 και ούτε που το έχεις καταλάβει. Εκεί γύρω στις 11 λοιπόν βάλαμε τα λίγα πράγματα στο Mini Cooper και ξεκινήσαμε. Εγώ συνοδηγός, μιας και το δίπλωμα μου δεν ισχύει εδώ, με αποτέλεσμα το βάρος για όλη την οδήγηση να πέσει στη Lisa. Το σχέδιο ήταν απλό: θα πάμε μέχρι την Astoria, που είναι η βορειοδυτική μύτη του Όρεγκον και το σημείο που ο ποταμός Columbia καταλήγει στον Ειρηνικό ωκεανό και από εκεί θα κινηθούμε προς το νότο παραλιακά ακολουθώντας τον ιστορικό αυτοκινητόδρομο 101. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός είναι από τους πιο εντυπωσιακούς αυτοκινητόδρομους της χώρας, ο οποίος ξεκινώντας από την Ουάσιγκτον καταλήγει στην Καλιφόρνια, προσπερνώντας εκατοντάδες μίλια ακτογραμμών, ατελείωτες παραλίες, βραχώδη τοπία, φάρους, ποτάμια και δάση προσφέροντας εκπληκτική θέα σε όποιον αποφασίσει να τον ακολουθήσει.

Ο αυτοκινητόδρομος 30 (ο οποίος ξεκινάει από το New Jersey της ανατολική ακτή και διασχίζοντας 10 πολιτείες καταλήγει στη δυτικής) θα μας οδηγούσε στην Astoria. Όσο απομακρυνόμασταν από το Portland, τόσο ο αυτοκινητόδρομος γινόταν όλο και πιο στενός, μέχρι που έγινε 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση. Στα δεξιά μας στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής βλέπαμε τον ποταμό Columbia και παραπέρα την πολιτεία της Washington. Το Portland θεωρείτε πόλη φιλελεύθερη και προοδευτική αλλά βγαίνοντας στην επαρχία πήρα την πρώτη ιδέα από rednecks αμερικάνους: τεράστια αγροτικά και SUVs των 6.000cc με αυτοκόλλητα με την Αμερικάνικη σημαία, άλλα που γράφαν “Redneck and proud of it” και άλλα τέτοια όμορφα. Που να βρισκόμουν και σε κανένα Texas σκέφτηκα. Το τοπίο άρχισε να γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακό με μεγάλα δέντρα παράπλευρα του δρόμου και αφού περάσαμε μια σειρά από μικρές επαρχιακές πόλεις, φτάσαμε στην Astoria.

η συνέχεια εδώ

Περισσότερες φωτογραφίες:

Η διαδρομή προς την Astoria

Κόστος και συμβουλές για διακοπές στο Βιετνάμ

2008-12-02T04:43:00.007+02:00

Το Βιετνάμ είναι μια πανέμορφη χώρα με πλούσια ιστορία και αξίζει 100% να την επισκεφτείτε. Παρ'όλα αυτά ανάμεσα στους ταξιδιώτες στην ΝΑ Ασία έχει (δικαίως) τη φήμη ως τη χώρα που είναι το πιο πιθανό να σε κλέψουν, να σου ζητήσουν υπέρογκα ποσά για οτιδήποτε και να σε παρενοχλούν συνεχώς στο δρόμο με σκοπό να σε πάνε κάπου, να ψωνίσεις στο μαγαζί τους ή να πάρουν με κάποιο άλλο τρόπο χρήματα από εσένα. Προσωπικά πιστεύω πως η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη (είναι αρκετά όμως) αλλά από την άλλη εγώ δεν έχω ακριβώς την εμφάνιση του ευκατάστατου δυτικού με το γεμάτο πορτοφόλι, οπότε για αυτό το λόγο ίσως να με παρενοχλούσαν λιγότερο.

Τον Ιανουαρίου του 2008 και ενώ βρισκόμουν στο Λάος, έκανα μια λίστα με ενδεικτικές τιμές και συμβουλές για τη φίλη μου που θα πήγαινε στο Βιετνάμ (εγώ ήμουν εκεί 3 μήνες νωρίτερα) και η οποία είχε πανικοβληθεί από τις ιστορίες που άκουγε. Οι τιμές στη λίστα είναι ενδεικτικές και απευθύνονται σε κάποιον με χαμηλό προϋπολογισμό χρημάτων. Αν μπορείς διαθέσεις περισσότερα χρήματα μην περιμένεις πως το δωμάτιο που έμεινα εγώ με $4 είναι καλύτερο από αυτό των $50 που προτείνει κάποιος οδηγός επειδή το αναφέρω στη λίστα μου. Αν όμως τα χρήματα που διαθέτεις είναι λίγα, τότε αυτός ο “οδηγός” ίσως να σου φανεί χρήσιμος.

$1=16.000dong

Ενδεικτικές τιμές:
σάντουιτς στο δρόμο: 4000-5000d
δωμάτιο με δικό του μπάνιο: $4-6, 64.000-96.000d
μπουκαλάκι νερό: 5.000d
internet: 3.000-6.000d την ώρα

Μην ξεχνάς να παζαρεύεις για τα πάντα, μην πληρώσεις ποτέ την αρχική τιμή που σου ζητάνε
Για τις μετακινήσεις με λεωφορείο τα Sinh cafe έχουν τα καλύτερα λεωφορεία και τα πιο αξιόπιστα.

Hanoi:

Να μείνεις στο Real Darling GH (δωμάτιο $5-6, κοιτώνας $3) για την πολύ καλή ατμόσφαιρα
Να κλείσεις εκεί την εκδρομή σου για το Halong Bay στο Real Darling GH ακόμη και αν δεν μένεις εκεί
Bia Hoi: μπύρα στο δρόμο, ωραία ατμόσφαιρα, 2000d/ποτήρι (8 ποτήρια για $1!)
Αγόρασε εισιτήριο για το Water Puppet Theater από πιο πριν

Sapa:

Να μείνεις στο Luan Thay Family GH ($6, με τρομερή θέα)
Η πόλη είναι πολύ τουριστική, τα περίχωρα πανέμορφα, πάρε μηχανάκι ή ποδήλατο για να τα δεις
Μην αγοράσεις πράγματα από τις γυναίκες και τα κοριτσάκια στο δρόμο, φαίνονται συμπαθητικές αλλά είναι ενοχλητικές, μοχθηρές και επιθετικές
Μην κλείσεις tour για να πας. Καν'το μόνος σου. Πάρε το τραίνο για το Lao Cai και από εκεί το minivan για Sapa (25.000d, μην πληρώσεις παραπάνω αν σου ζητήσουν)

Hue:

Να μείνεις στο στενάκι κοντά στο DMZ Hotel. Εγώ έμεινα στο Huang Hong GH ($4)
Φαγητό στο εστιατόριο Tinh Tam: τοπικό χορτοφαγικό χωρίς τουρίστες
Αγόρασε ζωγραφιές σε μετάξι στο “Cafe on tha Wheels” cafe με τους ζωγραφισμένους τοίχους στο στενάκι με τα GΗs κοντά στο Minh & Coco restaurant για 20.000d
Να φας στο Mancharin cafe (έχει αλλάξει τοποθεσία, ρώτα) και στο Xuan Trang (εκεί κοντά)

Hoi An:

Μη μείνεις στην παλιά πόλη, είναι πολύ πιο ακριβά. Εγώ πλήρωνα $4 για όμορφο δωματιάκι με δικό του μπάνιο, 5 λεπτά από την παλιά πόλη
Ράψε ρούχα αλλά παζάρεψε σκληρά και βεβαιώσου για την ποιότητα πρώτα. Ρώτα σε πολλά μαγαζιά πριν αποφασίσεις
Δοκίμασε τη σούπα Cao Lau (φτιάχνετε μόνο εδώ)
Αν έχει καλό καιρό, πάρε ποδήλατο και πήγαινε στην παραλία
Φαγητό στο “Bobo cafe”. Βρες το!

Nha Trang:

Έμεινα στο Sao Mai GH ($5) αλλά έβρεχε συνέχεια και δεν έκανα πολλά
Κάθε μέρα για φαγητό στο “Cafe des Amis” (μην το μπερδέψεις με το “Cafe de Paris”), εξαιρετικό
Αν θες βιβλία πήγαινε στο “Andy's” και θα έχεις και δωρεάν καφέ στο ομώνυμο cafe

Mui Ne:

Ακριβό, έμεινα στο Hong Di GH ($8)
Πάρε μηχανάκι και οδηγό για να πας στους αμμόλοφους και τα υπόλοιπα αξιοθέατα ($6), μην πας με jeep!!
Οπωσδήποτε πήγαινε στους αμμόλοφους, στο κόκκινο φαράγγι κτλ, προσπάθησε να ξεκινήσεις πριν από όλα τα jeep για να τα απολαύσεις χωρίς κόσμο
Kite-surf, αν τολμάς

Dalat:

Κάνει κρύο αλλά είναι όμορφο. Έμεινα στο Peace 1 hotel ($5)
Easy Riders (tours με μηχανές). Δεν το έκανα λόγω καιρού. Έκανα tour με λεωφορείο αλλά δεν ήταν τίποτα το τρομερό. Αν πας με τους easy riders, μην πληρώσεις $20, παζάρεψε
Σάντουιτς στο δρόμο με 2.000d (καυτερό!)

Saigon:

Να μείνεις στο στενάκι στο δρόμο De Tham στην περιοχή Pham Nga Lao (δωμάτιο με θέα και μπάνιο $4)
Φαγητό στο εστιατόριο Zen (χορτοφαγικό)
Το πιο in bar για backpackers και ξένους μόνιμους κατοίκους είναι το Eden bar (δεν πήγα)

Καμπότζη: 07. Siem Reap

2008-11-27T04:08:00.010+02:00

Όπως ανέφερα και προηγουμένως, η Siem Reap είναι η έδρα για τους επισκέπτες του Angkor. Το Angkor είναι το νούμερο 1 αξιοθέατο της χώρας και αρκετός κόσμος έρχεται στην Καμπότζη μόνο για να επισκεφτεί αυτό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει τουρίστας ή ταξιδιώτης που να μην περνάει από εδώ. Αυτό κάνει φυσικά την Siem Reap την πιο τουριστική πόλη της χώρας. Με εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, η τουριστική υποδομή έχει αναπτυχθεί δυσανάλογα σε σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις. Το κέντρο είναι η περιοχή γύρω από την παλιά αγορά (Psar Chaa) και οι δρόμοι γύρω από αυτή είναι γεμάτοι με εστιατόρια και bars που απευθύνονται αποκλειστικά σε ξένους. Στα εστιατόρια είναι πιο εύκολο να βρεις Ταϊλανδέζικο, Βιετναμέζικο και δυτικό φαγητό παρά τοπικά πιάτα. Επίσης πολλά εστιατόρια φημίζονται για τις “Happy” πίτσες τους. Στους δρόμους αυτούς αργά το βράδυ μπορεί να ξεχάσεις που βρίσκεσαι με τα τόσα δυτικού τύπου bar, όπου μεθυσμένοι τουρίστες πάνε από το ένα στο άλλο πίνοντας και φωνάζοντας. Σε όλη την πόλη υπάρχουν αμέτρητα guesthouses και ξενοδοχεία. Ψάχνοντας μπορείς να βρεις απομακρυσμένα guesthouses που τα δουλεύει ακόμη η οικογένεια του σπιτιού και να έχεις περισσότερο την αίσθηση πως μένεις με μια οικογένεια σε μια μικρή πόλη παρά σε ένα μεγάλο τουριστικό κέντρο. Κατά τα άλλα η πόλη έχει οτιδήποτε μπορεί να κάνει τη ζωή του τουρίστα εύκολη και τον ίδιο χαρούμενο: όπως είπα ήδη πληθώρα από εστιατόρια και bars, βιβλιοπωλεία, τράπεζες, internet cafes, spa, μασάζ και μια μεγάλη τουριστική αγορά με souvenirs, αγαλματάκια, t-shirts και κάποια έργα τέχνης κτλ. Το κέντρο είναι αρκετά μικρό για να μετακινηθείτε με τα πόδια, διαφορετικά οι δρόμοι είναι γεμάτοι με moto και tuk tuks των οποίων οι οδηγοί δύσκολα παίρνουν το όχι ως απάντηση όταν ψάχνουν για πελάτη. Λόγω των παραπάνω όλα εδώ είναι ακριβά για τα δεδομένα της χώρας, κατά τα άλλα πάμφθηνα. Η πόλη είναι γεμάτη με γαλλικού στυλ αποικιοκρατικά κτήρια, ενώ είναι και από τις πιο καθαρές και προσεγμένες της χώρας. Φυσικά με το που βγεις από το τουριστικό κέντρο, όλο και περισσότερο θυμίζει τις υπόλοιπες πόλεις.

Κτήριο σαν βγαλμένο από πίνακα του Escher

Φτάνοντας στο σταθμό των λεωφορείων στη Siem Reap, το λεωφορείο βρέθηκε περικυκλωμένο από ένα πλήθος ανθρώπων, οδηγοί όλοι τους (motο και tuk tuk) που περίμεναν να μεταφέρουν τους επιβάτες στην πόλη, αφού και εδώ ο σταθμός βρίσκεται εκτός κέντρου. Εγώ που ήμουν ο μοναδικός ξένος, έγινα ο #1 στόχος τους αφού εκτός από τη μεταφορά μου, είχαν την ευκαιρία να βγάλουν κάτι παραπάνω αν με έπειθαν να πάω σε κάποιο από τα guesthouses που τους δίνουν προμήθεια ή ακόμη περισσότερο αν τους πάρω για οδηγό όταν θα επισκεφτώ τους ναούς του Angkor. Πέσαν λοιπόν πάνω μου αλλά μιας και δεν μπορώ να λειτουργώ υπό τέτοια πίεση και μιας και δεν έχω λόγο να αγχώνομαι, αρνήθηκα, απομακρύνθηκα και περίμενα να τελειώσει ο πανικός και μετά διαπραγματεύθηκα με 1-2 που είχαν μείνει. Ξεκαθάρισα σε έναν ότι θέλω να πάω απλά στο κέντρο, όχι στα guesthouses που μου πρότεινε και μου επιδείκνυε τα φυλλάδια με τις φωτογραφίες και συμφωνήσαμε στο $1. Ανέβηκα στο tuk tuk και ξεκινήσαμε.

Στο tuk tuk

Σε όλη τη διαδρομή και ακόμη και αφού με άφησε άρχισε το ψηστίρι για να τον πάρω για οδηγό στο Angkor. Εμένα όμως με ενδιέφερε απλά να βρω ένα guesthouse να μείνω και δεν θα έκανα συμφωνία με κάποιον προτού συλλέξω πληροφορίες. Ο τύπος ήταν πολύ πιεστικός αφού ακόμη και όταν με άφησε και ενώ περπάταγα και κοίταζα δωμάτια, αυτός προχωρούσε δίπλα μου και προσπαθούσε να με πείσει, οπότε αναγκάστηκα να του μιλήσω απότομα για να με αφήσει ήσυχο. Κοίταξα αρκετά δωμάτια και κατέληξα στο “Sun Sengky” guesthouse (μεγάλο δωμάτιο, μπάνιο, τηλεόραση, $7) το οποίο βρίσκεται κοντά στην παλιά αγορά της πόλης. Έκατσα στο δωμάτιο για να μου περάσει ο πονοκέφαλος που με είχε πιάσει από το ταξίδι και από το χαμό στο σταθμό.

Με τόσα guesthouses κάποιος πρέπει να πλύνει τα σεντόνια

Το βραδάκι βγήκα για βόλτα στο κέντρο της πόλης. Περπάτησα στο τουριστικό τρίγωνο, με τα πολλά εστιατόρια και bars. Ένας πιτσιρικάς με πλησίασε για να μου πουλήσει μια σειρά από card-postal. Μιλούσε αρκετά καλά αγγλικά (ο δρόμος είναι μεγάλος δάσκαλος που λένε) και προσπάθησα να του πιάσω την κουβέντα αλλά το μυαλό του ήταν καρφωμένο στο να μου πουλήσει τις κάρτες. Του είπα πως δεν έχω πάει ακόμα να δω το Angkor (όλες οι κάρτες ήταν από ναούς) και πως όταν πάω και αν μου αρέσει, τότε μπορεί και να τις αγοράσω. Περιττό να σας πω πως από τότε όποτε με συναντούσε με θυμόταν και με ρώταγε αν πήγα και αν θα αγοράσω τις κάρτες. Τα παιδιά που πουλάνε τις κάρτες έχουν βρει και διάφορα παιχνίδια και παίζουν με τους τουρίστες με τη συμφωνία πως αν κερδίσουν θα πρέπει ο τουρίστας να αγοράσει. Είδα λοιπόν να παίζουν τρίλιζα αλλά και παιχνίδια με τα δάχτυλα (thumb wrestling). Φυσικά η καθημερινή εξάσκηση τα έχει κάνει ανίκητα, αποφέροντας τους έτσι μερικά δολάρια!

Το τουριστικό κέντρο της πόλης

Το τουριστικό τρίγωνο παρά ήταν τουριστικό και αποφάσισα να απομακρυνθώ λίγο. Σε ένα κεντρικό δρόμο βρήκα μια σειρά από καροτσάκια με φαγητό του δρόμου αλλά μιας και δεν είχα φάει όλη μέρα προτίμησα να βρω ένα εστιατόριο να κάτσω με την άνεση μου και να φάω καλά. Δυστυχώς στην Καμπότζη δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις εστιατόρια που να απευθύνονται σε ντόπιους, σαν αυτά που συνήθιζα να τρώω στην Ταϊλάνδη και που είναι κάτι μεταξύ μικρού εστιατόριου και φαγητό του δρόμου. Έτσι λοιπόν αναγκαστικά έκατσα σε ένα τουριστικό εστιατόριο το οποίο όμως τουλάχιστον θύμιζε Ασιατικό, γιατί κάποια άλλα ήταν τελείως ευρωπαϊκού στυλ. Το φαγητό μου έκατσε βαρύ και δεν είχα κουράγιο για κάτι περισσότερο. Άλλωστε ήθελα να είμαι ξεκούραστος για την επόμενη μέρα αφού με περίμενε η εξερεύνηση της αυτοκρατορίας των Χμερ στους ναούς του Άνγκορ!
[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Καμπότζη: 06. Battambang

2008-11-24T23:46:00.013+02:00

Δεύτερη μέρα στην Καμπότζη και στην πόλη Battambang. Η Battambang είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Καμπότζης, με πολλά γαλλικά αποικιοκρατικά κτήρια και την διασχίζει ο ποταμός Sangker. Στο παρελθόν ήταν πόλη πλούσια όμως λόγω της κοντινής της απόστασης από τα σύνορα με την Ταϊλάνδη όπου κρύβονταν οι αντάρτες του Pol Pot, ήταν στο επίκεντρο συγκρούσεων και οι αγροτικές περιοχές γύρω από την πόλη σπάρθηκαν με νάρκες και είναι ακόμη επικίνδυνες για να καλλιεργηθούν. Επίκεντρο της πόλης είναι η κεντρική αγορά και οι δρόμοι γύρω από αυτή.

Η αγορά και σπίτια

Αποφάσισα να περάσω τη μέρα χωρίς να κάνω πολλά πράγματα, για να πάρω μια ιδέα της ζωής στην πόλη. Έφαγα πρωινό στην ταράτσα του ξενοδοχείου με θέα μεγάλο μέρος της πόλης. Πήγα στην αγορά, όπου πωλούνται μονάχα προϊόντα για τους ντόπιους: τρόφιμα, καλλυντικά, είδη για το σπίτι κτλ, κακής ποιότητας τα περισσότερα και δεν υπάρχει τίποτα που να ενδιαφέρει τους τουρίστες.. Περπάτησα δίπλα στο ποτάμι και έκανα βόλτες στους μικρούς δρόμους χαζεύοντας την αρχιτεκτονική των σπιτιών. Έψαξα να βρω το μουσείο της πόλης και το σπίτι του Κυβερνήτη που είναι τα αξιοθέατα της πόλης αλλά δεν τα εντόπισα, άρχισε και να βρέχει και έτσι πήγα να τσιμπήσω κάτι στο “White Rose”. Έκατσα σε ένα τραπεζάκι έξω και την περισσότερη ώρα ήμουν περιτριγυρισμένος από παιδάκια που ζήταγαν λεφτά. Η γυναίκα που είχα δει το προηγούμενο βράδυ στο “Smoking Pot” τα καθοδηγούσε. Ένα από τα παιδιά έπεσε κυριολεκτικά στα πόδια μου, μέχρι που ήρθε μια γυναίκα από το εστιατόριο και τους είπε να φύγουν. Όπως είναι φυσικό μου κόπηκε η όρεξη. Όταν σηκώθηκα και πήγα μέσα για να πληρώσω, με το που έκανα 2 βήματα, όρμηξαν στο πιάτο με τα περισσεύματα. Ενώ καθώς έβγαινα με περικύκλωσαν πάλι. Είναι πάγια τακτική μάλλον γιατί το είδα που το έκαναν και σε άλλους, με το που έχεις πληρώσει και έχεις τα ρέστα στο χέρι να έρθουν να σου ζητήσουν. Η βροχή είχε δυναμώσει και έτσι γύρισα στο δωμάτιο.

Δίπλα στο ποτάμι

Το βράδυ πήγα για φαγητό και πάλι στο “Smoking Pot” και δίπλα μου ήταν ένα ζευγάρι Γερμανών που η κοπέλα είχε γενέθλια και το αγόρι της είχε μια τούρτα έκπληξη. Προσέφεραν κομμάτια σε όλους όσους καθόμασταν εκεί και σύντομα γίναμε μια παρέα.

Την επόμενη μέρα αποφάσισα να την περάσω και αυτή χαλαρά. Πήγα για πρωινό στο “Sunrise Coffee House” ένα δυτικού τύπου για τα δεδομένα της Καμπότζης (αλλά όχι δυτικό) καφέ όπου οι τοίχοι του είναι γεμάτοι με μηνύματα και υπογραφές από χιλιάδες ταξιδιώτες που έχουν περάσει από εδώ, από διάφορες χώρες (έλληνα δεν βρήκα). Εκεί γνώρισα τον Tom, ένα 45άρη Αμερικάνο ο οποίος ήταν εκεί με την οικογένεια του και μια ακόμη οικογένεια. Ο Tom ζει στην Καμπότζη εδώ και 11 χρόνια και εκπροσωπεί την Καθολική εκκλησία. Κάτσαμε αρκετή ώρα και συζητήσαμε για τη χώρα αλλά και περί θρησκείας. Την υπόλοιπη μέρα την πέρασα κάνοντας βόλτες στην πόλη και στην αγορά, παρατηρώντας τους ανθρώπους, διαβάζοντας και γράφοντας.

Εικόνες της πόλης

Την επόμενη μέρα είχε έρθει η ώρα να φύγω από τη Battambang και να πάω στη Siem Reap για να επισκεφτώ τους ναούς του Angkor.Ξύπνησα γύρω στις 7 και πήγα και έκλεισα εισιτήριο για το λεωφορείο, στο μικρό κιόσκι δίπλα στην αγορά, το οποίο στοίχισε $5 συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς στο σταθμό των λεωφορείων που είναι απομακρυσμένος. Πήγα για γρήγορο πρωινό στο “White Rose” και έπιασα κουβέντα με ένα ντόπιο, ο οποίος ενθουσιάστηκε όταν του είπα πως είμαι έλληνας γιατί είχε σπουδάσει φιλοσοφία και ήταν γενικά της αρχαιοελληνικής σχολής και μου μίλαγε όλο ενθουσιασμό για τον Σοφοκλή!

Οι δρόμοι στο κέντρο της πόλης

Όταν έφτασα στο σταθμό των λεωφορείων (μια αλάνα με 4-5 παρκαρισμένα λεωφορεία, ένα σταθμαρχείο και μερικά παγκάκια) ήμουν ο μόνος ξένος (ως συνήθως) και έτσι έγινα το επίκεντρο της προσοχής των ντόπιων. Γνώρισα έναν ντόπιο που μίλαγε καλά αγγλικά γιατί δουλεύει για μια ΜΚΟ και ο οποίος ταξίδευε με τη γυναίκα του και το 3χρονο παιδάκι τους και μου εξήγησε πως όλοι που συζήταγαν όση ώρα περιμέναμε το λεωφορείο, το έκαναν γιατί απλά τους έκανε εντύπωση η εμφάνιση μου και πως δεν έλεγαν τίποτα κακό. Του επισήμανα πως δεν πειράζει γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, το έχω συνηθίσει!

Η διαδρομή δεν ήταν καθόλου άνετη. Το λεωφορείο ήταν παλιό και επικρατούσε συνωστισμός και δεν είχα χώρο να βάλω στα πόδια μου την μικρή μου τσάντα και την είχα στην αγκαλιά μου όλη την ώρα. Στην αρχή ο δρόμος ήταν ασφαλτοστρωμένος αλλά σύντομα έγινε χωματόδρομος με λακκούβες. Σε όλη τη διαδρομή χάζευα έξω από το παράθυρο και σύγκρινα της εικόνες με αυτές στην Ταϊλάνδη (το μοναδικό μέτρο σύγκρισης που είχα ως εκείνη τη στιγμή στην Ασία). Εδώ το τοπίο είναι διαφορετικό. Όλα είναι μια τεράστια πεδιάδα, καταπράσινη και πλημμυρισμένη αφού είναι σπαρμένη με ρύζι και διάσπαρτα βλέπεις κάποια δέντρα. Υπάρχουν παντού τεχνητές λιμνούλες τις οποίες πιθανότατα χρησιμοποιούν οι ντόπιοι για να ποτίζουν τις καλλιέργειες αλλά συγχρόνως χρησιμεύουν και για να κάνουν το μπάνιο τους, να πλύνουν το μηχανάκι τους ακόμη και να ψαρέψουν.

Ο δρόμος προς τη Siem Reap

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Καμπότζη: 05. Πρώτη γεύση Καμπότζης

2008-11-23T10:09:00.003+02:00

Από τα σύνορα ως το Pailin πήρα την πρώτη γεύση από τους δρόμους στην Καμπότζη. Επιεικώς άθλιος χωματόδρομος με απίστευτες λακκούβες. Ευτυχώς που δεν είχε βρέξει για να λασπώσει. Από κάποιο σημείο και μετά ανυπομονούσα να φτάσουμε αφού τόση ώρα πάνω στο παπάκι, με το μεγάλο backpack στην πλάτη και το μικρό στα πλάγια και γραπωμένος από την σέλα για να μην απογειωθώ σε καμιά λακκούβα δεν ήταν και πολύ ευχάριστο. Η θέα όμως ήταν καταπληκτική. Δεξιά και αριστερά δεν υπήρχε σημάδι πολιτισμού, μόνο παρθένα καταπράσινη φύση, διαφορετική όμως από αυτή της Ταϊλάνδης, όχι τόσο πυκνή. Είναι βέβαια τρομακτικό αν σκεφτείς πως όλες αυτές οι εκτάσεις είναι σπαρμένες με νάρκες (κατάλοιπα του εμφυλίου) και το να βγεις από το δρόμο είναι αυτοκτονία.

Φτάσαμε στο Pailin το οποίο δεν ήταν τελικά πόλη αλλά ένα χωριό και στο μεγάλο σταυροδρόμι είναι η πιάτσα των ταξί. Με το που με άφησε ο τύπος με το μηχανάκι έπεσαν επάνω 10 τουλάχιστον άτομα που άρχισαν να μιλάνε συγχρόνως και να με ρωτάνε αν θέλω να ναυλώσω το taxi τους. Τους είπα ότι θέλω απλά μια θέση για το Battambang και αρχίσαμε τις διαπραγματεύσεις. Ένα πράγμα που πρέπει να θυμάσαι στην Καμπότζη είναι πως όταν πληρώνεις για μια θέση σε shared-taxi ή minivan δεν παίρνεις ολόκληρη τη θέση αλλά τη μισή. Για να καταλάβετε, στην θέση του συνοδηγού κάθονται 2 άτομα ενώ ακόμα και ο οδηγός μοιράζεται τη θέση του! Έτσι συμφώνησα με έναν οδηγό για ολόκληρη τη θέση του συνοδηγού για 400B. Σίγουρα την ακριβοπλήρωσα αλλά δεν είχα σκοπό να το διαπραγματευθώ πάρα πολύ. Έπρεπε όμως να περιμένω να γεμίσουν και οι υπόλοιπες θέσεις, κάτι που πήρε λίγη ώρα. Εν τω μεταξύ χάζευα τους οδηγούς και άλλους παρευρισκόμενους να κάνουν ρύθμισης στα αυτοκίνητα τους και να πέφτουν πάνω σε οποιονδήποτε πλησίαζε και έμοιαζε για πελάτης.

Ο δρόμος προς την Battambang δεν ήταν καλύτερος από τον προηγούμενο. Μας έπιασε και μπόρα και ο δρόμος έγινε ποτάμι με λασπόνερα αλλά μόλις η μπόρα πέρασε και η ατμόσφαιρα καθάρισε, το θέαμα ήταν μοναδικό, αφού η φύση φαινόταν ακόμα πιο έντονη, ζωντανή και φρέσκια. Από κάποιο σημείο και μετά ο δρόμος έφτιαξε κάπως: χωτατόδρομος 1,5 λωρίδα (συνολικά, όχι ανά κατεύθυνση) και ευθεία. Προσπερνάγαμε μικρά χωριουδάκια όπου τα σπίτια ήταν είτε ξύλινα (τα ακριβά) είτε από bamboo (η πλειοψηφία). Κόσμος περπάταγε στην άκρη του δρόμου, αγρότες, με βρώμικα και σκισμένα ρούχα. Τα παιδιά με ρούχα σε παρόμοια κατάσταση, 2 και 3 νούμερα μεγαλύτερα τους. Εκεί πρώτη φορά κατάλαβα τη φτώχια στη χώρα αυτή. Είδα κόσμο να παίζει βόλεϊ, άλλους να πλένουν το μηχανάκι τους στις λίμνες που είχαν σχηματιστεί από το νερό τις βροχής, είδα παιδιά να κάνουν ποδήλατο και άλλα να τρομάζουν και να διώχνουν τα πουλιά από τα χωράφια. Μια σειρά από όμορφες καθημερινές εικόνες της επαρχίας.

Φτάσαμε στην πόλη την ώρα που βράδιαζε. Το ταξί με άφησε στο κέντρο της πόλης όπου επικρατούσε πανδαιμόνιο. Κίνηση, κόσμος, φωνές. Μια χαοτική κατάσταση, διαφορετική από αυτή της Ταϊλάνδης, πολύ πιο έντονη. Καθώς περπάταγα συνεχώς μηχανάκια σταμάταγαν δίπλα μου και οι οδηγοί τους με ρωτούσαν αν θέλω να με πάνε σε κάποιο ξενοδοχείο που ξέρουν, σκοπός τους φυσικά είναι να πάρουν τη μικρή προμήθεια που τους δίνουν οι ξενοδόχοι. Είχα από πριν κοιτάξει στον ταξιδιωτικό οδηγό πια είναι τα φτηνά guesthouses της πόλης και πήγα μόνος μου και κοίταξα για δωμάτιο. Στο “Golden Parrot” είχε δωμάτιο με $3 αλλά λόγο της κούρασης είπα να κάνω στον εαυτό μου ένα δωράκι και έτσι πήρα ένα δωμάτιο στο “Royal Hotel”. Το δωμάτιο ευρύχωρο, με διπλό κρεβάτι, μπάνιο με ζεστό νερό και τηλεόραση με δορυφορική λήψη (κάτι πολύ συνηθισμένο στην Καμπότζη αλλά εγώ τους τελευταίους 2 μήνες είχα δει τηλεόραση 2 ή 3 φορές). Και αυτό για $6. Έμεινα στο δωμάτιο για να ξεκουραστώ και χάζεψα και μια ταινία στην τηλεόραση. Η τηλεόραση μπορεί να μη μου είχε λείψει αλλά οι ταινίες πολύ.

Το βράδυ βγήκα έξω για βόλτα και φαγητό. Η πόλη είναι τόσο διαφορετική από αυτές στην Ταϊλάνδη. Οι δρόμοι δεν έχουν φώτα, είναι σκονισμένοι και βρώμικοι, ο κόσμος δεν βγαίνει έξω για βόλτα και φαγητό και τα κτήρια είναι απεριποίητα. Κατευθύνθηκα στο δρόμο που σύμφωνα με το χάρτη έχει 2 εστιατόρια. Το “White Rose” και το “Smoking Pot”. Το πρώτο ήταν γεμάτο ξένους και έτσι πήγα στο δεύτερο που είχε πιο πολύ στυλ, με 3-4 μεγάλα ξύλινα τραπέζια έξω και παιδιά να παίζουν ακριβώς δίπλα. Έκατσα και έφαγα ένα καταπληκτικό ρύζι με λαχανικά και γλυκόξινη σάλτσα και το οποίο κόστιζε $1,25 και δοκίμασα και τη μπύρα Angkor. Παρατήρησα πως 2 κοπέλες που κάθονταν παραδίπλα, ξένες και αυτές, ζήτησαν μια πλαστική σακούλα. Νόμιζα πως ήθελαν να το περίσσευμα του φαγητού και μου φάνηκε ξεφτίλα, δεν το κάνεις αυτό όταν το γεύμα σου έχει κοστίσει $1,25! Δεν κατάλαβα πως το έκαναν για να το δώσουν σε μια γυναίκα που τόση ώρα τριγύριζε γύρω από το εστιατόριο και προφανώς ήταν ζητιάνα. Στον γυρισμό, περνώντας από το “White Rose” είδα πως δεν ήταν η μόνη. Είναι το δεύτερο σοκ που έπαθα με την φτώχια στην Καμπότζη.

Γυρίζοντας προς το δωμάτιο σταμάτησα σε ένα internet cafe, όπου χρέωναν $0,25 την ώρα! Έστειλα μερικά e-mail να ενημερώσω πως είμαι καλά και γύρισα στο δωμάτιο. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκέφτηκα "αφού έφτασα μέχρι εδώ τα δύσκολα πέρασαν, τώρα έχω μια ολόκληρη χώρα να εξερευνήσω" και παρά την αδημονία, αποκοιμήθηκα.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Καμπότζη: 04. Ταϊλάνδη - Καμπότζη: Ταξίδι στο χρόνο

2008-11-22T00:24:00.007+02:00

Στην Καμπότζη βρέθηκα τον Σεπτέμβρη με Οκτώβρη του 2007, εν μέσω εκτεταμένης επίσκεψης στην νοτιοανατολική Ασία. Έμεινα συνολικά 3 εβδομάδες, χρόνο περισσότερο από αυτόν που αφιερώνει ο μέσος επισκέπτης στην χώρα (συνήθως 3-10 μέρες) και επισκέφτηκα αρκετά μέρη. Λόγω του ότι έπεσα στην περίοδο των μουσσώνων, δεν κατάφερα να επισκεφτώ κάποιες απομακρυσμένες τοποθεσίες μιας και οι δρόμοι ήταν απροσπέλαστοι. Στο παρακάτω κείμενο θα προσπαθήσω παράλληλα με την ταξιδιωτική μου ιστορία να δώσω και αρκετές πρακτικές πληροφορίες για τον μελλοντικό επισκέπτη.

Το ταξίδι μου είχε ξεκινήσει στην Ταϊλάνδη τον Ιούλιο του 2007, είχε φτάσει Σεπτέμβρης και η τουριστική visa των 60 ημερών σύντομα θα έληγε. Από το νότο της χώρας κινήθηκα προς την Bangkok με σκοπό να κατευθυνθώ στη συνέχεια ανατολικά με προορισμό την Καμπότζη. Ο πιο εύκολος φαινομενικά τρόπος να πας από την Bangkok στην Καμπότζη, είναι να πάρεις ένα από τα τουριστικά λεωφορεία που κάνουν τη διαδρομή Bangkok – Siem Reap. Η Siem Reap είναι η πόλη που έχεις σαν έδρα για να εξερευνήσεις τους ναούς του Angkor και πολλοί τουρίστες κλείνουν ένα tour από την Ταϊλάνδη για 3 συνήθως μέρες, επισκέπτονται το Angkor και γυρίζουν στην Ταϊλάνδη. Επειδή όμως νιώθω άβολα όταν ακολουθώ την τουριστική διαδρομή και μάλιστα περιτριγυρισμένος από τουρίστες και ξέροντας τις απάτες που παίζονται με τα τουριστικά αυτά λεωφορεία την ταλαιπωρία και το κλέψιμο στα σύνορα (στο πέρασμα Aranaya Prathet-Poipet από το οποίο περνάει η συντριπτική πλειοψηφία, μπορείς να διαβάσεις για αυτά παραπάνω, στα εισαγωγικά), αποφάσισα να το κάνω με τον “δύσκολο” τρόπο, μόνος μου.

Από την Bangkok κινήθηκα ανατολικά, βρήκα την ευκαιρία και πέρασα μερικές μέρες στο Koh Samet και κατέληξα στην πόλη Chanthaburi, την τελευταία πόλη πριν τα σύνορα με την Καμπότζη και συγκεκριμένα το πέρασμα Daun Lem – Pruhm. Πέρασα 2 μέρες εκεί χαζεύοντας την πόλη και κάνοντας κάποιες προετοιμασίες (αλλαγή χρημάτων κτλ). Από την πόλη Chanthaburi ξεκινάνε minivans που πάνε μέχρι τα σύνορα. Αυτά συνήθως είναι γεμάτα Ταϊλανδούς που περνάνε για μερικές μόνο ώρες στην Καμπότζη για να πάνε στα καζίνο, αφού στην Ταϊλάνδη τα καζίνο δεν επιτρέπονται και οι Ασιάτες είναι μεγάλοι λάτρες των τυχερών παιχνιδιών. Το εισιτήριο για τη διαδρομή της1,5 ώρας ήταν 150Β. Ήταν λίγο πρόβλημα να συνεννοηθώ με τον οδηγό και τον βοηθό του αφού δεν μίλαγαν καθόλου αγγλικά αλλά τα καταφέραμε. Έπρεπε όμως να περιμένουμε να γεμίσει το minivan και μιας και ήμουν ο πρώτος που εμφανίστηκε, περίμενα αρκετά. Σε όλη τη διαδρομή μια έβρεχε και μια σταμάταγε, όχι ο καλύτερος οιωνός σκέφτηκα. Ήμουν ήδη αγχωμένος μιας και ήταν το πρώτο border-crossing που έκανα και είχα ακούσει για τους διαβόητους Καμποτζιανούς συνοριοφύλακες αλλά και για την ταλαιπωρία για να φτάσω έπειτα στην πόλη Battambang.

Για να μην τα πολυλογώ, φτάσαμε στα σύνορα, οι Ταϊλανδοί ήξεραν ακριβώς τι να κάνουν και πέρασαν γρήγορα. Εγώ που ήμουν ο μόνος ξένος, ψάχτηκα λίγο για να καταλάβω που πρέπει να πάω για πάρω τις σφραγίδες εξόδου από την Ταϊλάνδη αλλά χωρίς κανένα πρόβλημα τελικά τις πήρα και συνέχισα. Διασχίζοντας με τα πόδια την απόσταση μεταξύ των 2 χωρών (περπατάς γύρω στα 100μέτρα και γυρίζεις καμιά 20αριά χρόνια πίσω στο χρόνο), με πλησίασε ένας τύπος ο οποίος φρόντισε να με ενημερώσει πως η πιο κοντινή πόλη είναι το Pailin και πως για να πάω εκεί δεν υπάρχει συγκοινωνία και πρέπει να πάρω ταξί ή moto-taxi και πως αυτός θα με πάει με το μηχανάκι τους για 300B. Φυσικά η τιμή είναι 3 φορές πάνω από την κανονική αλλά δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις επειδή προσπάθησε. Έδειξα αδιαφορία και έριξε την τιμή του στα 100Β. Του είπα πως θα δούμε και δεν ξανααπομακρύνθηκε πάνω από 2 μέτρα.

Έφτασα στον έλεγχο διαβατηρίων. Ακολούθησε η κουβέντα που με τον καιρό έγινε τυπική διαδικασία αλλά τότε ήταν η πρώτη φορά: Ποια είναι αυτή η χώρα Hellas, γιατί το διαβατήριο δεν λέει Greece όπως λένε οι λίστες τους και αν είμαι σίγουρος πως είναι η ίδια χώρα! Με τα πολλά συμφωνήσαμε πως Hellas και Greece είναι το ίδιο πράγμα και ήρθε η ώρα να βγάλω τη visa. Μου συμπληρώνει το αυτοκόλλητο, το κολλάει στο διαβατήριο και μου λέει πως στοιχίζει 1000B. Όχι του λέω, στοιχίζει $20. Αυτή είναι η γνωστή απάτη που κάνουν στα σύνορα, αφού τα 1000Β είναι $30 και τα $10 πάνε στην τσέπη τους. Μου λέει πως εδώ κάνει 1000Β, του λέω όχι και πως ξέρω πόσο κοστίζει γιατί είχα τηλεφωνήσει στην πρεσβεία της Καμπότζης στην Bangkok και μου είχαν πει $20. Μετά από 2-3 λεπτά που απλά κοιτιόμασταν χωρίς κανένας να υποχωρεί, τελικά μου ζητάει τα $20. Βιαζόταν φαίνεται να πάει να ξαπλώσει πάλι στο ντιβάνι από το οποίο σηκώθηκε μόλις έφτασα. Εδώ όμως υπήρχε και άλλο πρόβλημα, είχα μόνο ένα χαρτονόμισμα των $100 και ο τύπος δεν είχε ρέστα. Μου λέει να πάρω μηχανάκι και να πάω σε μια αγορά που έχει παρακάτω και να το χαλάσω εκεί. Πιάνω τον τύπο με το μηχανάκι από πριν και μου ζητάει 20Β για μια αστεία απόσταση. Τελικά καταλήγουμε πως θα του δώσω 100Β για να με πάει στην αγορά, να με γυρίσει και μετά να με πάει μέχρι το Pailin. Βλέπεται σε κοντινή απόσταση παραμόνευαν και άλλοι οδηγοί, έτοιμοι να πάρουν τη θέση του αν αυτός αρνιόταν. Στην αγορά (20 παράγκες/μαγαζάκια) αναγκάζομαι να αλλάξω baht σε δολάρια αφού κανείς δεν θα μου χάλαγε το χαρτονόμισμα των $100 χωρίς να βγάλει κάτι και ο ίδιος. Μια κοπέλα στην αγορά αυτή με ρώτησε αν είμαι δημοσιογράφος, μάλλον δεν βλέπουν και πολλούς τουρίστες στην περιοχή. Γυρίσαμε στα σύνορα, πήρα το διαβατήριο μου με την τουριστική visa 30 ημερών και ξεκινήσαμε για το Pailin.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Καμπότζη: 03. Πληροφορίες για την Καμπότζη (IΙΙ)

2008-11-21T04:50:00.009+02:00

Κίνδυνοι, ενοχλήσεις:

Νάρκες: Ο σημαντικότερος κίνδυνο για τον ταξιδιώτη (και για τους ντόπιους ακόμη περισσότερο) στην Καμπότζη είναι οι εκατομμύρια νάρκες που βρίσκονται ακόμα στο έδαφος. Κάθε χρόνο εκατοντάδες άνθρωποι (κυρίως αγρότες και παιδιά) σκοτώνονται ή τραυματίζονται σοβαρά. Το πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στο δυτικό μέρος της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Ταϊλάνδη αφού εκεί βρήκαν καταφύγιο οι αντάρτες του Πολ Ποτ και η περιοχή ναρκοθετήθηκε. Ποτέ μα ποτέ, δεν βγαίνουμε από τον δρόμο ή το μονοπάτι για να περπατήσουμε στα χωράφια και τους αγρούς. Ακόμα και σε απόσταση 1-2 μέτρων από τον δρόμο μπορεί να υπάρχουν φυτεμένες νάρκες.

Φτώχια, ζητιάνοι: Να ξέρετε πως θα πάθετε μεγάλο σοκ τις πρώτες ημέρες από την φτώχια και τους ζητιάνους. Οι ζητιάνοι βρίσκονται κυρίως στις πόλεις Battambang, Siem Reap και Pnohm Penh. Συνήθως είναι παιδάκια που είτε ζητιανεύουν είτε πουλάνε βιβλία, μητέρες με μωρά στην αγκαλιά και ανάπηροι. Το αν θα δώσετε χρήματα στους ανθρώπους αυτούς είναι δική σας απόφαση αλλά το θέμα είναι περίπλοκο. Από τη μια η χώρα αυτή είναι φτωχή και δεν υπάρχει κανένα απολύτως σύστημα πρόνοιας και υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ζητιανέψουν. Από την άλλη είναι γνωστό πως κάποιοι γονείς βγάζουν τα παιδιά τους στο δρόμο για ζητιανιά και οι ίδιοι κάθονται και δεν δουλεύουν αφού τα παιδάκια βγάζουν καλύτερο μεροκάματο από αυτούς. Επίσης κάποιοι φτάνουν στο σημείο να ακρωτηριάζουν μέλη του σώματος τους για να συγκινούν περισσότερο τους ξένους προτιμώντας τη ζητιανιά από τη δουλειά. Με το να δίνετε χρήματα σε ανθρώπους στο δρόμο τους κάνετε αυτούς ακόμη πιο εξαρτώμενους και ο φαύλος κύκλος μεγαλώνει. Αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε καλύτερα να κάνετε δωρεά σε κάποιο σχολείο ή οργανισμό. Αυτοί ξέρουν καλύτερα πως μπορούν να βοηθήσουν πραγματικά.

Εκτός από τους ντόπιους ζητιάνους, συχνό φαινόμενο κυρίως στην Pnohm Penh είναι να σε πλησιάζουν δυτικοί άντρες (πολλές φορές ναρκομανείς) και αφού σου πουν μια ιστορία πως πχ κάποιος οδηγός tuk tuk έφυγε με την τσάντα τους που είχαν όλα τους τα λεφτά ή πως κοιμήθηκαν με μια κοπέλα και όταν ξύπνησαν η κοπέλα είχε εξαφανιστεί και μαζί και το πορτοφόλι και διαβατήριο τους, σου ζητάνε δανεικά. Μερικές φορές είναι πασιφανές πως πρόκειται για ψέμα ενώ άλλες όχι και τόσο.

Εγκληματικότητα: Παρά τη φτώχια η Καμπότζη είναι ιδιαίτερα ασφαλής. Ληστείες ή επιθέσεις είναι πολύ σπάνιες. Άντε να πέσετε σε κανέναν πορτοφολά, οπότε κρύψτε τα χρήματα σας σε ασφαλές σημείο ή θύμα μικροαπάτης. Στην Pnohm Pehn προσοχή στους τσαντάκηδες και ειδικά στην περιοχή δίπλα στο ποτάμι, κοντά στο παλάτι.

Προσοχή θέλει στα club της Pnohm Penh στα οποία συχνάζουν τα πλουσιόπαιδα της πόλης. Αυτά τα καλόπαιδα έχουν το συνήθειο να πηγαίνουν εκεί με τη συνοδεία μπράβων και ψάχνουν τρόπους να επιδείξουν τη δύναμη τους. Δεν χρειάζεται σοβαρή αφορμή για να ανάψουν τα αίματα. Ένα σκούντημα ή ένα υποτίθεται περίεργο βλέμμα είναι γι’αυτούς αρκετό για να ξεκινήσουν καβγά.

Πάντα προσέχουμε στο δρόμο, μηχανάκια εμφανίζονται από το πουθενά.

Φίδια: μεγάλη προσοχή στους ναούς και στα χαλάσματα.

Υγεία: Δεν χρειάζεται παραπάνω προσοχή απ’ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας. Για περισσότερες λεπτομέρειες κοιτάξτε εδώ.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Καμπότζη: 02. Πληροφορίες για την Καμπότζη (IΙ)

2008-09-24T12:29:00.008+03:00

Πως να πάτε:

Ο πιο εύκολος και οικονομικός τρόπος να φτάσετε στην Καμπότζη είναι να πάτε αεροπορικώς μέχρι την Bangkok για την οποία οι πτήσεις είναι σχετικά φτηνές (πληροφορίες για να φτάσετε στην Ταϊλάνδη υπάρχουν εδώ) και από εκεί είτε αεροπορικώς είτε οδικώς να περάσετε στη γειτονική Καμπότζη.
Πτήσεις προς Pnohm Pehn και Siem Reap πραγματοποιούν οι Thai Airways και Bangkok Airways.
Αν προτιμάτε να το κάνετε οδικός μπορείτε εύκολα να πάρετε λεωφορείο ή τραίνο από την Bangkok έως τα σύνορα και από εκεί με shared-taxi (δες παρακάτω) να συνεχίσετε μέχρι την πρώτη σας στάση στην Καμπότζη.

Προσοχή: Στην Bangkok και ειδικά στην Khao San rd θα δείτε πολλά γραφεία να διαφημίζουν λεωφορεία που κάνουν το Bangkok – Siem Reap με ελάχιστα λεφτά. Προτού κλείσετε όμως θέσεις ξανασκεφτείτε το, αφού πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές απάτες. Η απάτη περιλαμβάνει: κλέψιμο στα σύνορα (στο διαβόητο πέρασμα Aranya Prathet – Poipet) αφού θα σας πουν πως η visa κοστίζει πολύ περισσότερο από τα $20 που στοιχίζει κανονικά, πολύωρη καθυστέρηση στα σύνορα λόγω φόρτου και για να ξεμπερδέψετε πιο γρήγορα θα πρέπει να κάνετε κάποιο “δωράκι” στον συνοριοφύλακα, λεωφορεία που δεν θα είναι εκεί για να σας παραλάβουν και θα σας ζητηθούν παραπάνω χρήματα για να βρεθεί άλλο, άφιξη στην Siem Reap αργά το βράδυ και το λεωφορείο θα σας αφήσει σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο και άλλα. Ο καλύτερος τρόπος κατά τη γνώμη μου είναι να το κάνετε ανεξάρτητα και στο τέλος θα γλιτώσετε χρόνο και χρήματα και δεν θα σας έχουν σπάσει και τα νεύρα. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε πως πέρασα εγώ τα σύνορα σε άλλο σημείο.

Αν είστε ήδη στην περιοχή υπάρχει δυνατότητα να περάσετε από εδάφους από και προς όλες τις γειτονικές χώρες. Η visa βγαίνει στα σύνορα και κοστίζει $20.

Μετακινήσεις:

Για τις μετακινήσεις στο εσωτερικό της χώρας το πιο συνηθισμένο μέσο είναι τα λεωφορεία, τα οποία όμως είναι παλιά και άβολα ενώ οι δρόμοι είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Αν θέλετε να έχετε την άνεση σας, μπορείτε να ναυλώσετε ένα από τα πολλά taxi. Στις απομακρυσμένες περιοχές όπου δεν πάνε τα μεγάλα λεωφορεία, πηγαίνουν pick up trucks, minivans και shared-taxis. Και τα τρία αυτά μέσα είναι τόσο φορτωμένα που κάθετε ο ένας πάνω στον άλλον (και αυτός πάνω σε σακιά). Επίσης κάποιες διαδρομές (πχ Battambang-Siem Reap, Siem Reap-Pnohm Pehn κα) μπορείτε να της κάνετε από το ποτάμι αλλά είναι λίγο τουριστική απάτη και τα ταχύπλοα που χρησιμοποιούνται επικίνδυνα.

Μέσα στις πόλεις υπάρχουν tuk tuk και moto (μηχανάκια ταξί). Για μικρές αποστάσει στοιχίζουν έως $1 ενώ αν θέλετε να τα κλείσετε για ολόκληρη μέρα από $7 και πάνω. Ποτέ μην δεχτείτε την αρχική τους τιμή αφού θα είναι τουλάχιστον 2 φορές πάνω από την κανονική.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Καμπότζη: 01. Πληροφορίες για την Καμπότζη (I)

2008-09-24T11:55:00.015+03:00

Βασικά στοιχεία:

Πρωτεύουσα Πνομ Πενχ
Επίσημη γλώσσα Χμερ
Πολίτευμα Δημοκρατική συνταγμ. μοναρχία
Θρησκεία Βουδισμός (95%)
Έκταση 181.035 km²
Πληθυσμός 13.971.000
Νόμισμα Riel
Ζώνη ώρας UTC+7
(πηγή: wikipedia)

Τοποθεσία:

Η Καμπότζη βρίσκεται στην καρδιά της νοτιοανατολικής Ασίας. Συνορεύει στα δυτικά με την Ταϊλάνδη, στα ανατολικά με το Βιετνάμ, βόρεια της βρίσκεται το Λάος και στο νότο η θάλασσα του κόλπου της Ταϊλάνδης. Είναι χώρα κυρίως επίπεδη που την κάνει κατάλληλη για καλλιέργεια ρυζιού, κάτι που αντιλαμβάνεσαι με το που βγεις από τις πόλεις, αφού οι φυτείες ρυζιού καταλαμβάνουν τεράστιες εκτάσεις. Το υγρό στοιχείο είναι σημαντικό με τον ποταμού Mekong να διασχίζει τη χώρα και τη θάλασσα να βρέχει τις νότιες περιοχές της.

Κλίμα:

Τροπικό, ίδιο με τις περισσότερες χώρες της ΝΑ Ασίας. Συγκεκριμένα,
Νοέμβρης-Φεβρουάριος είναι ο χειμώνας τους, με τις ηπιότερες θερμοκρασίες και την χαμηλή βροχόπτωση και είναι η ιδανική εποχή για επίσκεψη.
Μάρτιος-Μάιος, ξηρασία και αφόρητη ζέστη.
Μάιος-Οκτώβρης, βροχερή περίοδος με μουσώνες. Λόγω έλλειψης υποδομών (κυρίως δρόμων) στη χώρα, κάποιες απομακρυσμένες περιοχές είναι δυσπρόσιτες κατά την περίοδο αυτή.

Ιστορία

Φυσικά δεν μπορώ να γράψω την ιστορία ολόκληρης της χώρας εδώ. Όμως για να καταλάβεις το λαό αυτό αλλά και την ιστορία αυτή, πρέπει να γνωρίζεις έστω τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα της χώρας.

Οι πρώτες ενδείξεις ανεπτυγμένου πολιτισμού στην περιοχή τοποθετούνται γύρω στο 1.000 π.Χ. Η περιοχή υπήρξε κέντρο της Αυτοκρατορίας των Χμερ, που άκμασε από τον 9ο έως και τον 13ο-14ο αιώνα. Κατόπιν η χώρα πέρασε διαδοχικά στην κυριαρχία Ταϊλανδών και Βιετναμέζων. Το 1863 έγινε προτεκτοράτο της Γαλλίας, από την οποία κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1953. Αν και επίσημα ουδέτερη κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ, η χώρα βομβαρδίστηκε από την αμερικανική αεροπορία και έγινε θέατρο επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού, καθώς η μεθόριός της αποτελούσε καταφύγιο των Βιετκόνγκ. Ταυτόχρονα, βρισκόταν σε εξέλιξη το αντάρτικο των Κόκκινων Χμερ, με αρχηγό τον Πολ Ποτ, για την κατάληψη της εξουσίας, κάτι που κατάφεραν το 1975. Το 1978 το Βιετνάμ εισέβαλλε στη χώρα για να σταματήσει τις δολοφονίες Βιετναμέζων από το καθεστώς, ξεκινώντας έναν πόλεμο που κράτησε μέχρι το 1991.
(πηγή: wikipedia)

Χρήματα

Το επίσημο νόμισμα της Καμπότζης είναι το Riel. Ανεπίσημα όμως είναι το δολάριο. Όπου και να πάτε όλες οι συναλλαγές γίνονται σε δολάρια. Τα Riel (αυτά τα χάρτινα πατσαβούρα που με δυσκολία διακρίνεις το ποσό) χρησιμοποιούνται ελάχιστα και μόνο για πολύ μικρά ποσά. Δεν χρειάζεται να αλλάξετε χρήματα σε Riel, περιμένετε και κάποια στιγμή θα σας δώσουν τα ρέστα σας στο νόμισμα αυτό. Προσοχή: σε αντίθεση με τα τοπικά χαρτονομίσματα που είναι σε αχρεία κατάσταση συνήθως, τα δολάρια πρέπει να είναι κολλαριστά. Ένα μικρό σκίσιμο, μια μουτζούρα ή ένα κάπως παλιό και τσαλακωμένο χαρτονόμισμα ίσως να μη γίνει δεκτό και να έχετε πρόβλημα να το χρησιμοποιήσετε. Εφοδιαστείτε με μικρής αξίας χαρτονομίσματα γιατί όταν οι αγορές σας είναι της τάξεως των $2-3, δύσκολα θα μπορούν να σας χαλάσουν το χαρτονόμισμα των $100.
$1 = 4000r

Κόστος ταξιδιού

Όπως και στις περισσότερες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, το κυριότερο έξοδο είναι το να φτάσεις (δες παρακάτω). Μετά η ζωή μπορεί είναι σχεδόν τσάμπα. Εξαρτάται πάντα από το τις επιλογές σου και το τι θες να κάνεις. Για να πάρετε μια ιδέα οι τιμές τον Σεπτέμβρη/Οκτώβρη του 2007 ήταν περίπου οι εξής:

Διαμονή (εξαρτάται και από το μέρος, την εποχή, την κατάσταση και το μέγεθος του δωματίου, αν το δωμάτιο θα έχει δικό του μπάνιο κτλ):
Δωμάτιο σε guesthouse με ανεμιστήρα $2-8
Δωμάτιο με A/C $10-20
Πολυτελές δωμάτιο $20 και πάνω

Φαγητό:
Σε αγορές και στο δρόμο από $0,5
Σε εστιατόριο τοπικό ή για backpackers $1-$3 το πιάτο
Σε εστιατόριο για τουρίστες $2-$5 το πιάτο

Γενικά έξοδα:
Μεγάλο μπουκάλι νερό $0,5
Μεγάλο μπουκάλι μπύρα $1-2
Μασάζ $4-6 η 1 ώρα
Αναμνηστικό t-shirt $2-3
Moto με οδηγό για ολόκληρη μέρα $7-10 (εξαρτάται και από τις αποστάσεις)
Κάποιες επιπλέον τιμές θα αναφέρω και στην ιστορία.

[Εισαγωγή][Επόμενη]

Πληροφορίες για ταξίδι στο Vietnam

2008-09-19T16:16:00.004+03:00

Το Βιετνάμ είναι χώρα που αξίζει την επίσκεψη για τη φυσική ομορφιά, την τραγική ιστορία, την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων, το διφορούμενό πολιτικοοικονομικό παρόν, την νόστιμη κουζίνα κα.

Πρακτικά: Το ταξίδι στο Βιετνάμ είναι πολύ εύκολο (μην φοβηθείς να πας ανεξάρτητα). Σε όλα τα τουριστικά μέρη αρκετός κόσμος μιλάει αγγλικά, η χώρα είναι πολύ φτηνή, οι μετακινήσεις εύκολες (μερικές φορές όχι ιδιαίτερα άνετες αλλά αυτό εξαρτάται από το τι πληρώνεις). Το σχήμα της χώρα διευκολύνει τις οδικές μετακινήσεις αφού κατά κύριο λόγο ακολουθείς μια κατεύθυνση και δεν χρειάζεται να κάνει πολλά πισωγυρίσματα χάνοντας χρόνο. Αν έχεις το χρόνο και τη διάθεση να το γυρίσει ολόκληρο φρόντισε να φτάνεις στη Σαϊγκόν και να φεύγεις από το Hanoi ή αντιστρόφως γιατί αν πρέπει να γυρίσεις στην πόλη απο’που ξεκίνησες θα χάσεις πολύ χρόνο.

Διαδρομή/αξιοθέατα:
Εγώ κινήθηκα από το νότο προς το βορρά και έκατσα 30 μέρες, όση είναι η διάρκεια της visa. (για πληροφορίες για τη visa κοίτα εδώ). Γενικά ακολούθησα μια διευρυμένη τουριστική διαδρομή και δεν βγήκα ιδιαίτερα εκτός αυτής αλλά 30 μέρες δεν είναι αρκετές για αυτή τη χώρα.
Mekong Delta: Πέρασα με ποταμόπλοιο τα σύνορα από Καμπότζη μέσω του Mekong με ένα 3ήμερο tour στο δέλτα του ποταμού.

Σαϊγκόν (Ho Chin Minh city): Κλασική Ασιατική πόλη με χιλιάδες μηχανάκια, κίνηση, θόρυβο κτλ. Καλή (τουριστική) νυχτερινή ζωή, μεγάλη κεντρική αγορά, ανατριχιαστικό το μουσείο για τον πολέμου του Βιετνάμ (τον Αμερικάνικο πόλεμο όπως τον λένε οι Βιετναμέζοι), ωραία κτήρια. Εκδρομή στα Cu Chi tunnels, τα υπόγεια tunnel που χρησιμοποιούσαν οι Vietcong (δεν είναι κατάλληλα για κλειστοφοβικούς)

Mui Ne: Παραλιακό μέρος όπου το kite-surfing είναι must. Πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, αξίζει για την επίσκεψη στους αμμόλοφους και κάποιους ακόμα εντυπωσιακούς σχηματισμούς της φύσης.

Dalat: Ορεινή (και βροχερή και κρύα) πόλη, πολύ διαφορετική από το υπόλοιπο Βιετνάμ. Έχει ωραία περίχωρα. Γνωστή για τους "easy-riders", μηχανόβιους που κάνουν tour τους ξένους με τις μηχανές τους.

Nha Trang: Το κοσμοπολίτικο παραλιακό μέρος της χώρας. Μου θύμισε Phuket, δεν μου άρεσε αλλά έβρεχε συνεχώς όταν πήγα. Ψηλά ξενοδοχεία αλλά έχει και κοντινά νησιά για snorkeling και καταδύσεις. Πολλοί το λατρεύουν.

Hoi An: Καταπληκτική πόλη (σαν το Εδιμβούργο και την Πράγα, όπου πας για την πόλη την ίδια), αξίζει να πας για να κάνεις βόλτα στο μικρό παραδοσιακό κέντρο του. Πολύ τουριστικό, το καλύτερο μέρος να ράψεις ρούχα. Έχει και παραλία κοντά και ωραία περίχωρα.

Hue: Για την αρχαία αυτοκρατορική πόλη και τους βασιλικούς τάφους γύρω

Hanoi: Βόλτες στα σοκάκια της παλιάς πόλης, επίσκεψη στην περιοχή του μαυσωλείου του Ho Chi Minh, βόλτα και ψώνια στη μεγάλη βραδινή αγορά. Πόλη απόλαυση.

Halong Bay: Κρουαζιέρα στο μοναδικό Halong bay (για 1-3 μέρες αλλά μην παραλείψεις να περάσεις 1 βράδυ στο πλοίο).

Sapa: Βορειο δυτικά. Γραφικό (πολύ τουριστικό) χωριό γνωστό για τη φυσική ομορφιά (βουνά, κοιλάδες, ποτάμια κτλ) αλλά κυρίως για τις μειονότητες (γυναίκες θα σε ακολουθούν σε κάθε σου βήμα να σου πουλήσουν βραχιόλια και άλλα, τα άσχημα της τουριστικής ανάπτυξης)

Από εκεί εγώ πέρασα στην Κίνα, αυτό είναι άλλη ιστορία.

Άλλα μέρη που δεν πήγα Bac Ha, κοντά στη Sapa, το ίδιο κάπως αλλά λιγότερο τουριστικό (έτσι λένε, δεν ξέρω σίγουρα). Tam Coc, το Halong Bay της στεριάς, εδώ τα βράχια είναι περιτριγυρισμένα από ορυζώνες. Και άλλα φυσικά που δεν προλαβαίνεις να τα δεις όλα σε 1 μήνα!!

Ένα αρνητικό του Vietnam που όμως είναι πολύ εκνευριστικό είναι πως όπου και να’σαι πάντα κάποιος θα περπατάει δίπλα σου και θα προσπαθεί να σου πουλήσει κάτι, να σε τραβήξει στο μαγαζί του, να σε πείσει πως χρειάζεσαι οδηγό ή καινούργιο κουστούμι κτλ και όσες φορές και αν του πεις όχι δεν υποχωρεί με τίποτα.

Γιορτή ιθαγενών στην Παπούα Νέα Γουινέα

2008-09-06T13:28:00.006+03:00

Στην πόλη Goroka στην Παπούα-Νέα Γουινέα, στα μέσα του Σεπτέμβρη, πραγματοποιείται το μεγαλύτερο ετήσιο φεστιβάλ αυτοχθόνων που συγκεντρώνει 100 διαφορετικές ιθαγενείς φυλές της χώρας.

Το φεστιβάλ πρωτοξεκίνησε το 1957 από Αυστραλούς ιεραπόστολους που με αυτό τον τρόπο θέλησαν να φέρουν κοντά τις φυλές και να σταματήσουν τις μεταξύ τους εχθροπραξίες. Πλέον το φεστιβάλ έχει γίνει θεσμός και κάθε χρόνο συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών.

Η κάθε φυλή φτάνει με τα μέλη της ντυμένα με τις παραδοσιακές τους στολές και τα οποία κάνουν επίδειξη των παραδόσεων, των χορών και των τελετουργικών τους. Το φεστιβάλ αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να έρθει ο επισκέπτης σε επαφή με τον πολιτισμό της κάθε φυλής.

(πηγή φωτογραφίας: http://www.thinkbigadventures.com)

Απορίες για ταξίδι/διακοπές στην Ταϊλάνδη; Οι απαντήσεις εδώ (μέρος 3)

2008-09-04T15:53:00.010+03:00

14. Που να πάω, τι να δω; Koh Samui ή Phuket;
15. Θα βρω ένα μυστικό νησί όπως αυτό στην “Παραλία”;
16. Γαμώ τις γκόμενες μου ’παν πως έχει, θα γ**** κάθε μέρα, ε;
17. Ναρκωτικά πολλά, τσάμπα και ελεύθερα, έτσι;
18. Τι να πάρω μαζί μου;
19. Τα κινητά πιάνουν, internet θα βρω;

14. Που να πάω, τι να δω; Koh Samui ή Phuket;

Δύσκολα απαντιέται αυτή η ερώτηση. Όχι μόνο επειδή η Ταϊλάνδη είναι μια μεγάλη χώρα με πολλά αξιοθέατα, φυσικές ομορφιές και κρυμμένους θησαυρούς αλλά επίσης επειδή εξαρτάται από το τι αναζητεί ο καθένας στο ταξίδι του και πόσο χρόνο διαθέτει.

Το πιο συνηθισμένο δρομολόγιο που κάνουν οι επισκέπτες είναι να φτάσουν στην Bangkok, από εκεί να φύγουν για τις παραλίες του νότου όπου θα περάσουν τις περισσότερες μέρες και αφιερώνουν και 1-2 μέρες πριν την αποχώρηση τους στην Bangkok για να δουν τα αξιοθέατα και να ψωνίσουν.

Το πλάνο αυτό δεν είναι άσχημο αλλά δυστυχώς έτσι μένουν απ’ έξω πολλά μέρη της χώρα που αξίζει να επισκεφτεί κάποιος. Επίσης η συντριπτική πλειοψηφία επισκέπτεται στο νότο είτε το Phuket σε συνδιασμό με τα νησιά Phi Phi είτε το Koh Samui σε συνδιασμό με το Koh Pha Ngan. Τα μέρη αυτά αν και είναι όμορφα, είναι πλέον πολύ ανεπτυγμένα, οι ξένοι είναι περισσότεροι από τους ντόπιους και χάνεται εν μέρει η αίσθηση του που βρίσκεσαι. Εγώ λοιπόν προτείνω από να πάτε μονάχα στα τρανταχτά τουριστικά μέρη, να αφιερώσετε και κάποιες μέρες σε μέρη λιγότερο τουριστικά, εκεί που η ζωή κυλά στο ρυθμό των Ταϊλανδών και όχι των τουριστών.

Πέρα από τα νησιά και τις παραλίες που βρίσκονται στο νότο, ο βορράς είναι γνωστός για την πλούσια φύση του: τροπικά δάση, ποτάμια, πλούσια πανίδα. Εκεί κατευθύνονται κυρίως αυτοί που θέλουν να κάνουν μια εκδρομή/safari στα δάση. Στην κεντρική Ταϊλάνδη υπάρχουν οι ιστορικές πόλεις Ayathaya και Sukhothai γεμάτες με ερείπια ναών καθώς και η γέφυρα του ποταμού Kwai, γνωστή από την ομώνυμη ταινία που προσελκύει πολλούς επισκέπτες.

Η Bangkok είναι όπως οι περισσότερες Ασιατικές πρωτεύουσες, γεμάτη ζωή και μυρωδιές. Βρώμικη, με κυκλοφοριακό πρόβλημα αλλά και γεμάτη ναούς, αξιοθέατα (παλάτι κτλ), απίστευτες αγορές αλλά και πολλές αντιθέσεις: από τη μια οι φτωχογειτονιές και από την άλλη περιοχές με ουρανοξύστες και εμπορικά κέντρα μεγαλύτερα από αυτά της δύσης. Ένα είναι σίγουρο, πως στην Bangkok δύσκολα θα βαρεθείς.

Επειδή είναι αδύνατον να γράψω εδώ όλα τα μέρη που αξίζει να δει κάποιος στη Ταϊλάνδη, προτιμότερο είναι να αγοράσετε έναν ταξιδιωτικό οδηγό και διαβάζοντας τον να αποφασίσετε ποια μέρη σας κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον και να βγάλετε το δικό σας πρόγραμμα.

15. Θα βρω ένα μυστικό νησί όπως αυτό στην “Παραλία”;

Χωρίς να θέλω να σε απογοητεύσω, οι πιθανότητες να γίνεις ο νέος Di Caprio είναι μάλλον μηδαμινές. Η Ταϊλάνδη έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ που όλες σχεδόν οι όμορφες παραλίες και νησιά έχουν ήδη ανακαλυφθεί από την τουριστική βιομηχανία. Πριν 20 χρόνια ναι θα είχες ακόμα την ευκαιρία αλλά σήμερα λίγο δύσκολο. Παρ’όλα αυτά είναι πολύ εύκολο να βρεις μια όμορφη παραλία, με λίγο κόσμο, να νοικιάσεις ένα bungalow δίπλα στην άμμο, κάτω από τους φοίνικες και να ζήσεις έτσι μέρος της δικιάς σου «Παραλίας».

16. Γαμώ τις γκόμενες μου ’παν πως έχει, θα γ**** κάθε μέρα, ε;

Η βιομηχανία του sex είναι τεράστια στην Ταϊλάνδη. Είναι δύσκολο να κατανοήσεις το μέγεθος της προτού το δεις με τα ίδια σου τα μάτια. Χιλιάδες δυτικοί άντρες (αλλά κυρίως Ασιάτες) πάνε στην Ταϊλάνδη κάθε χρόνο για σεξοτουρισμό. Κάτι που υποβιβάζει, κατά τη γνώμη μου, τη χώρα, τον πολιτισμό της και τους ανθρώπους της. Χιλιάδες γυναίκες εκδίδονται, ενώ άλλες αναζητούν έναν εύπορο τουρίστα είτε για τον παντρευτούν είτε για να τους στέλνει χρήματα αφού φύγει. Από τα συχνότερα και χειρότερα πράγματα που αντικρίζεις είναι τα ζευγάρια 18χρόνων ντόπιων κοριτσιών με αηδιαστικούς farang γέρους (δυτικοί).

Αν έχεις σκοπό να ταξιδέψεις ως την άλλη άκρη του κόσμου για το σεξ, θα προσπαθούσα να σε αποτρέψω αλλά μάλλον χωρίς αποτέλεσμα. Τουλάχιστον να είσαι αρκετά έξυπνος και να χρησιμοποιείς προφυλάξεις, προστατεύοντας τον εαυτό σου αλλά και τις κοπέλες. Το πρόβλημα με τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες είναι πολύ μεγάλο, λόγω της έκτασης της πορνείας.

17. Ναρκωτικά πολλά, τσάμπα και ελεύθερα, έτσι;

Ναι, ναρκωτικά υπάρχουν πολλά και κάποιοι ντόπιοι (αλλά και ξένοι) είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε αυτά. Αν έχεις σκοπό να πας στην Ταϊλάνδη να κάνει ναρκοτουρισμό να πας, αν όμως ήξερες πόσοι τουρίστες συλλαμβάνονται κάθε χρόνο με ναρκωτικά, πόσοι τουρίστες έχουν φυλακιστεί και πόσοι έχουν πληρώσει υπέρογκα ποσά για δωροδοκίες για να αφεθούν ελεύθεροι θα το ξανασκεφτόσουν.

Σε διάφορα τουριστικά μέρη και κυρίως στο Koh Pha Ngan κατά το Full Moon party, κυκλοφορούν πολλά ναρκωτικά κακής ποιότητας που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τους χρήστες. Επίσης η αστυνομία δεν είναι χαζή, ξέρει τι συμβαίνει. Όταν ο οδηγός του tuk tuk ή ο πλανόδιος που πουλάει κοσμήματα στην παραλία, προσπαθήσει να σας πουλήσει χόρτο, η αστυνομία το ξέρει από πιο πριν (αν δεν είναι ο ίδιος κρυφός αστυνομικός) και δεν θα κυνηγήσει τον ντόπιο αλλά τον ξένο με το παχύ πορτοφόλι. Αν μετά από όλα αυτά πιστεύετε πως αξίζει το ρίσκο, τουλάχιστον βάλτε την λογική σας να δουλέψει πριν κάνετε οτιδήποτε.

18. Τι να πάρω μαζί μου;

Όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα! Είναι σύνηθες φαινόμενο να παίρνουμε περισσότερα πράγματα απ’ότι πραγματικά χρειαζόμαστε για να νιώθουμε ασφάλεια. Μεγάλο λάθος. Στην Ταϊλάνδη θα βρεις οτιδήποτε χρειαστείς σε τιμές κατά πολλές φορές φθηνότερες από αυτές τις Ελλάδας. Παίρνοντας μαζί σου λίγα πράγματα θα έχεις περισσότερο χώρο στην βαλίτσα για αγορές που θα κάνεις εκεί.

Ποιος ο λόγος για παράδειγμα να κουβαλήσεις από το σπίτι σου 10 t-shirts όταν μπορείς να τα αγοράσεις εκεί προς 2-3ευρώ το ένα; Θα πάρεις καινούργια και θα σου μείνουν κι’ολας. Επίσης σε κάθε guesthouse/ξενοδοχείο μπορείς να δώσεις τα ρούχα σου για πλύσιμο, δεν υπάρχει κίνδυνος να ξεμείνεις από καθαρά ρούχα

Ένας φακός θα ήταν χρήσιμος αφού κάποιες περιοχές δεν φωτίζονται αλλά και κάποια απομακρυσμένα νησιά δεν ηλεκτροδοτούνται όλο το 24ώρο. Επίσης καλό είναι να έχεις μαζί όλα τα φάρμακα που μπορεί να χρειαστείς.

19. Τα κινητά πιάνουν, internet θα βρω;

Θα πρέπει να βρίσκεσαι σε κάποιο πολύ απομακρυσμένο μέρος της Ταϊλάνδης για να μην πιάνει το κινητό σου, αν έχεις φυσικά ενεργοποιήσει το roaming. Οι Ταϊλανδοί, όπως και οι έλληνες, έχουν μανία με τα κινητά και έτσι υπάρχει κάλυψη δικτύου σε όλη τη χώρα. Αν σκοπεύετε να μείνετε για αρκετό καιρό και να κάνετε ή να σας κάνουν τηλεφωνήματα, μπορείτε εύκολα να αγοράσετε μια κάρτα με καινούργιο νούμερο που δουλεύει με τον ίδιο τρόπο όπως και τα ελληνικά καρτοκινητά. Από την άλλη όμως, δεν θα’ταν προτιμότερο να απενεργοποιήσετε τελείως την συσκευή σας και να αποκοπείτε τελείως;

Internet cafes υπάρχουν παντού. Και αν δεν υπάρχει internet cafe, θα υπάρχει κάποιο guesthouse ή ξενοδοχείο που θα προσφέρει τη δυνατότητα σύνδεσης στο internet. Οι ταχύτητες είναι καλές και οι τιμές χαμηλές, πάντα όμως εξαρτάται από το μέρος που βρίσκεσαι. Αν πάτε σε internet cafe που απευθύνετε σε τουρίστες θα βρείτε εγκατεστημένα και προγράμματα επικοινωνίας, όπως το Windows Live Messenger (MSN) και το Skype και συνήθως στοιχίζει 0,50-2 ευρώ η ώρα. Τα ακριβότερα βρίσκονται κυρίως σε νησιά που δεν έχουν ηλεκτρικό και λειτουργούν τους υπολογιστές με ρεύμα από γεννήτρια. Τα μεγάλα ξενοδοχεία το χρεώνουν ακριβότερα. Αν πάτε σε internet cafe για ντόπιους, τα οποία κατακλύζονται από παιδιά που παίζουν παιχνίδια θα το πληρώσετε λιγότερο, μεταξύ 0,20-1ευρώ αλλά μερικές φορές οι υπολογιστές είναι αρκετά αργοί. Πάντα προσοχή γιατί οι υπολογιστές είναι γεμάτοι ιούς, οπότε συνδέστε τις συσκευές σας μόνο αν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.
Συνήθως τα internet cafe προσφέρουν και τηλεφωνικές υπηρεσίες για να καλέσετε Ελλάδα και εκεί μπορείτε να γράψετε και cds ή dvds με φωτογραφίες αν έχει γεμίσει η μνήμη της μηχανής σας.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή]

Απορίες για ταξίδι/διακοπές στην Ταϊλάνδη; Οι απαντήσεις εδώ (μέρος 2)

2008-08-29T02:28:00.007+03:00

7. Πόσο κοστίζουν τα αεροπορικά; Πόσα λεφτά χρειάζομαι για 10 μέρες;
8. Πόσα λεφτά θα χρειαστώ για...
9. Που να αλλάξω λεφτά, έχουν τράπεζες και ATM;
10. Έχω ακούσει πως σίγουρα θα με κλέψουν, μπορεί και να με σκοτώσουν, είναι αλήθεια;
11. Χρειάζομαι εμβόλια, φάρμακα, πανοπλία;
12. Πως θα μετακινούμε, έχουν αυτοκίνητα;
13. Φαγητό θα βρίσκω ή θα πεθάνω της πείνας; Είναι ασφαλές;

7. Πόσο κοστίζουν τα αεροπορικά; Πόσα λεφτά χρειάζομαι για 10 μέρες;

Τα αεροπορικά εισιτήρια αποτελούν τη μεγαλύτερη οικονομική επιβάρυνση σε ένα τέτοιο ταξίδι. Η τιμή τους εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως η εποχή που θα πραγματοποιηθεί το ταξίδι, η αεροπορική εταιρία, πόσο καιρό πριν θα κλείσουμε κτλ. Οι τιμές ξεκινάνε από τα 600 περίπου ευρώ για εισιτήριο με επιστροφή. Οι πιο οικονομικές εταιρίες είναι αυτές των χωρών της μέσης ανατολής όπως Qatar Airways, Gulf Air, Royal Jordanian, Egypt Air κτλ. Ακριβότερη είναι η Thai καθώς και οι ευρωπαϊκές.

Το πόσα χρήματα θα χρειαστείς για όσο κάτσεις στην Ταϊλάνδη εξαρτάται από τη ζωή που θες να κάνεις; Μπορείς αν θες να μένεις σε ακριβά ξενοδοχεία, να τρως σε ακριβά εστιατόρια, να παίρνεις εσωτερικές πτήσεις για τις μεταφορές σου και να έχεις προσωπικό ξεναγό. Από την άλλη μπορείς να μένεις σε φτηνά guesthouses, να τρως σε τοπικά εστιατόρια και να μετακίνησε με λεωφορεία όπως κάνουν οι ντόπιοι. Επίσης εξαρτάται από τα ψώνια που θα κάνεις. Μπορείς να την περνάς με 10-15ευρώ τη μέρα, μπορείς και να ξοδεύεις εκατοντάδες ευρώ σε πολυτέλειες.

8. Πόσα λεφτά θα χρειαστώ για...

Όπως έγραψα και παραπάνω το πόσα λεφτά θα ξοδέψει ο καθένας εξαρτάται από τον ίδιο. Για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε κάποια παραδείγματα καθημερινών εξόδων.
(χοντρικά 1ευρώ = 50baht)

Διαμονή (εξαρτάται και από το μέρος, την εποχή, την κατάσταση και το μέγεθος του δωματίου, αν το δωμάτιο θα έχει δικό του μπάνιο κτλ):
Κρεβάτι σε κοιτώνα 80-120 baht
Δωμάτιο σε guesthouse με ανεμιστήρα 100-500 baht
Δωμάτιο με A/C 500-1500 baht
Πολυτελές δωμάτιο 1500b και πάνω

Φαγητό (οι τιμές εκτινάζονται στα δυτικά πιάτα):
Ρύζι ή noodles στο δρόμο 20-40b
Γεύμα σε τοπικό εστιατόριο 40-100b
Γεύμα σε εστιατόριο για τουρίστες 100-400b
Κυριλέ εστιατόριο 400b και πάνω

Μπουκαλάκι νερό 10b
Μεγάλο μπουκάλι μπύρα 40-150b
Ταϊλανδέζικο μασάζ 200b οι 1 ώρα
Αναμνηστικό t-shirt 100-250b
Ημερήσια εκδρομή για snorkelling από 400b

9. Που να αλλάξω λεφτά, έχουν τράπεζες και ATM;

Κάθε πόλη της Ταϊλάνδης έχει αρκετά καταστήματα τραπεζών και όλα είναι εφοδιασμένα με ATMs. Τα ΑΤΜs αυτά δέχονται κάρτες από τράπεζες του εξωτερικού με την επιβάρυνση των 2-3ευρώ που κρατά η ελληνική τράπεζα. Για το λόγω αυτό είναι προτιμότερο να κάνετε μεγάλες αναλήψεις από το να πηγαίνετε κάθε μέρα στο μηχάνημα για νέα ανάληψη. Οι αναλήψεις γίνονται μόνο σε Baht (το εθνικό νόμισμα) και σε κανένα άλλο συνάλλαγμα.
Στο αεροδρόμιο της Bangkok υπάρχει και μηχάνημα ATM αλλά και ανταλλακτήριο. Φροντίστε να αλλάξετε κάποια χρήματα εκεί γιατί θα τα χρειαστείτε για τη μεταφορά σας στο κέντρο. Επίσης σε κάθε τράπεζα μπορείς να αλλάξεις χρήματα και υπάρχουν και ανταλλακτήρια στον δρόμο (με ελαφρώς χαμηλότερη ισοτιμία). Δεν θα αντιμετωπίσετε πουθενά πρόβλημα στο να αλλάξετε τα ευρώ σας.
Οι τράπεζες δεν χρεώνουν κόμιστρο για αλλαγή συναλλάγματος, παρά μόνο για την εξαργύρωση ταξιδιωτικών επιταγών.

10. Έχω ακούσει πως σίγουρα θα με κλέψουν, μπορεί και να με σκοτώσουν, είναι αλήθεια;

Η Ταϊλάνδη είναι μια από τις ασφαλέστερες χώρες, τα επίπεδα εγκληματικότητας είναι πολύ χαμηλότερα από άλλες (ακόμα και δυτικές) χώρες και οι Ταϊλανδοί από φύση τους είναι άνθρωπο ήρεμοι και φιλικοί. Στα τουριστικά μέρη η εγκληματικότητα αυξάνετε αλλά συνήθως μιλάμε για μικροκλεψιές (πορτοφολάδες κτλ). Οι επιθέσεις και οι βιαιοπραγίες εναντίον ξένων είναι σπάνιο φαινόμενο εκτός και αν είσαι τρομερά άτυχος ή επιθετικός ο ίδιος. Οι Ταϊλανδοί θεωρούν υποτιμητικό το να υψώνεις τη φωνή σου και να μην ελέγχεις τα νεύρα σου και προσβλητικό το να φωνάζεις σε κάποιον και εκεί επέρχονται παρεξηγήσεις.

Πάρτε τις συνηθισμένες προφυλάξεις και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Κρύψτε τα λεφτά σας και τα χαρτιά σας σε μια κρυφή εσωτερική τσέπη και έχετε πάνω σας μόνο τα λεφτά που σας χρειάζονται κάθε μέρα, προσέχετε όταν γυναίκες και lady-boys έρχονται να σας αγκαλιάσουν (γνωστό κόλπο). Προσοχή όταν σας προσφέρουν ποτά σε “περίεργα” συνήθως μέρη και bar και γενικά προσοχή στα υπάρχοντα σας, μην τα αφήνετε χωρίς επιτήρηση.

Υπάρχει μια τεράστια λίστα με απάτες που σκαρώνουν επιτήδειοι με σκοπό να αδειάσουν το πορτοφόλι του αφελή τουρίστα. Κάποια από αυτά είναι: η πώληση “πολύτιμων λίθων” που εκ των υστέρων αποδεικνύονται χάντρες, απάτες με πιστωτικές κάρτες, φιλικές κοπέλες στα bar που τις κερνάς μερικά ποτά και στο τέλος της βραδιάς ο λογαριασμός έχει φτάσει στα μερικά εκατοντάδες ευρώ κτλ.

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν πως όλοι οι ντόπιοι θέλουν να σε κοροϊδέψουν ή να σε κλέψουν. Το αντίθετο, οι περισσότεροι είναι φιλικότατοι και ανοιχτοί και θα σου μιλήσουν, θα κάτσουν μαζί σου και θα σε βοηθήσουν χωρίς να αποζητούν κάποιο όφελος.

11. Χρειάζομαι εμβόλια, φάρμακα, πανοπλία;

Πραγματικά όχι! Παρά τις όποιες συμβουλές των ταξιδιωτικών οδηγών και κάποιων οργανισμών ασφαλείας, όπου προτείνουν τον εμβολιασμό για τις πιο απίθανες ασθένειες, ο κίνδυνος είναι πολύ μικρός. Ειδικά αν όπως το 90% των επισκεπτών κινηθείτε στα τουριστικά μέρη και δεν έχετε σκοπό να μείνετε για 1 μήνα συνεχόμενα μέσα στη ζούγκλα και να κοιμάστε αγκαλιά με γουρούνια οι κίνδυνοι είναι ελάχιστοι.

Κάποιοι βασικοί εμβολιασμοί είναι καλό να έχουν γίνει, ανεξάρτητα από το ταξίδι στην Ταϊλάνδη, όπως το D.T., Polio και εμβολιασμοί για Ηπατίτιδα Α και Β. Πέρα από αυτά, η ελονοσία είναι πλέον αρκετά σπάνια στην Ταϊλάνδη, ειδικά στους τουρίστες και στα τουριστικά μέρη και δεν κρίνεται απαραίτητη η προληπτική χρήση φαρμάκων μιας και οι παρενέργειες τους είναι αρκετά σημαντικές.

Παρ’ολα αυτά η κοινή λογική λέει να παίρνονται μέτρα για την αποφυγή τσιμπημάτων από κουνούπια που μπορεί να μεταδίδουν διάφορες ασθένειες. Από ένα οποιοδήποτε φαρμακείο ή 7-eleven μπορείτε να προμηθευτείτε ένα spray αντικουνουπικό που να περιέχει το συστατικό DEET. Είναι προτιμότερο να προμηθευτείτε εκεί το αντικουνουπικό, μιας και αυτά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν είναι τόσο δυνατά (δεν περιέχουν DEET) και αν το προμηθευτείτε από ειδικό κατάστημα θα το ακριβοπληρώσετε.

Προστατευθείτε καλά από τη ζέστη και πίνετε πολύ νερό (εμφιαλωμένο πάντα) για την αποφυγή θερμοπληξίας και προσοχή κοντά στα ζώα (σκύλοι, μαιμούδες κτλ) γιατί πολλά έχουν λύσσα. Σε περίπτωση δαγκώματος είναι απαραίτητη η επίσκεψη σε νοσοκομείο για την χορήγηση αντιλυσσικού όπου είναι μια διαδικασία και επίπονη (επαναλαμβανόμενες ενέσεις) και δαπανηρή.

Τέλος αν ακολουθείτε κάποια φαρμακευτική αγωγή ή παίρνεται κάποια φάρμακα τακτικά καλό είναι να έχετε εφοδιαστεί προτού ξεκινήσετε γιατί ίσως εκεί να μην βρείτε το ίδιο ακριβώς φάρμακο. Προμηθευτείτε Imodium, η διάρροια των ταξιδιωτών είναι η συνηθέστερη ενόχληση.

12. Πως θα μετακινούμαι, έχουν αυτοκίνητα;

Αμέ. Και αυτοκίνητα έχουν, και λεωφορεία και τραίνα και αεροπλάνα και πλοία. Ότι θες! Η Ταϊλάνδη έχει αξιοζήλευτο σύστημα λεωφορείων με πυκνά δρομολόγια που συνδέουν τις μεγάλες πόλεις. Για μικρότερες αποστάσεις, κυρίως μεταξύ κοντινών χωριών ή πολύ μικρών πόλεων σε απομακρυσμένες περιοχές, υπάρχουν τα sawngthaew, δηλαδή αγροτικά που έχουν μετατραπεί σε μικρά λεωφορεία. Το τραίνο είναι πιο άνετο μέσω μεταφοράς, ειδικά όταν πρόκειται για μεγάλες αποστάσεις και ολονύχτιες διαδρομές. Αποφύγετε την 3η θέση αν δεν θέλετε να περάσετε όλη τη διαδρομή καθισμένη σε ένα ξύλινο πάγκο. Για αυτούς που μπορούν να διαθέσουν περισσότερα χρήματα, οι εσωτερικές πτήσεις είναι συχνές και σχετικά φθηνές.

Για μετακινήσεις μέσα στην πόλη υπάρχουν τα ταξί (στην Bangkok επιμείνετε να χρησιμοποιηθεί το ταξίμετρο), τα συμπαθητικά tuk tuk (με τους κομπιναδόρους οδηγούς, οπότε προσοχή), λεωφορεία και sawnghthaews (που λειτουργούν ως αστικά λεωφορεία). Στην Bangkok υπάρχει επίσης και τα πολύ βολικά πλοιάρια που κάνουν διαδρομές στο ποτάμι και το skytrain (υπερυψωμένος σιδηρόδρομος με όμορφη θέα).

13. Φαγητό θα βρίσκω ή θα πεθάνω της πείνας; Είναι ασφαλές;

Η Ταϊλάνδέζικη κουζίνα είναι από μόνη της ένας λόγος για επίσκεψη στη χώρα. Οι Ταϊλανδέζοι είναι καλοφαγάδες, τρώνε όχι δύο ή τρεις φορές τη μέρα αλλά έως και πέντε αφού το φαγητό θεωρείται από τις μεγαλύτερες απολαύσεις. Το ρύζι και τα noodles είναι φυσικά μέρος της καθημερινής δίαιτας των Ταϊλανδέζων συνδυασμένα με φρέσκα λαχανικά και κοτόπουλο. Άλλα συνηθισμένα πιάτα είναι τα κάρυ, οι καυτερές σαλάτες, τα ψάρια, οι σούπες, τα τηγανιτά και φυσικά τα ολόφρεσκα και γευστικότατα φρούτα. Αν η Ταϊλανδέζικη κουζίνα δεν σας γεμίζει το μάτι ή αν θέλετε μια αλλαγή, δυτικά πιάτα θα βρείτε σε όλα τα εστιατόρια που απευθύνονται σε ξένους.

Όσων αφορά την ασφάλεια για του φαγητό, επικρατεί ένας μεγάλος μύθος. Ότι δηλαδή είναι σίγουρο πως θα αρρωστήσεις και λίγα μόνο μέρη προσφέρονται για φαγητό. Η αλήθεια είναι πως η πιθανότητες για κάποια στοματική διαταραχή είναι αρκετές αλλά πέρα από μια διάρροια λίγων ημερών δύσκολα θα πάθετε κάτι πιο σοβαρό. Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που είναι καλό να ακολουθούν οι ταξιδιώτες που σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία είναι υπερβολικοί ενώ κάποιοι άλλοι καλό είναι να τηρούνται αυστηρώς:

Το φαγητό στο δρόμο είναι ασφαλές, αρκεί να μαγειρεύεται εκείνη την ώρα μπροστά σου και να μην είναι μαγειρεμένο από πριν. Το ίδιο ισχύει και στα εστιατόρια, οπότε εστιατόρια με μπουφέ πρέπει να αποφεύγονται.
Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι επίσης ασφαλή και είναι κρίμα να μην τα δοκιμάσετε. Νερό πίνουμε μόνο από μπουκαλάκι που βρίσκουμε πανεύκολα παντού και όχι από τη βρύση. Το νερό που προσφέρουν στα εστιατόρια (όταν δεν είναι σε κλειστά μπουκάλια αλλά σε κανάτες) είναι σχεδόν πάντα ασφαλές αλλά αν έχουμε αμφιβολίες το αποφεύγουμε.
Ο πάγος υποτίθεται πρέπει να αποφεύγετε αλλά πλέον ο πάγος που έχουν τα μαγαζιά είναι αγοραστός και έχει φτιαχτεί από καθαρό νερό και δεν υπάρχει κίνδυνος.

[Προηγούμενη][Εισαγωγή][Επόμενη]

Camping στην Ικαρία

2008-08-22T12:34:00.005+03:00

Ελεύθερο camping στην Ικαρία

Το ελεύθερο κάμπινγκ στην Ικαρία έχει μακρά ιστορία. Το νησί εδώ και πολλά χρόνια προσελκύει κόσμο που είναι αρκετά χύμα και προτιμάει το ελεύθερο για τη φάση, τη φύση αλλά και για οικονομία. Το πιο γνωστό μέρος του νησιού για ελεύθερο camping (αλλά και από τα πιο γνωστά σε όλη την ελλάδα) είναι στο Να, στην παραλία αλλά και πιο πίσω στο φαράγγι του Χάλαρη, μέσα στη φύση. Το μέρος είναι πανέμορφο, έχει αρκετό χώρο αλλά μαζεύει και πολύ κόσμο. Τα τελευταία χρόνια πολλά ακούγονται και γίνονται με τους γκρούβαλους (έτσι έχουν ονομάσει οι Ικαριώτες αυτούς που κάνουν ελεύθερο στο Να). Κάποιοι από τους κατασκηνωτές δεν σέβονται τη φύση αλλά ούτε και το νησί και τους κατοίκους του και έχουν γίνει φασαρίες σε πανηγύρια κτλ. Από την άλλη κάποιοι που έχουν οικονομικά οφέλη (ιδιοκτήτες ξενοδοχείων κτλ) δεν βλέπουν πια με καλό μάτι τους “τσαμπατσίδες” και επιθυμούν το διωγμό τους. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα γίνονται όλο και περισσότερα πεσίματα από την αστυνομία με σκοπό τον διωγμό τους. Παρόλα αυτά το μέρος παραμένει ένας υπέροχος τόπος για ελεύθερο camping (αν δεν σας πειράζει η πολυκοσμία). Πάντα όμως να γίνεται με σεβασμό προς τη φύση και τους κατοίκους.

Οργανωμένο camping στην Ικαρία

Οργανωμένο κάμπινγκ στο νησί δεν υπάρχει. Υπήρχε κάποτε ένα στον Αρμενιστή αλλά ήταν τελείως χύμα και τελικά έκλεισε πριν από αρκετά χρόνια (2002-03 νομίζω).

Απορίες για ταξίδι/διακοπές στην Ταϊλάνδη; Οι απαντήσεις εδώ

2008-08-21T19:02:00.006+03:00

Η Ταϊλάνδη αποτελεί έναν από τους πιο συνηθισμένους εξωτικούς προορισμούς και κάθε χρόνο δέχεται εκατομμύρια επισκέπτες. Παρ’όλα αυτά για κάποιους ακόμη φαντάζει ως μακρινός και μυστηριώδης προορισμός, προκαλεί απορίες πάνω σε βασικά θέματα και ανησυχίες, πολλές φορές αβάσιμες. Αυτές είναι οι απαντήσεις σε κάποιες από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που αφορούν την Ταϊλάνδη που πολλές φορές μου έχουν απευθύνει προσωπικά ή έχω διαβάσει στο internet. Ελπίζω να σας βοηθήσει να αποφασίσετε να πραγματοποιήσετε και να οργανώσετε ένα ταξίδι στη μαγευτική αυτή χώρα.

Οι απαντήσεις βασίζονται στην προσωπική μου εμπειρία μετά από 3,5 μήνες που πέρασα στην Ταϊλάνδη, σε γνώμες άλλων ταξιδιωτών που έτυχε να συζητήσουμε καθώς και από άλλες πηγές όπως websites και ταξιδιωτικοί οδηγοί.

1. Θα πάω στην Ταϊλάνδη τον τάδε μήνα, είναι καλή εποχή; Πως θα είναι ο καιρός; Να το αναβάλω για άλλη περίοδο;
2. Να πάω οργανωμένα με group ή ανεξάρτητα;
3. Που να μείνω, να κλείσω από πριν; Εκεί θα βρω ξενοδοχείο;
4. Χρειάζομαι Visa;
5. Πόσο καιρό να κάτσω;
6. Έχω 15 μέρες, να το συνδυάσω και με Καμπότζη και Βιετνάμ;
7. Πόσο κοστίζουν τα αεροπορικά; Πόσα λεφτά χρειάζομαι για 10 μέρες;
8. Πόσα λεφτά θα χρειαστώ για...
9. Που να αλλάξω λεφτά, έχουν τράπεζες και ATM;
10. Έχω ακούσει πως σίγουρα θα με κλέψουν, μπορεί και να με σκοτώσουν, είναι αλήθεια;
11. Χρειάζομαι εμβόλια, φάρμακα, πανοπλία;
12. Πως θα μετακινούμε, έχουν αυτοκίνητα;
13. Φαγητό θα βρίσκω ή θα πεθάνω της πείνας; Είναι ασφαλές;
14. Που να πάω, τι να δω; Koh Samui ή Phuket;
15. Θα βρω ένα μυστικό νησί όπως αυτό στην “Παραλία”;
16. Γαμώ τις γκόμενες μου ’παν πως έχει, θα γ**** κάθε μέρα, ε;
17. Ναρκωτικά πολλά, τσάμπα και ελεύθερα, έτσι;
18. Τι να πάρω μαζί μου;
19. Τα κινητά πιάνουν, internet θα βρω;

Αν έχετε άλλες απορίες ή θέλετε περαιτέρω διευκρινήσεις, μπορείτε να αφήσετε σχόλιο ή να στείλετε e-mail.

Απορίες για ταξίδι/διακοπές στην Ταϊλάνδη; Οι απαντήσεις εδώ (μέρος 1)

2008-08-21T18:41:00.015+03:00

1. Θα πάω στην Ταϊλάνδη τον τάδε μήνα, είναι καλή εποχή; Πως θα είναι ο καιρός; Να το αναβάλω για άλλη περίοδο;
2. Να πάω οργανωμένα με group ή ανεξάρτητα;
3. Που να μείνω, να κλείσω από πριν; Εκεί θα βρω ξενοδοχείο;
4. Χρειάζομαι Visa;
5. Πόσο καιρό να κάτσω;
6. Έχω 15 μέρες, να το συνδυάσω και με Καμπότζη και Βιετνάμ;

1. Θα πάω στην Ταϊλάνδη τον τάδε μήνα, είναι καλή εποχή; Πως θα είναι ο καιρός; Να το αναβάλω για άλλη περίοδο;

Η Ταϊλάνδη είναι μια χώρα με έκταση 4 φορές μεγαλύτερη της Ελλάδας, παραθαλάσσια και ορεινή και σαν να μην έφτανε αυτό, η ποικιλομορφία του εδάφους χωρίζει τη χώρα σε διαφορετικές κλιματολογικές ζώνες ανά εποχή. Δεν υπάρχει ιδανικό διάστημα για όλα τα μέρη της χώρας συγχρόνως.

Ο βασικός κανόνας λέει:

Νοέμβρης-Φεβρουάριος είναι η ιδανικότερη εποχή, είναι ο χειμώνας τους, οι θερμοκρασίες έχουν πέσει και οι βροχές έχουν σταματήσει. Αυτή η περίοδος είναι και η high season. Στα βόρεια όμως της χώρας, θα κάνει αρκετό κρύο, ειδικά τα βράδια.
Φεβρουάριος-Μάιος είναι η ζεστή περίοδος. Οι θερμοκρασίες στα κεντρικά κυρίως της χώρας ανεβαίνουν πάνω από τους 40C κάνοντας οποιαδήποτε δραστηριότητα δύσκολη. Αντίθετα στο βορρά δεν είναι τόσο άσχημα γιατί είναι πιο ζεστά απ’ότι το χειμώνα, ενώ στο νότο και κυρίως στα παραλιακά μέρη, το αεράκι από τη θάλασσα κρατά την θερμοκρασία σε λογικά επίπεδα.
Μάιος-Οκτώβρη, πάρτε ένα καλό αδιάβροχο και να είστε προετοιμασμένοι, αφού είναι η περίοδος των μουσσώνων. Άλλοτε οι βροχές είναι μια απογευματινή μπόρα και άλλοτε βρέχει χωρίς σταματημό για μέρες. Είναι λίγο απρόβλεπτη η κατάσταση. Στο νότο, εκεί που θα κατευθυνθούν όσοι αναζητούν παραλίες, στη δυτική μεριά οι βροχοπτώσεις είναι πιο έντονες κυρίως μεταξύ Απριλίου-Οκτωβρίου, ενώ στην ανατολική μεταξύ Σεπτέμβρη-Δεκέμβρη.

Στην ερώτηση αν θα πρέπει να ακυρώσει κάποιος το ταξίδι λόγω του καιρού, η απάντηση είναι ναι, μόνο αν έχει κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό του για το ταξίδι του και πιστεύει πως ο καιρός θα του το χαλάσει. Αν είναι λίγο ευέλικτος μπορεί κάλλιστα να διαμορφώσει το ταξίδι με παράγοντα και τον καιρό που θα επικρατεί.

2. Να πάω οργανωμένα με group ή ανεξάρτητα;

Η τουριστική ανάπτυξη της Ταϊλάνδης είναι τέτοια που ο ανεξάρτητος ταξιδιώτης δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Παντού υπάρχουν ξενοδοχεία όλων των τύπων και για όλα τα βαλάντια, το ίδιο και εστιατόρια. Σε κάθε γωνία (στα τουριστικά μέρη) υπάρχουν ταξιδιωτικά γραφεία που οργανώνουν εκδρομές και δραστηριότητες, κλείνουν αεροπορικά εισιτήρια κτλ, τα ταξί και τα tuk tuk οργώνουν τους δρόμους, οι Ταϊλανδοί μιλούν αγγλικά σε ικανοποιητικό επίπεδο ενώ η χώρα είναι απόλυτα ασφαλής. Με ένα ταξιδιωτικό οδηγό από τους πολλούς που κυκλοφορούν, μπορεί οποιοσδήποτε από μόνος του να οργανώσει το ταξίδι του πανεύκολα, έχοντας απόλυτη ελευθερία κινήσεων και αποφασίζοντας ο ίδιος το τι θέλει να κάνει και να δει. Είναι τρομερό το πόσο εύκολο είναι το ταξίδι στην Ταϊλάνδη, σε σημείο απογοήτευσης γιατί το περιμένεις πιο περιπετειώδες!

Βεβαίως αν κάποιος θέλει οπωσδήποτε να πάει οργανωμένα, τα ταξιδιωτικά γραφεία στην Ελλάδα έχουν πολλά διαφορετικά πακέτα για τη χώρα της Ταϊλάνδης για να επιλέξει ο καθένας αυτό που θέλει.

3. Που να μείνω, να κλείσω από πριν; Εκεί θα βρω ξενοδοχείο;

Πολλοί ανησυχούν για το αν θα βρουν δωμάτιο της αρεσκείας τους και αν θα πρέπει να το έχουν κλείσει από πριν μέσω internet ρισκάροντας έτσι να μην είναι τελικά αυτό που περιμένουν και ακριβοπληρώνοντας το μερικές φορές. Πέρα από την υψηλή τουριστικά περίοδο, σε κάποια πολύ τουριστικά μέρη, το να έχεις κλείσει από πριν δεν είναι απαραίτητο. Υπάρχει τέτοια πληθώρα επιλογών που πάντα κάποιο κατάλυμα θα υπάρχει για να μείνετε. Από guesthouses ή ξύλινα huts των λίγων ευρώ, μέχρι πολυτελή ξενοδοχεία των εκατοντάδων ευρώ η βραδιά.
Επίσης όταν εμφανίζεστε αυτοπροσώπως συνήθως η τιμή πέφτει αφού δέχεται και παζάρια (για τα οικονομικά καταλύματα) και γίνονται προσφορές (στα ακριβά). Αν θέλετε να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο από πριν ξεκινήσετε και θέλετε να τα βρείτε όλα έτοιμα ή δεν θέλετε να ξοδέψετε ούτε λεπτό στο ψάξιμο δωματίου, τότε καλύτερο θα ήταν να έχετε κλείσει από πριν.

Όταν ψάχνετε για δωμάτιο, συνήθως όταν φτάσετε σε ένα νέο μέρος, θα σας περικυκλώσουν ντόπιοι που θα θέλουν να σας πάνε “σε ένα καλό ξενοδοχείο που ξέρουν”, στο guesthouse του ξαδέρφου τους κτλ. Φυσικά ο μόνος λόγος που “σφάζονται” να σας εξυπηρετήσουν είναι η προμήθεια που παίρνουν για κάθε τουρίστα που οδηγούν σε κάποιο ξενοδοχείο. Πολλές φορές μάλιστα δεν θα διστάσουν να σας πουν πως το ξενοδοχείο που θέλετε να πάτε ή έχετε ήδη κλείσει είναι κλειστό, βρώμικο, μακριά για να σας πάνε αυτοί στο δικό τους. Συνήθως αυτοί που ακολουθούν τέτοιες τακτικές είναι οι οδηγοί των ταξί και των tuk tuk ενώ τα ξενοδοχεία που συνεργάζονται μαζί τους είναι συνήθως (αλλά όχι πάντα) μέτρια και υπερτιμημένα.

4. Χρειάζομαι Visa;

Αν έχεις την ελληνική υπηκοότητα (ή κάποια άλλη από τις 28 της λίστας), κατά την άφιξη σου χορηγείται μια άδεια εισόδου που αντικαθιστά τη visa και επιτρέπει την παραμονή σου στην Ταϊλάνδη για 30 ημέρες. Αν θέλετε να μείνετε παραπάνω μπορείτε να βγείτε από τη χώρα και να ξαναμπείτε για να σας χορηγηθεί εκ νέου τέτοια άδεια για άλλες 30 μέρες (η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως visa-run). Διαφορετικά μπορείτε να βγάλετε εύκολα την τουριστική visa με διάρκεια 60 ημερών η οποία στην πρεσβεία της Ταϊλάνδης στην Αθήνα κοστίζει 25 ευρώ.

5. Πόσο καιρό να κάτσω;

Η ερώτηση που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου είναι “Πόσο καιρό μπορώ να κάτσω;”! Αυτό εξαρτάται από τον καθένα. Αν θες να δεις όλη τη χώρα, υπολόγισε 3-6 μήνες, αν θες να δεις τα βασικά αξιοθέατα και να περάσεις και λίγο χρόνο στις παραλίες υπολόγισε 1 μήνα. Αν δεν έχει τόσο χρόνο στη διάθεση σου, κάνε την αρχή με 15 μέρες και σχεδόν σίγουρα θα επιστρέψεις.

Η Ταϊλάνδη και η Ασία γενικότερα θέλουν χρόνο. Μην προσπαθήσεις να δεις τα πάντα σε μικρό χρονικό διάστημα. Αν δεν έχεις τον απαραίτητο χρόνο, θυσίασε μερικά μέρη και μείνε παραπάνω σε κάποια άλλα. Η χώρα αυτή διαφέρει τόσο από τις Ευρωπαϊκές χώρες που έχουμε συνηθίσει οι περισσότεροι και για να την κατανοήσεις πρέπει να περάσεις αρκετό χρόνο παρατηρώντας την. Παρατηρώντας τη ζωή να κυλάει γύρω σου, τους ανθρώπους και τις συνήθειες τους, τη φύση, τις πόλεις. Δώσ’ της τον χρόνο που απαιτεί και θα σε ανταμείψει. Και μάλιστα πολύ περισσότερο απ’ ότι αν καταφέρεις να δεις όλα τις τα αξιοθέατα σε μια επίσκεψη λίγων ημερών.

6. Έχω 15 μέρες, να το συνδυάσω και με Καμπότζη και Βιετνάμ;

Η Ταϊλάνδη από μόνη της έχει έκταση περίπου όσο η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Σερβία μαζί. Επίσης έχει τόσα διαφορετικά πράγματα να προσφέρει στον επισκέπτη της, παρθένες παραλίες, τροπικά δάση, ποτάμια, μνημεία, βουνά, ναούς που σε 10-15 μέρες (το χρονικό διάστημα που ταξιδεύουν οι περισσότεροι) προλαβαίνεις να πάρεις μόνο μια μικρή ιδέα. Η γνώμη μου είναι πως καλύτερα να μείνεις σε μια χώρα και να δεις όσο το δυνατόν περισσότερα παρά να προσπαθήσεις να τα δεις όλα με τη μια και στο τέλος να μην έχεις πάρει μυρωδιά από την κάθε χώρα.

[Εισαγωγή][Επόμενη]

Impression Liu Sanjie – Μια μικρή τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων

2008-08-09T19:46:00.006+03:00

Χτες, Παρασκευή 8 Αυγούστου 2008, μαζευτήκαμε το μεσημέρι με κάποιους φίλους και παρακολουθήσαμε την τελετή έναρξης των 29ων Ολυμπιακών Αγώνων, αυτών του Πεκίνου. Το θέαμα δεν μας απογοήτευσε καθόλου. Οι Κινέζοι ήταν προετοιμασμένοι και πρόσφεραν στους εκατομμύρια θεατές και τηλεθεατές ένα μοναδικό υπερθέαμα. Όλος ο κόσμος ήξερε κατά βάθος πως οι Κινέζοι δεν θα μας απογοητεύσουν, σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα. Εγώ ήμουν σίγουρος εδώ και πολύ καιρό και είχα ένα λόγο παραπάνω να το πιστεύω.

Όταν πέρυσι το χειμώνα ταξίδευα στην Κίνα, βρέθηκα με κάποιους φίλους και στην επαρχία Guangxi, στο νότιο μέρος της χώρας. Η επαρχία είναι γνωστή για τους εντυπωσιακούς ορυζώνες, τις σκεπαστές γέφυρες και τον μαγευτικό ποταμό Li με τους ασβεστολιθικούς βράχους να υψώνονται εκατέρωθεν του. Εκεί λοιπόν βρεθήκαμε και στη μικρή πόλη Yangshuo που αν και μικρή είναι ιδιαιτέρως τουριστική λόγω της γραφικότητας του κέντρου της αλλά και της πανέμορφης φύσης στα περίχωρα της.

Πολλοί είναι οι τρόποι να γεμίσεις τις μέρες σου στο Yangshuo. Εμάς οι αγαπημένες μας ασχολίες ήταν οι βόλτες στα λιθόστρωτα δρομάκια στο κέντρο, περπάτημα στα πάρκα χαζεύοντας του γέροντες να παίζουν Xiangqi (Κινέζικο σκάκι) και χαρτιά, ποδηλατάδες γύρω από την πόλη και ανάβαση σε λόφους για να απολαύσουμε τη θέα, βόλτα με σχεδία στον ποταμό Li και άλλα.

Όσο ήμασταν εκεί, άλλοι ταξιδιώτες που γνωρίσαμε μας είπαν πως δεν πρέπει με τίποτα να χάσουμε το show που λαμβάνει χώρα στην περιοχή, με την ονομασία “Impression Liu Sanjie”. Αυτό μας το επιβεβαίωσε και ο κ.Wei στο guesthouse oπου μέναμε αλλά όλοι αρνήθηκαν να μας δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες, για να μας βρει απροετοίμαστους, όπως μας είπαν. Την τελευταία μας μέρα, πριν φύγουμε από το Yangsuo, είχαμε ζητήσει από τον κ.Wei να μας κλείσει εισιτήρια για την παράσταση τα οποία στοίχιζαν Υ150 (περίπου 15ευρώ) μαζί με τη μεταφορά στον χώρο της παράστασης και εκείνη τη στιγμή μας φάνηκαν κάπως τσιμπημένα (για τα δεδομένα της Κίνας).

Γύρω στις 7 παρά το απόγευμα, την ώρα που σκοτείνιαζε ήρθε και μας πήρε ένα βανάκι από το guesthouse και αφού διασχίσαμε την πόλη αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε. Μας πήγε και μας άφησε σε ένα μέρος και μας έβαλαν μέσα σε μια αίθουσα που έμοιαζε με μικρό θέατρο. Αυτός είναι ο χώρος της παράστασης αναρωτηθήκαμε; Να κάτσουμε στις θέσεις; Δεν μας εξήγησε κανείς. Άρχισε να φτάνει κι άλλος κόσμος και όταν τελικά φτάσαμε τα 20 περίπου άτομα, μας λέει κάποιος ακολουθήστε με και βγαίνουμε πάλι έξω αρχίζοντας να περπατάμε πίσω του. Σιγά σιγά ο κόσμος γύρω μας αυξανόταν και φτάσαμε σε μια μεγάλη υπαίθρια είσοδο και ο τύπος μας είπε να ακολουθήσουμε τον κόσμο, που πλέον ήταν εκατοντάδες. Αφού προχωρήσαμε αρκετά, φτάσαμε στον χώρο της παράστασης. Εκεί καταλάβαμε πως θα ακολουθούσε κάτι μεγαλοπρεπές.

Ο χώρος των θεατών είναι αμφιθεατρικός, με θέσεις για 2000 ίσως άτομα και βλέπει όχι σε κάποια σκηνή αλλά στο ποτάμι. Το ελάχιστο φως αποκαλύπτει στο βάθος πίσω από το νερό τους μεγάλους βράχους που λειτουργούν ως φόντο. Βρήκαμε θέσεις και κάτσαμε και σιγά σιγά όλες οι θέσεις γεμίζουν. Μετά από αρκετή ώρα ανυπομονησίας το show ξεκινάει.

Το τι μεσολάβησε μέχρι το τέλος της παράστασης είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με λόγια. Ένα συνεχές show με φώτα, μουσική, φωτιές, παραδοσιακές ενδυμασίες και χορό, ακροβατικά και τραγούδι. Ένα show στο οποίο τα τεχνικά μέσα δεν είναι ο πρωταγωνιστής αλλά βοηθούν στον να αναδείξουν την παράδοση και την φυσική ομορφιά μέσα από την ιστορία αγάπης, μεταξύ μιας κοπέλας και ενός ψαρά. Και μπορεί από την ιστορία να μην καταλαβαίνεις τίποτα αλλά η παράσταση δεν σε αφήνει να βαρεθείς ούτε για μια στιγμή.

Η παράσταση έχει διάφορα τμήματα και πολλές εναλλαγές, από παραδοσιακό χορό, μέχρι 100άδες σχεδίες με αναμμένες δάδες να φωτίζουν όλο το χώρο και τους 12 μεγαλειώδεις βράχους στο φόντο να αλλάζουν χρώματα και άποψη από τους φωτισμούς τους. Ο θίασος (αν μπορεί να ονομαστεί έτσι) αποτελείτε από 600 ντόπιους χωρικούς, η σκηνή είναι ένα μέρος του ποταμού μήκους 2 χιλιομέτρων ενώ όλο το show λαμβάνει χώρα στο νερό, είτε πάνω σε σχεδίες είτε σε εξέδρες, και συμπληρωματικά στις δυο όχθες του ποταμού.

Όταν η παράσταση τελείωσε είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό και αδυνατούσαμε να σταυρώσουμε λέξη. Δεν έχω ξαναδεί τόσο εντυπωσιακό show αλλά συγχρόνως ήταν και από τις ομορφότερες εικόνες που έχω αντικρίσει γενικά. Το πρώτο πράγμα που είπαμε μεταξύ μας ήταν “Σκέψου τι θα κάνουν στους Ολυμπιακούς!”.

Από εκείνο το βράδυ λοιπόν περίμενα και αγωνιούσα για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Ήξερα ήδη πως ο δημιουργούς του “Impression Liu Sanjie” είναι ο Zhang Yimou, ένας μεγάλος Κινέζος σκηνοθέτης (Ήρωας, Τα Ιπτάμενα Στιλέτα και άλλα). Επίσης ήξερα πως ο Zhang Yimou έχει αναλάβει τις τελετές έναρξης και λήξεις. Και μπορεί το χτεσινό show να μην είχε μεγάλη σχέση με αυτό που εγώ είχα δει ζωντανά αλλά για μια ακόμα φορά κατάφερε να με εντυπωσιάσει, όπως και τους περισσότερους πως το παρακολούθησαν.

Koh Chang, Andaman Sea, Thailand

2008-07-02T04:38:00.020+03:00

Γράφοντας για το νησί αυτό, νιώθω πως προδίδω ένα μεγάλο μυστικό. Όχι δεν πρόκειται για κάποιον τροπικό παράδεισο που δεν ανακάλυψε ακόμα η τουριστική βιομηχανία, ούτε η βάση μιας μυστικής κοινότητας ταξιδευτών σαν αυτή που εμπνεύστηκε ο Alex Garland στο μυθιστόρημα του «Η Παραλία». Ή μήπως είναι λίγο και απ’τα δύο;

Πρωτοάκουσα για το νησί Koh Chang ένα ξενυχτισμένο βράδυ, προπαραμονή Χριστουγέννων 2007, διασχίζοντας την Κίνα με κατεύθυνση το Λάος, σε μια στάση του νυχτερινού λεωφορείου. Ζήτησα τσιγάρο από δυο Αυστριακούς και πιάσαμε την κουβέντα. Ξεκίνησαν από την Αυστρία οδικώς, διέσχισαν σε χρόνο ρεκόρ τις χώρες της κεντρικής Ασίας και το Θιβέτ και μετά από μια στάση λίγων εβδομάδων στο Λάος θα συνέχιζαν προς την Ταϊλάνδη και τον «παράδεισο» όπως μου είπαν. Εγώ έχοντας ήδη ταξιδεύσει για 2 μήνες στα νότια της Ταϊλάνδης και έχοντας επισκεφτεί τους περισσότερους μεγάλους προορισμούς, πίστευα πως θα μου πουν για κάποιο μέρος που είχα πάει. Αντί γι’αυτό όμως μου είπαν πως κατευθύνονται στο Koh Chang. Το μυαλό μου πήγε στο μεγάλο Koh Chang που βρίσκεται στον κόλπο της Ταϊλάνδης, κοντά στα σύνορα με την Καμπότζη. Είχα ακούσει ήδη ιστορίες για το νησί αυτό. Πρώτα από την αδερφή μου που είχε πάει το 2004 αλλά και από άλλους ταξιδιώτες που μου είχαν πει ότι πλέον δεν είναι το ήρεμο νησί του παρελθόντος αφού η ανάπτυξη έφτασε και εκεί, χτίζονται μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και προορίζεται να γίνει το νέο Phuket. Όμως και πάλι έκανα λάθος. Οι Αυστριακοί μιλούσαν για το μικρό Koh Chang, αυτό που βρίσκεται από την άλλη μεριά της χώρας, στην Andaman Sea, μια ανάσα από τη Βιρμανία. Δεν μίλησαν πολύ για αυτό, αυτό που θυμάμαι είναι να μου λένε για λίγο κόσμο, αργούς ρυθμούς ζωής, αιώρες και η απουσία δρόμων και αυτοκινήτων.

Fast forward...3,5 μήνες μετά. Έχω ταξιδέψει ήδη σε όλες τις χώρες τις ηπειρωτικής νοτιοανατολικής Ασίας και βρίσκομαι για άλλη μια φορά στην Bangkok. Χαιρετώ κάποιους φίλους που είχα γνωρίσει πριν μήνες στην βόρειο Ταϊλάνδη και συμπέσαμε πάλι αφού αυτοί πέταγαν για πίσω, 1 Καναδός και 2 Ελβετίδες και μένω πάλι μόνος μου. Έχω όμως πάρει ήδη την μεγάλη απόφαση και έτσι κλείνω εισιτήριο επιστροφής για Αθήνα. Η πτήση μου είναι σε 12 περίπου μέρες και όπως είχα αποφασίσει προ πολλού, προτού γυρίσω πίσω θα πέρναγα καμιά δεκαριά μέρες σε κάποιο νησί της Ταϊλάνδης για να ηρεμίσω και να προετοιμαστώ για την επιστροφή μου στην Ελλάδα. Ψάχνοντας λοιπόν στον ταξιδιωτικό οδηγό μου, πέφτω πάνω στο Koh Chang. Ο οδηγός λέει πως είναι γαλήνιο νησί με όχι πολύ ωραίες θάλασσες αλλά εγώ θυμάμαι τα λόγια των Αυστριακών και παίρνω την απόφαση να πάω εκεί.

Το να φτάσεις στο Koh Chang δεν είναι δύσκολο. Ευτυχώς δεν υπάρχουν τουριστικά λεωφορεία από τον Koh San road (που άλλωστε τα απεχθάνομαι και δεν τα συνιστώ) που να πηγαίνουν εκεί. Ταξί ως το Southern bus station (το οποίο έχει μεταφερθεί πολύ έξω από την πόλη και δεν είναι εύκολο να πας με συγκοινωνία) από εκεί λεωφορείο ως την Ranong (350baht, 2η θέση). Αν μάλιστα προνοήσεις και πάρεις το λεωφορείο των 9μμ που φτάνει στις 6 περίπου το πρωί, δεν χάνεις και τη μέρα στο ταξίδι. Το λεωφορείο που πήρα ήταν γεμάτο και όπως συνήθως ήμουν ο μόνος ξένος. Μετά από 9,5 ώρες ταξίδι, 2 στάσεις, και λίγες ώρες άβολου ύπνου έφτασα στη Ranong. Εκεί βρήκα το sawngthaew που πάει στην προβλήτα, όπου έπρεπε να περιμένω μέχρι τις 9.30 που έφευγε η βάρκα για το νησί. Εκτός από εμένα ήταν και καμιά 10αριά άλλοι ταξιδιώτες.

Μετά από 1 ώρα περίπου στη βάρκα, φτάνουμε στο κατάφυτο νησί και αρχίζουμε να σταματάμε στην μια παραλία μετά την άλλη, κάνοντας στάσεις για να κατέβει ο κόσμος αλλά και για να ξεφορτώσουμε πράγματα. Φτάνοντας στην τρίτη παραλία (αργότερα έμαθα πως είναι η Long Beach, η μεγαλύτερη του νησιού) σταματήσαμε για να κατέβουν 2 άγγλοι. Ρίχνω μια ματιά στην παραλία, ρίχνω μια ματιά και στο νερό της θάλασσας και παίρνω την απόφαση να κατέβω. Πετάω τα παπούτσια μου στην παραλία και πηδάω από την βάρκα στο νερό (φυσικά προβλήτα δεν υπάρχει), μου δίνουν και το backpack μου στον ώμο και έτσι μέσα σε 14 ώρες έχω μεταφερθεί από την χαοτική Bangkok σε μια λευκή παραλία, που τα δέντρα φτάνουν μέχρι την άμμο, δίπλα στα γαλαζοπράσινα νερά.

Το να βρω ένα bungalow να μείνω δεν ήταν ούτε αυτό δύσκολο. Πίσω από την παραλία, κρυμμένα μέσα στα δέντρα υπάρχουν αρκετά guesthouses και παρ’όλο που πλησίαζε το τέλος της σεζόν και όλα κλείνουν (η περιοχή αυτή είναι η πιο βροχερή της Ταϊλάνδης, οπότε φαντάζεστε τι γίνεται κατά τους μουσώνες), κάποια ήταν ακόμη ανοιχτά. Κοίταξα 2-3 και τελικά πήρα ένα μικρό ξύλινο bungalow στο “Sunset Bungalows” μέσα στα δέντρα. Ένα κρεβάτι, με κουνουπιέρα, με μπάνιο μέσα και βεραντούλα με αιώρα που κοιτάει μέσα από τα δέντρα τη θάλασσα στα 30 μέτρα και ηλεκτρικό από γεννήτρια από τις 7 έως τις 10.30 το βράδυ για 200baht. Χρειάζεσαι κάτι παραπάνω;

Άφησα τα πράγματα στο bungalow και κατέβηκα στο εστιατόριο του guesthouse που είναι πάνω στην αμμουδιά. Έφαγα ένα καλό πρωινό και έκατσα με την κυρία Lek, την γλυκύτατη ιδιοκτήτρια και μιλάγαμε. Λειτουργεί μαζί με τον σύζυγο της τα bungalows εδώ και 12 χρόνια μου είπε και έχουν φτάσει τώρα να έχουν 18 αλλά δεν θέλει παραπάνω γιατί δεν θέλει να δουλεύει πολύ, προτιμάει να παίζει beach volley με τους επισκέπτες της. Μου έδειξε όλο υπερηφάνεια και συγκίνηση ένα φωτογραφικό album που της έφτιαξαν κάποιοι από τους επισκέπτες της και καθώς το ξεφύλλιζα μου εξηγούσε από που είναι ο καθένας. Το album ήταν από 6 ή 7 χρονιές συνολικά και τα πρόσωπα των επισκεπτών επαναλαμβάνονταν, ελαφρώς αλλαγμένα. Μου εξήγησε πως ο περισσότερος κόσμος που πάει στο νησί, μένει για πολύ καιρό και μετά ξαναγυρίζει κάθε χρόνο. Όπως οι φίλοι μου οι Αυστριακοί σκέφτηκα. Μετά από αρκετή ώρα που καθόμουν με την κυρία Lek και αφού γνώρισα και τον σύζυγο της τον κύριο Moo, πήγα για μια γρήγορη βουτιά στη θάλασσα. Μπορεί τα νερά να μην είναι τα πιο διαυγή που θα βρεις, αλλά όταν έχεις μια παραλία μήκους 3km μόνο για πάρτη σου, δεν μπορείς παρά να νιώθεις ιδιαίτερα. Γύρισα στο σπιτάκι μου και την έπεσα για ύπνο στην αιώρα με το θρόισμα των φύλλων και το τιτίβισμα των πουλιών να με νανουρίζει.

Την ώρα που έδυε ο ήλιος κατέβηκα στην παραλία για να απολαύσω το υπέροχο ηλιοβασίλεμα, όπου ο ήλιος πέφτει στην θάλασσα ακριβώς μπροστά σου, ενώ για αρκετή ώρα μετά εντυπωσιακοί χρωματισμοί εναλλάσσονται στον ουρανό. Κάπου εκεί όμως ξεκίνησε η βροχή, σημάδι των μουσώνων που έρχονται και έτσι έτρεξα στο κομμάτι του εστιατορίου που είναι σκεπασμένο. Εκεί γνώρισα τον Phil και τον Gabe, Καναδοί και οι δύο. Ο πρώτος είναι στο νησί εδώ και 4 μήνες και είναι η πέμπτη φορά που έρχεται ενώ του Gabe είναι η δεύτερη φορά και έχει ήδη κάτσει 1 μήνα. Φάγαμε και κάτσαμε και μιλάγαμε πίνοντας μπύρες Chang, ενώ ο Phil που φάνηκε να έχει μια αδυναμία στο Ταιλανδέζικο χόρτο, κάπνισε αρκετά. Η ώρα πέρασε και γύρω στις 10.30 που ήταν η ώρα να σβήσουν τα φώτα η κυρία Lek μας έφερε μερικά κεράκια, άφησε τα κλειδιά στον Phil για να κλειδώσει την κουζίνα όταν τελειώσουμε και πήγε για ύπνο. Η βροχή είχε σταματήσει και ο ουρανός είχε πάλι φωτίσει από τα αστέρια αλλά και από τις αστραπές που φαίνονταν στον ορίζοντα, πάνω από τα ψαράδικα με τους μεγάλους προβολείς που ψαρεύουν στα ανοιχτά.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν τόσο ήρεμα όσο και η πρώτη. Πρωινό στο εστιατόριο, καμιά βόλτα στην παραλία και βουτιά στη θάλασσα, άραγμα και διάβασμα είτε στην αιώρα είτε στο εστιατόριο και το βράδυ φαγητό, μπύρες και κουβεντούλα. Γνώρισα και τους υπόλοιπους «μόνιμους» ταξιδιώτες του guesthouse, ένα ζευγάρι από τη Γερμανία και μια κοπέλα από το Βέλγιο. Στη συνέχεια ήρθαν και έφυγαν ένα ζευγάρι από την Αγγλία, μια παρέα Γερμανών που ήρθαν να κάνουν καταδύσεις, ο Chris, ένας 67χρονος Καναδός που μας έλεγε ιστορίες για την Bangkok και το Koh Samui 20 χρόνια πριν και κάποιοι ακόμη.

Καμιά φορά έκανα και καμιά βόλτα στο νησί. Όπως προανέφερα δεν υπάρχουν αυτοκίνητα και συνεπώς ούτε δρόμοι. Υπάρχει ένα βασικό μονοπάτι (τσιμεντένιο) που πάει από την παραλία που έμενα έως την «διασταύρωση» που είναι και το κέντρο του «οικισμού» (λίγα σπίτια και 2 μαγαζάκια με τα βασικά) αλλά τα υπόλοιπα είναι μονοπάτια μέσα στη ζούγκλα. Περπάτησα και πήγα να δω τις άλλες παραλίες του νησιού, αυτές βόρεια από τη Long Beach αλλά και νότια, στους κόλπους Ao Kai Tao και Ao Siad. Περπάτησα και μέχρι το σταυροδρόμι για να αγοράσω μπαταρίες από το μαγαζάκι.

Από την μέρα που αποφάσισα να πάω στο Koh Chang, το πλάνο στο μυαλό μου ήταν να μοιράσω τις μέρες, και να κάτσω τις μισές εκεί και τις άλλες μισές να πάω σε ένα άλλο νησί που είναι εκεί κοντά, το Koh Phayam, το οποίο λένε πως είναι επίσης όμορφο αλλά πιο ανεπτυγμένο. Από την τέταρτη μέρα και μετά, κάθε βράδυ έλεγα στα παιδιά πως «αύριο μάλλον θα φύγω για το Koh Phayam». Η απάντηση που πήρα από τον Phil το πρώτο βράδυ ήταν «Τι να πας να κάνεις εκεί, εκεί έχουν αυτοκίνητα!». Οι μέρες πέρναγαν και εγώ κάθε μέρα θα έφευγα. Ποτέ όμως δεν κατάφερα να το πραγματοποιήσω. Αυτό το μέρος σε μαγεύει και δύσκολα το εγκαταλείπεις. Την 6η μέρα πραγματικά ξύπνησα νωρίς το πρωί και σχεδόν ετοίμασα τα πράγματα μου. Μετά όμως αποφάσισα να πάω για βουτιά στη θάλασσα και εκεί είναι που συνειδητοποίησα πως το σχέδιο να φύγω από το νησί αυτό για κάποιο άλλο έπρεπε να εγκαταλειφθεί. Το αξιοσημείωτο είναι πως την ίδια μέρα, αργότερα το μεσημέρι, εκεί που καθόμουν στο εστιατόριο και έγραφα, ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μου η Lisa, μια Αμερικανίδα που ταξιδέψαμε μαζί σε όλο το Λάος και τη Βιρμανία και η οποία μόλις είχε γυρίσει από το Βιετνάμ και χωρίς να ξέρει σε ποια παραλία μένω και ούτε καν αν είμαι ακόμα στο νησί, ήρθε και με βρήκε.

Περάσαμε και τις επόμενες μέρες στο μικρό αυτό νησί με τον ίδιο τρόπο και τελικά την 10η μέρα, είχε έρθει η ώρα να φύγουμε, μιας και οι δυο έπρεπε να επιστρέψουμε στην Bangkok για τις πτήσεις μας. Χαιρετήσαμε τους ανθρώπους που κάναμε παρέα όλες αυτές τις μέρες, ντόπιους και ξένους και ανεβήκαμε στη βάρκα. Η τελευταία κουβέντα που μου είπε ο Phil ήταν, «το ξέρω πως θα ξανάρθεις, αλλά μην το πεις σε πολύ κόσμο». Νιώθω πως τον πρόδωσα λίγο. Σύντομα όλοι θα έφευγαν, αφού τα bungalows σε όλο το νησί θα έκλειναν και οι περισσότεροι κάτοικοι θα μεταφερόντουσαν στην ηπειρωτική Ταϊλάνδη. Τελευταία εικόνα πίσω καθώς η βάρκα έβγαινε προς τα ανοιχτά, ο κύριος Moo και η κυρία Lek να έχουν βγει στην παραλία και να μας αποχαιρετούν.

Ταξιδιωτικός οδηγός Λευκάδας

2008-07-01T13:19:00.005+03:00

Εισαγωγή - Λευκάδα

2008-06-30T01:42:00.005+03:00

Τον Ιούνιο του 2008, μαζί με δυο φίλους μου επισκεφτήκαμε το νησί της Λευκάδας και κάτσαμε για 8 μέρες. Το γεγονός ότι πήγαμε τόσο νωρίς το καλοκαίρι μας γλίτωσε από την πολυκοσμία και την φασαρία της υψηλής σαιζόν. Γι’αυτό όμως το λόγο κάποιες από τις πληροφορίες που δίνω (κυρίως οι τιμές και η παρουσία του κόσμου) ίσως να μην αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα κατά την high season.

View Larger Map

Οικισμοί της Λευκάδας

2008-06-30T01:41:00.010+03:00

Πόλη Λευκάδας

Την πόλη της Λευκάδας την είδαμε μόνο όταν φτάσαμε και καθώς φεύγαμε από το νησί και δεν σταματήσαμε ούτε καν για καφέ. Από το λίγο λοιπόν που είδα, δεν θυμίζει σε πολλά πόλη σε νησί, ούτε στο χτίσιμο ούτε και στο μέγεθος. Με εξαίρεση την τεράστια μαρίνα που είναι γεμάτη ιστιοπλοϊκά, κατά τα άλλα μοιάζει με οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη. Φαντάζομαι πως θα έχει και κάποιες ομορφιές και ενδιαφέροντα σημεία αλλά εμείς τα παραβλέψαμε. Η πόλη καταστράφηκε με τον σεισμό του 1948 και ξαναχτίστηκε, ενώ σήμερα η κεντρική πλατεία είναι τα πιο όμορφα σημεία της πόλης. Από αξιοθέατα έχει το Κάστρο Σάντα Μαύρα το οποίο αντικρίζετε στα δεξιά σας λίγο πριν περάσετε την πλωτή γέφυρα και μπείτε στο νησί καθώς και ένα αρχαιολογικό μουσείο.

Νυδρί

Το Νυδρί είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο τουριστικό κέντρο του νησιού. Ο δρόμος του λιμανιού αλλά και ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει το χωριό είναι γεμάτος με ταβέρνες, καφετέριες, μαγαζιά με τουριστικά είδη και φυσικά ξενοδοχεία και δωμάτια. Το λιμάνι κατακλύζεται από τουριστικά σκάφη που κάνουν τις ημερήσιες κρουαζιέρες και σκάφη αναψυχής και ιστιοφόρα. Καθ΄όλη τη διάρκεια της ημέρας υπάρχει ζωή και πολύ περισσότερο το βράδυ που οι ταβέρνες και τα cafe πλημμυρίζουν από κόσμο. Δεν είναι το πιο γραφικό χωριό του νησιού αλλά είναι αρκετά ευχάριστο για μια βραδινή βόλτα, αρκεί να μην σας ενοχλεί ο πολύς κόσμος. Έχει πάντως τις περισσότερες επιλογές για φαγητό και διασκέδαση, αφού εκτός από τις ταβέρνες είδαμε και Ιταλικά, αλλά μέχρι και Κινέζικο εστιατόριο και για νυχτερινή διασκέδαση από barάκια μέχρι club και club για Άγγλους τουρίστες.

Βασιλική

Στα νότια του νησιού βρίσκεται το χωριό Βασιλική, ένας γραφικός αλλά και τουριστικός παραθαλάσσιος οικισμός. Στην Βασιλική η ζωή την ημέρα βρίσκεται στο δεξί άκρο της παραλίας, όπου βρίσκονται και εξασκούνται εκατοντάδες windsurfers και το βράδυ μεταφέρεται στο λιμανάκι. Εκεί δίπλα στις ψαρόβαρκες μέσα στο λιμανάκι και τα ιστιοπλοϊκά στον μόλο, κατά μήκος του λιμανιού υπάρχουν πολλά εστιατόρια και cafe, το ένα μετά το άλλο, που το βράδυ μετατρέπονται σε μπαράκια. Ανάμεσα τους υπάρχουν και αρκετά μαγαζιά με τουριστικά και αναμνηστικά. Αξίζει να κάνετε μια πρωινή βόλτα στα λιθόστρωτα σοκάκια του χωριού με τα στολισμένα με λουλούδια σπίτια.

Άγιος Νικήτας

Ο Άγιος Νικήτας είναι από τα πιο γραφικά τουριστικά χωριά του νησιού. Το ότι η κυκλοφορία των αυτοκινήτων δεν επιτρέπεται μέσα στο χωριό βοηθάει στο να αποπνέει μια ηρεμία στους επισκέπτες του. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού είναι ένας πεζόδρομος που ξεκινάει από τον δρόμο, εκεί που αφήνεις το αυτοκίνητο, και φτάνει μέχρι την μικρή παραλία του χωριού. Ο πλακόστρωτος αυτός δρόμος έχει εκατέρωθεν ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και μαγαζάκια, ενώ από τις ασβεστωμένες πέτρινες μάντρες των σπιτιών κρέμονται πολύχρωμα λουλούδια. Πάνω από την παραλία υπάρχουν πολλά καφέ και ταβέρνες με θέα τον κόλπο. Ενοικιαζόμενα δωμάτια υπάρχουν σκόρπια σε όλο το χωριό.

Καρυά

Αν θέλετε να κάνετε ένα διάλειμμα από τις παραλίες, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε το ορεινό χωριό Καρυά. Για να φτάσετε εδώ θα ακολουθήσετε μια όμορφη διαδρομή μέσα από τις κατάφυτες πλαγιές του νησιού. Το χωριό δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ορεινά χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας, με πλακόστρωτους δρόμους, πέτρινα παραδοσιακά σπίτια και την κεντρική πλατεία που είναι σκεπασμένη από μεγάλα πλατάνια. Το χωριό έχει παράδοση στα κεντήματα και υπάρχουν αρκετά μαγαζιά που μπορείτε να χαζέψετε και να ψωνίσετε. Στην κεντρική πλατεία μπορείτε να κάτσετε να φάτε ή να πιείτε καφέ, αφού υπάρχουν δυο ταβέρνες και δύο καφενεία. Αν σκοπεύετε να κάτσετε και μετά την δύση του ηλίου καλό θα ήταν να έχετε μαζί σας μια ζακέτα αφού το βράδυ η θερμοκρασία πέφτει αισθητά.

Σύβοτα

Τα Σύβοτα είναι ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στα νότια του νησιού. Το λιμάνι του φιλοξενεί πάρα πολλά ιστιοφόρα αρμονικά με τις βάρκες των ντόπιων ψαράδων. Πάνω στο λιμάνι υπάρχουν πολλές ταβέρνες και καφέ αλλά κοντά στο χωριό, στον μεγάλο αυτόν κόλπο δεν υπάρχει παραλία.

Οι παραλίες της Λευκάδας

2008-06-30T01:40:00.032+03:00

Ανατολική πλευρά

Η ανατολική πλευρά του νησιού είναι και η πιο ανεπτυγμένη. Καθ’ όλη τη διαδρομή από το βορρά προς το νότο συναντάς συνεχώς παραλιακούς οικισμούς και ξενοδοχειακές μονάδες. Η θάλασσα και οι παραλίες σε αυτή τη μεριά είναι κατά πολύ λιγότερο εντυπωσιακή από αυτή στην νότια και κυρίως δυτική πλευρά και είναι και πολύ πιο πολυσύχναστες. Έτσι κατά την παραμονή μας στο νησί δεν πήγαμε καθόλου για μπάνιο σε αυτή την πλευρά και δεν μπορώ να μιλήσω για τις παραλίες. Θα αναφέρω μονάχα κάποιες από αυτές. Οι παραλίες στην Λυγιά: Τεμπέλη και Παράδεισος, στη Νικιάνα: Επίσκοπος, Νικιάνα, Σωτήρας, πιο νότια το Κεραμιδάκι και το Περιγιάλι.

Δεσίμι
Ο κόλπος Δεσίμι βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του ακρωτηρίου Γένι, στο σημείο που ενώνεται με το υπόλοιπο νησί. Είναι μια καθόλου εντυπωσιακή, αρκετά στενή ειδικά στα δυο άκρα της, εκεί δηλαδή που βρίσκονται τα δυο camping, παραλία. Στη μέση περίπου της παραλίας υπάρχει μια ταβέρνα. Τα νερά την μέρα που περάσαμε από εκεί δεν φαινόταν καθόλου όμορφα, ενώ οι πολλές βάρκες που είχαν αγκυροβολήσει περιόριζαν πολύ τον χώρο που μπορείς να κάνεις μπάνιο, αν φυσικά δεν θες να κολυμπάς ανάμεσα σε αυτές. Η παραλία είναι με βότσαλα και απ’ ότι μας είπαν, σε κοντινή απόσταση, υπάρχουν κάποιες θαλάσσιες σπηλιές και μπορείς να νοικιάσεις θαλάσσιο ποδήλατο για να τις επισκεφτείς.

Ακρωτήρι Γένι
Παρά τις προσπάθειες μας να βρούμε κάποια παραλία στο κατάφυτο αυτό ακρωτήρι δεν τα καταφέραμε. Παρ’όλα αυτά υπάρχουν 1-2 παραλίες στην ανατολική πλευρά του ακρωτηρίου που αν ξέρεις ποιον χωματόδρομο ή μονοπάτι να ακολουθήσεις θα σε βγάλουν στις ερημικές παραλίες με θέα τα νησιά Σκορπιό και Μεγανήσι απέναντι.

Νότια πλευρά

Η νότια πλευρά του νησιού έχει αρκετούς μικρούς κόλπους που φιλοξενούν όμορφες παραλίες. Για να τις βρείτε πρέπει να βγείτε από τον κεντρικό δρόμο και να κάνετε μερικά χιλιόμετρα, με συνεχιζόμενες συνήθως στροφές.

Ρούδα / Μικρός Γιαλός
5 χιλιόμετρα από το Βλυχό και άλλα 6 από τον κύριο δρόμο και αφού προσπερνάμε το χωριό Πόρος, φτάνουμε στον παραλία Ρούδα. Ο κόλπος αυτός με το άσπρο βότσαλο και τα ήρεμα γαλαζοπράσινα διαυγή νερά είναι από τις ωραιότερες παραλίες του νότιου μέρους της Λευκάδας. Πίσω από την παραλία, όπου υπάρχει αρκετός χώρος για parking, εκτός από το camping, έχουν χτιστεί και αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες και καφέ αλλά η ατμόσφαιρα είναι ακόμη ήρεμη*. Στην παραλία υπάρχουν κάποιες ξαπλώστρες και ομπρέλες για ενοικίαση, χωρίς όμως να καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της, αφήνοντας έτσι πολύ χώρο για αυτούς που θέλουν να απλώσουν τις πετσέτες τους στο έδαφος. Αριστερά της παραλίας και κάτω από μια μεγάλη επιφάνεια του βουνού που δυστυχώς αποψιλώθηκε για να χτίσουν κάποιοι 4 πολυτελή βίλες, υπάρχει ένας μη ελκυστικός μόλος από τον οποίο απουσιάζουν οι βάρκες.
*Αργότερα μάθαμε πως όταν φτάνουν τα πλήθη στο νησί μόνο ήρεμα δεν είναι.

Αμμούσσω / Καστρί
Ανάμεσα στα χωριά Μαραντοχώρι και Κοντάρενα, μην χάσετε την στροφή που πάει προς τον κόλπο Καστρί και την παραλία Αμμούσσω. 5 km από τον κεντρικό δρόμο, φτάνουμε στην παραλία, έναν μικρό κόλπο με βότσαλο και ωραία νερά. Υπάρχουν κάποιες ξαπλώστρες / ομπρέλες για ενοικίαση ενώ πίσω από την παραλία υπάρχει μια καφετέρια / εστιατόριο, το «Ακρογιάλι». Αν θέλετε κάτι πιο prive, τότε ακολουθώντας τον χωματόδρομο στα αριστερά της παραλίας για 650 περίπου μέτρα, φτάνουμε σε ένα μικροσκοπικό κόλπο, με θέση για 2-3 αυτοκίνητα από πάνω. Και εδώ η μικρή παραλία είναι με βότσαλο και τα νερά είναι ελαφρός πιο άγρια αν φυσάει αφού σκάνε στα παρακείμενα βράχια. Αν ακολουθήσετε τον χωματόδρομο από τα δεξιά της παραλίας, προς το camping Καστρί δηλαδή, υπάρχει μια σειρά από λιλιπούτειους κόλπους με παραλία. Ο πρώτος που συναντάμε φαίνεται από τον δρόμο αλλά ο δεύτερος, ο οποίος φαίνεται πιο όμορφος και για τον οποίο δεν βρήκα μονοπάτι για να κατέβω, πρέπει να σκύψεις και να κοιτάξεις κάτω, αφού βρίσκεται κάτω από το δρόμο. Στην συνέχεια υπάρχει και ένας τρίτος, το οποίο για να βρούμε, όταν φτάσουμε σε κάτι χτίσματα ακολουθούμε την ταμπέλα που λέει «Αδιέξοδος – Για τη θάλασσα μόνο πεζή» και που μια σειρά από σκαλάκια οδηγούν στην παραλία. Η παραλία αυτή έχει βότσαλο και κάποιες μεγάλες πέτρες, ενώ στα αριστερά της υπάρχουν κάποιοι άλλοι κολπίσκοι, χωρίς παραλία που μπορείτε να πάτε για εξερεύνηση. Πάνω από την παραλία υπάρχει μια πόρτα ασφαλείας (!) που οδηγεί στο σπίτι που βρίσκεται από πάνω, αλλά ευτυχώς έως τώρα δεν φαίνεται να έχει γίνει προσπάθεια να «ιδιωτικοποιήσουν» την παραλία. Τέλος αν συνεχίσουμε στον χωματόδρομο θα οδηγηθούμε στην παραλία Καστρί, έναν ακόμα μικρό κόλπο με βότσαλο και όμορφα διάφανα γαλάζια νερά. Σε κοντινή απόσταση απο’ κει βρίσκεται και το camping Καστρί (1 χιλιόμετρο περίπου από την παραλία Αμμούσσω)

Αγιοφύλι
Μια παραλία διαμάντι, που ανταγωνίζεται σε ομορφιά αυτές στην δυτική πλευρά του νησιού, σε κοντινή απόσταση από την Βασιλική. Βρίσκεται στην ανατολική μεριά (αριστερά) του κόλπου της Βασιλικής και για να πας υπάρχουν δύο τρόποι. Είτε με καΐκι από την Βασιλική (5ευρώ πήγαινε-έλα, ρωτήστε στο λιμανάκι) είτε οδικός. Για να βρείτε την παραλία πρέπει να πάρετε τον ανηφορικό δρόμο στο μεγάλο λιμάνι της Βασιλικής και να προχωρήσετε παραλιακά. Ο δρόμος αφού περάσετε και τα τελευταία σπίτια του χωριού γίνεται χωματόδρομος και εσείς συνεχίζετε. Η παραλία απέχει 2,5 περίπου χιλιόμετρα από την Βασιλική. Αν πάτε με αυτοκίνητο να ξέρετε πως ο χωματόδρομος σε κάποια σημεία είναι αρκετά δύσκολος ενώ δεν μπορείτε να φτάσετε με το αυτοκίνητο μέχρι την παραλία. 500 περίπου μέτρα από την παραλία υπάρχει μια κλειδωμένη πόρτα που σταματάει τη διέλευση στα αυτοκίνητα. Εκεί υπάρχει ένα πλάτωμα και μπορείτε να παρκάρετε (μέσα καλοκαιριού ίσως να είναι γεμάτο) και να συνεχίσετε με τα πόδια. Βέβαια ο χωματόδρομος είναι τόσο στενός που αν πετύχετε κίνηση (με αυτοκίνητα να προσπαθούν να πάνε και προς τις δυο κατευθύνσεις) θα υπάρχει πρόβλημα, γι’αυτό θα πρότεινα να πάτε με άλλο τρόπο. Μπορείτε να περπατήσετε ή να πάτε με ποδήλατο με λίγο προσοχή μόνο αφού και ο δρόμος είναι άγριος και υπάρχουν πολλές ανηφόρες κατηφόρες, αλλά η διαδρομή γίνεται μέσα στο πράσινο, χωρίς όμως να προσφέρει σκιά στο μονοπάτι. Όπως και να αποφασίσετε να πάτε, με το που θα φτάσετε στην τελευταία στροφή και αντικρίσετε από ψηλά την παραλία θα ανταμειφθείτε. Καταγάλανα νερά με άσπρο αμμοχάλικο στην παραλία, επιβλητικοί βράχοί και γύρω από την παραλία πράσινο. Η παραλία είναι τελείως ανεκμετάλλευτη (και ελπίζουμε πως θα παραμείνει έτσι), οπότε συμβουλεύουμε όσους πάνε να έχουν εφοδιαστεί από πριν με πολύ νερό και ότι άλλο χρειάζονται. Από τις ομορφότερες και όχι τόσο γνωστές παραλίες του νησιού που όμως προσελκύει πλήθη κατά τη high season.

Βασιλική
Η παραλία της Βασιλικής είναι πολύ μεγάλη σε μήκος και χωρίζεται σε δύο μέρη, στο ανατολικό που βρίσκεται προς το χωριό και το δυτικό που βρίσκεται προς το Πόντη.
Το ανατολικό είναι μια κανονική παραλία με αρκετά μεγάλα βότσαλα και κάποιες ξαπλώστρες. Από πάνω, μετά από τον χωματόδρομο υπάρχει μια ταβέρνα και δυο beach bar και το camping της Βασιλικής.
Το δυτικό μέρος της παραλίας, έχει παραδοθεί εξολοκλήρου στο windsurf και σε άλλα θαλασσινά αθλήματα. Καθ’ όλο το μήκος του κομματιού αυτού υπάρχουν χώροι ενοικίασης windsurf, catamaran και εξοπλισμού και μαγαζιά που παραδίδουν μαθήματα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας η θάλασσα είναι γεμάτη με ανθρώπους που μαθαίνουν να κάνουν windsurf και ο λίγος κόσμος που βρίσκεται στην παραλία φαίνεται να περιμένει την σειρά του. Πίσω από την παραλία εκτός από ταβέρνες και εστιατόρια υπάρχουν και πολλά καταλύματα για group που έρχονται για το λόγο αυτό και γενικά η ατμόσφαιρα αυτή υπάρχει παντού. Η Βασιλική είναι γνωστή σε όλη την Ευρώπη μιας και είναι ιδανικό μέρος για εκμάθηση αφού η θάλασσα είναι ρηχή και με κατάλληλο αέρα. Γενικά η παραλία δεν λέει και πολλά. Στα δυο άκρα της υπάρχει λίγη άμμος αλλά γενικά πολύ χοντρό βότσαλο, ενώ τα νερά εξαρτώνται πολύ από τη φορά του ανέμου και άλλοτε είναι διαυγή άλλοτε υπερβολικά ανακατεμένα και φαίνονται βρώμικα.

Άλλες παραλίες στην περιοχή της Βασιλικής: Ακολουθώντας τον δρόμο προς την παραλία Αγιοφύλι, μετά το μεγάλο λιμάνι της Βασιλικής, υπάρχουν μια σειρά από κολπίσκους με παραλίες οικογενειακού κυρίως χαρακτήρα αφού εκεί φαίνεται να κάνουν τα μπάνια τους οι κάτοικοι της Βασιλικής. Τα νερά είναι πολύ ωραία και οι παραλίες είναι δίπλα στον δρόμο και εύκολα προσβάσιμες. Ένας πιο κρυφός και prive κολπίσκος ο οποίος δεν φαίνεται από τον δρόμο, είναι ο τελευταίος της σειράς. Για να τον βρείτε, πρέπει να στρίψετε αριστερά και να ακολουθήσετε το μονοπάτι, λίγα μέτρα μετά από ένα μικρό χτίσμα στον τοίχο του οποίου υπάρχει γραμμένο με spray πως είναι ο δρόμος προς το Αγιοφύλι. Η παραλία αυτή είναι πολύ μικρή και γρήγορα γεμίζει γι’αυτό πηγαίνετε νωρίς. Επίσης αν συνεχίσετε προς Αγιοφύλι, 500 περίπου μέτρα πριν την παραλία υπάρχει άλλη μια παραλία, πολύ μικρότερη αλλά δεν ξέρω που ακριβώς είναι (και αν υπάρχει) το μονοπάτι. Από την άλλη μεριά του κόλπου υπάρχει η παραλία Αμμουδιά στην οποία όμως δεν πήγα.

Δυτική πλευρά

Η δυτική πλευρά είναι η πιο άγρια, όμορφη και ευτυχώς ανεκμετάλλευτη μεριά του νησιού. Οι πιο φημισμένες παραλίες βρίσκονται εδώ: Πόρτο Κατσίκι, Εγκρεμνοί, Κάθισμα. Οι περισσότερες παραλίες είναι μεγάλες σε μήκος αλλά είναι και τελείως ακάλυπτες με αποτέλεσμα πολύ συχνά να έχουν μεγάλα κύματα και θέλει προσοχή. Ευτυχώς παρά την μεγάλη τους ομορφιά, δεν έχουν αναπτυχθεί πάρα πολύ αν και δυστυχώς αυτό φαίνεται να αλλάζει και πολλοί πάνε να τις εκμεταλλευτούν. Αυτό μπορεί να είναι parking, καντίνες και beach bar, εστιατόρια και δωμάτια που συνήθως συνοδεύονται με καταπατήσεις και καταστροφές πλαγιών και δασών. Προσπαθούμε να μην ενισχύουμε τέτοιες πρακτικές, έχουμε πάρει νερό, snacks και ομπρέλα μαζί μας από πριν και δεν έχουμε ανάγκη κανέναν.

Πόρτο Κατσίκι
Το Πόρτο Κατσίκι είναι ίσως η πιο διάσημη αλλά και πιο απομακρυσμένη παραλία της Λευκάδας. Από την στιγμή που πλησιάζεις και αντικρίζεις από ψηλά την παραλία καταλαβαίνεις γιατί όσος κόσμος έχει επισκεφτεί το νησί, σου είπε να πας οπωσδήποτε στην παραλία αυτή. Από ψηλά, εκεί που παρκάρεις και προτού κατέβεις τα 80 περίπου σκαλιά που οδηγούν στην παραλία, όλοι κοντοστέκονται για λίγα λεπτά για να χαζέψουν πανοραμικά την λευκή από βότσαλο και άμμο παραλία με τα γαλάζια νερά που η διαύγεια τους είναι τέτοια, που μπορείς να δεις τον ίσκιο από τα αγκυροβολημένα σκάφη και τους κολυμβητές στον βυθό. Όταν κατέβεις στην παραλία και κάνεις μια στροφή γύρω από τον εαυτό σου το μόνο που βλέπεις είναι η θάλασσα, η παραλία και ο γκρεμός που αποκόπτει την παραλία από το υπόλοιπα νησί και την πραγματικότητα! Τέτοια είναι η ομορφιά που φαντάζει εξωπραγματική. Και εδώ ελάτε εφοδιασμένοι αν και υπάρχουν κάποιες καντίνες στην κορυφή, στο πάρκινγκ (δυστυχώς μάθαμε πως και εδώ προβλέπεται να επέλθει «ανάπτυξη» και τα έργα έχουν ήδη ξεκινήσει). Κατά τις πρωινές και μεσημεριανές ώρες υπάρχει σκιά μέσα στην μεγάλη σπηλιά της παραλία (προσοχή γιατί οι σεισμοί στην περιοχή είναι συχνό φαινόμενο και πολλές φορές έχουν τραυματιστεί λουόμενοι από κατολισθήσεις) αλλά από το απόγευμα δεν υπάρχει προστασία από τον ήλιο. Και εδώ υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες ευτυχώς όχι τόσες πολλές που να χαλάνε την εικόνα της παραλίας. Πρόσφατα μάθαμε πως εκτός από τον δρόμο που οδηγεί στην παραλία και που υπάρχουν πινακίδες, έχει ανοίξει και ένας νέος που οδηγεί από την Βασιλική και έτσι γλιτώνεις πολλά χιλιόμετρα αφού διαφορετικά πας μέσω του χωριού Κομηλίο. Την νέα αυτή διαδρομή όμως δεν την κάναμε και έτσι δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση είναι ο δρόμος.

Εγκρεμνοί
Άλλη μια ξακουστή παραλία της Λευκάδας. Και εδώ η ομορφιά της παραλίας φαίνεται πριν ακόμα κατέβεις έως κάτω, από την θέα στο απέραντο γαλάζιο κατεβαίνοντας τα 300 σκαλιά που οδηγούν στην παραλία. Αποτελείται από ένα συνδυασμό μικρού βότσαλου και άμμου και είναι περιτριγυρισμένη από γκρεμούς. Την μέρα που πήγαμε είχε αέρα και πολύ κύμα κάτι που δεν μας εμπόδισε να το ευχαριστηθούμε. Ένα beach bar ετοιμαζόταν να ανοίξει όσο ήμασταν εκεί και το οποίο είχε φέρει κάποιες ξαπλώστρες και ομπρέλες. Έφτασε και εδώ η καταραμένη ανάπτυξη. Η παραλία είναι πολύ μεγάλη σε μήκος και φαίνεται το ίδιο όμορφη παντού. Στην κορυφή υπάρχει ένα ιδιωτικό parking (νόμιμο;!;) αλλά όταν πήγαμε εμείς υπήρχε χώρος και έξω από αυτό, κάτι που αμφιβάλλω αν συμβαίνει αργότερα το καλοκαίρι (και προτρέπω όλους τους επισκέπτες να αφήνουν το αυτοκίνητο τους έξω από το parking, για να μην θησαυρίζουν κάποιοι από τα μπάνια μας), καθώς και ένα cafe με ωραία θέα στην παραλία και το πέλαγος.

Γιαλός
Ο Γιαλός ήταν μια παραλία που μας απογοήτευσε. Ίσως απλά να μην το πετύχαμε σε καλή μέρα, αφού είχε λίγη συννεφιά αλλά και τα νερά ήταν λίγο βρώμικα, είτε να κάτσαμε σε λάθος σημείο. Η διαδρομή για να πας μέχρι την παραλία είναι αρκετά κουραστική λόγω των συνεχόμενων στροφών και αν και από ψηλά τα νερά είχαν ωραίο γαλάζιο χρώμα, από κοντά δεν ήταν τόσο εντυπωσιακά. Η παραλία είναι συνδυασμός βότσαλου και άμμου αλλά όχι πολύ ελκυστική, ενώ μέσα στη θάλασσα υπάρχουν μεγάλες κοτρόνες. Η παραλία είναι τεράστια σε μήκος (αλλά και αρκετά πλατιά) και σε άλλα σημεία μπορεί να είναι καλύτερη. Πάνω από το χωματόδρομο παράλληλα της παραλίας, μέσα στα δέντρα υπήρχαν σκηνές ελεύθερου camping καθώς και τροχοβίλες που είχαν σταματήσει εκεί. Υπάρχουν και 3 καντίνες (με δική τους εγκατάσταση η κάθε μια) αλλά όταν πήγαμε ήταν όλες κλειστές.

Καλαμίτσι
Κάτω από το χωριό Καλαμίτσι είναι τρεις παραλίες: Αβάλι, Καβαλικευτά, Μεγάλη Πέτρα. Αυτές οι τρεις παραλίες δεν γνωρίζω αν είναι συνεχόμενες, χωριζόμενες μόνο από κάποιους βράχους και ποια είναι τα όρια της καθεμίας. Εμείς ακολουθήσαμε τις ταμπέλες προς «Παραλία Καβαλικευτά – Καντίνα» και φτάσαμε σε μια πανέμορφη παραλία, με υπέροχα διάφανα βαθιά νερά, βότσαλο αλλά και άμμο σε σημεία και διάσπαρτους μεγάλους βράχους μέσα και έξω από το νερό. Μάλιστα με τους βράχους, αν κάτσεις στο σωστό σημείο σε κρύβουν από τους υπόλοιπους λουόμενους, δίνοντας σου την ψευδαίσθηση ότι έχεις μια παραλία για προσωπική χρήση. Η καντίνα που βρίσκεται πάνω από την παραλία έχει κάποια τραπεζάκια για να κάτσεις στον ίσκιο και επίσης εκμεταλλεύεται κάποιες ξαπλώστρες με ομπρέλες που έχει βγάλει στην παραλία.

Κάθισμα
Μάλλον η δεύτερη πιο ξακουστή παραλία της Λευκάδας. Όπως και οι άλλες παραλίες της δυτικής πλευράς του νησιού, με το που πλησιάζεις εντυπωσιάζεσαι με χρώμα της θάλασσας. Γαλάζιο κοντά στην παραλία που γίνεται όλο και πιο βαθύ καθώς κοιτάς στον ορίζοντα. Η παραλία Κάθισμα είναι και αυτή πολύ μεγάλη σε μήκος και σε πλάτος. Και εδώ είναι ανακατεμένο το βότσαλο και η άμμος, ενώ τα νερά αν και έχουν εντυπωσιακό χρώμα, είναι ανακατεμένα και όχι διαυγή. Μιας και η πρόσβαση εδώ είναι τόσο εύκολη (είναι κεντρικά στο νησί και δεν έχει σκαλιά) είναι και από τις πιο ανεπτυγμένες, με ταβέρνες, beach bar και ξενοδοχεία πάνω από την παραλία και ξαπλώστρες και ομπρέλες κατά μήκος της. Υπάρχει πολύς χώρος για parking και όταν πήγαμε η παραλία ήταν σχεδόν άδεια, αλλά στα μέσα καλοκαιριού μας είπαν ότι γεμίζει. Σε ένα βουνό λίγο πιο πίσω κάνουν Παρά-Πέντε και προσγειώνονται στην φαρδιά παραλία. Τα νερά εκτός από θολά είναι και βαθιά και κρύα. Αν και το Κάθισμα είναι κάπως ανεπτυγμένο για τα γούστα μου, είναι μια πολύ εντυπωσιακή παραλία, αλλά δεν θα ήθελα να βρίσκομαι εκεί τον Αύγουστο όταν δεν θα έχει χώρο να απλώσεις την πετσέτα σου.

Μύλος
Ο Μύλος είναι άλλη μια εντυπωσιακή παραλία που βρίσκεται ανάμεσα στο Κάθισμα και τον Άγιο Νικήτα. Για να φτάσετε στον Μύλο μπορείτε είτε να πάρετε το καΐκι από την παραλία του Άγιου Νικήτα είτε να περπατήσετε. Αν αποφασίσετε να πάτε με τα πόδια, θα πρέπει να ξεκινήσετε από τον κεντρικό πεζόδρομο στον Άγιο Νικήτα, και να στρίψετε στο στενό στην ταβέρνα Ποσειδών (υπάρχει και ταμπέλα προς Μύλο). Είναι περί τα 15-20 λεπτά περπάτημα σε ένα μονοπάτι που ανεβαίνει τον λόφο που χωρίζει τις δύο παραλίες. Όταν φτάσετε στην κορυφή και αντικρίσετε τον Μύλο σίγουρα θα φύγει η κούραση από το ανέβασμα κατευθείαν. Μια τεράστια παραλία με άμμο και φυσικά διαυγή γαλάζια νερά. Όταν πήγα εγώ μάλιστα δεν είχε καθόλου κόσμο και ήταν πραγματικά μαγικά. Να πάτε προετοιμασμένοι, πολύ νερό και καμιά ομπρέλα αφού στην παραλία δεν υπάρχει τίποτα για σκιά.

Άγιος Νικήτας
Το όμορφο αυτό χωρίο διαθέτει και την δική του παραλία, ακριβώς στο τέλος του κεντρικού πεζόδρομου. Ο κόλπος είναι μικρός και αρκετά πολυσύχναστος αλλά με καθαρά νερά. Υπάρχουν και καΐκια και οι βάρκες αγκυροβολημένα αλλά δεν είναι ενοχλητικά. Μιας και είναι μέσα στο χωριό είναι από τις πιο ανεπτυγμένες παραλίες που πήγαμε. Ακριβώς από πάνω υπάρχουν ταβέρνες και καφετέριες και σίγουρα δεν είναι κατάλληλο μέρος αν θέλετε να απομονωθείτε. Στα δεξιά της παραλίας, ακολουθώντας το πλακόστρωτο μονοπάτι θα βρείτε κάποιες άλλες μικρές παραλίες με λιγότερο κόσμο αλλά περισσότερες πέτρες.

Πευκούλια
2,5 χιλιόμετρα βόρεια του Άγιου Νικήτα υπάρχουν άλλες δυο παραλίες, οι Ποτισιές και τα Πευκούλια. Εμείς πήγαμε στα Πευκούλια, όπου η παραλία εκεί χωρίζεται σε κάποιο σημείο με βράχια. Το αριστερό τμήμα έχει από πάνω δύο ταβέρνες / καφέ, είναι πιο ανεπτυγμένο και διαθέτει και ξαπλώστρες. Στο δεξί τμήμα δεν έχει ακόμα φτάσει ο «πολιτισμός» και είναι πιο παρθένο και τα δέντρα που σταματάνε στην παραλία, φιλοξενούν κάποιους ελεύθερους κατασκηνωτές. Και στα δύο τμήματα, η παραλία έχει χαλίκι δίπλα στο νερό και άμμο πιο ψηλά ενώ μέσα στη θάλασσα υπάρχουν και πέτρες.

Βόρεια πλευρά

Σε αυτή τη πλευρά του νησιού δεν πήγαμε για μπάνιο, αφού θεωρείται η λιγότερο ελκυστική. Απλά θα αναφέρω πως βορειότερα της παραλίας Πευκούλια, βρίσκονται οι παραλίες Σκάλα Γιαλού, Αγία Μαρίνα και Μύλοι που ενδείκνυνται για wind and kite surfing και τέλος η παραλία Γύρα. Οι δύο τελευταίες είναι κομμάτια της μήκους 4 χιλιομέτρων αμμουδιάς που περικλείει την λιμνοθάλασσα, δίπλα στην πόλη της Λευκάδας.

Άλλα αξιοθέατα και δραστηριότητες στην Λευκάδα

2008-06-30T01:39:00.005+03:00

Εκτός από το μπάνιο στις πολλές και πανέμορφες παραλίες του νησιού μπορείτε να γεμίσετε την ημέρα σας επισκεπτόμενοι κάποιο από τα παρακάτω.

Καταρράκτες στο Νυδρί
Τέσσερα περίπου χιλιόμετρα μακριά από το Νυδρί βρίσκονται οι καταρράκτες, για να τους βρείτε ακολουθήστε τις κίτρινες ταμπέλες. Όταν φτάσετε και παρκάρετε το αυτοκίνητο σας συνεχίζετε με τα πόδια. Προσπερνάτε ένα καφέ που βρίσκεται εκεί και ακολουθείτε το μονοπάτι. Μετά από 400 μέτρα και αφού περάσετε μια πύλη που έχουν δημιουργήσει τα βράχια φτάνετε στην πρώτη πισίνα. Για να φτάσετε στην δεύτερη, με τον ψηλότερο καταρράκτη, ακολουθείτε το μονοπάτι στα δεξιά της πρώτης. Προσοχή όμως γιατί από το σημείο αυτό το μονοπάτι γίνεται αρκετά γλιστερό. Αν πετύχετε τις πισίνες σε εποχή με αρκετό νερό, μπορείτε να κάνετε μια βουτιά να δροσιστείτε.

Κρουαζιέρα στα γύρω νησιά
Ένας πολύ δημοφιλής τρόπος να δεις κάποια από τα γύρω νησιά της Λευκάδας είναι να κάνεις μια ολοήμερη κρουαζιέρα. Τα σκάφη φεύγουν από τα λιμάνια της Βασιλικής και του Νυδρί. Αυτά στο Νυδρί εκτός από πολύ πιο καινούργια (και πολυτελή) είναι και λίγο φθηνότερα. Θα σας κοστίσει γύρω στα 20-30ευρώ ανά άτομο. Υπάρχουν κάποιες διαφορές ανά σκάφος, πχ η διαδρομή που θα ακολουθεί: κάποια πάνε στο Μεγανήσι και στον Σκορπιό, άλλα πάνε και στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη και κάποια σταματάνε και σε κάποιες από τις παραλίες του νησιού. Πριν αποφασίσετε σε ποιο σκάφος θα κλείσετε, φροντίστε να βεβαιωθείτε πως κάνει την διαδρομή που θέλετε και να μάθετε όλες τις λεπτομέρειες. Ακούσαμε πως κάποια από τα σκάφη παρ’όλο που συμπεριλαμβάνουν κάποια μέρη στο δρομολόγιο, στην πραγματικότητα δεν σταματάνε. Ρωτήστε από πριν που σταματάνε, πόση ώρα σας αφήνουν στο κάθε μέρος κτλ και διαλέξτε αυτό που προτιμάτε.

Φάρος
Στα νοτιοδυτικά του νησιού βρίσκεται το Ακρωτήρι Λευκάτας, στο οποίο βρίσκεται και ο μεγάλος φάρος. Εδώ λέγεται πως είναι το σημείο που έπεσε η Σαπφώ στην θάλασσα όταν την εγκατέλειψε ο αγαπημένος της Φάωνας. Η θέα από το σημείο προς την Κεφαλονιά αλλά και των κυμάτων που σκάνε επάνω στα βράχια, καθώς εσύ στέκεσαι στην κορυφή τους, 70 μέτρα από την θάλασσα είναι καταπληκτικά.

Διαμονή στη Λευκάδα

2008-06-30T01:38:00.001+03:00

Έχω ήδη γράψει έναν πολύ αναλυτικό οδηγό για τα camping της Λευκάδας. Αν προτιμάτε τα ξενοδοχεία ή τα δωμάτια δεν νομίζω πως θα έχετε ιδιαίτερο πρόβλημα να βρείτε κάτι που να σας αρέσει (σοφό θα ήταν να κλείσετε από νωρίς αν έχετε σκοπό να πάτε κατά την υψηλή τουριστικά περίοδο). Δωμάτια και ξενοδοχειακές μονάδες υπάρχουν σε όλες τις περιοχές από τις οποίες περάσαμε με τις περισσότερες φυσικά στην πόλη της Λευκάδας, το Νυδρί και σε όλη την ανατολικά πλευρά, τη Βασιλική, τον Άγιο Νικήτα, το Μικρό Γυαλό, τα Σύβοτα και σε πολλά άλλα μέρη. Για να επιλέξετε την περιοχή που σας ταιριάζει περισσότερο μπορείτε να διαβάσετε για τις παραλίες και για τους οικισμούς της Λευκάδας και στη συνέχεια να ψάξετε στην περιοχή που διαλέξατε.

Camping στη Λευκάδα

2008-06-30T01:32:00.002+03:00

Πολυάριθμες είναι οι επιλογές για αυτούς που θα επισκεφτούν την Λευκάδα με σκοπό να κάνουν camping.

Ελεύθερο camping
Όταν πήγαμε στην Λευκάδα δεν πήγαμε με σκοπό να κάνουμε ελεύθερο camping οπότε δεν ξέρω τι παίζει από πρώτο χέρι. Παρ’ολα αυτά ξέρω αρκετό κόσμο που το έχει κάνει και επίσης είδαμε αρκετές σκηνές όσο ήμασταν εκεί. Όπως συνηθίζεται με το ελεύθερο camping συνήθως γίνεται σε απόμερες παραλίες, μακριά από τα πολλά μάτια. Παρ’όλα αυτά έχω ακούσει για ελεύθερη κατασκήνωση στους Εγκρεμνούς και είδαμε και σκηνές στο Κάθισμα. Άλλες παραλίες στις οποίες είχε κάποιες σκηνές ήταν ο Γυαλός και τα Πευκούλια που μάλιστα έχουν και δέντρα για ίσκιο (λίγα όμως είναι αρκετά ψηλά). Όπου και να διαλέξετε να πάτε, προσοχή γιατί σε τόσο τουριστικό νησί θα το έβρισκα λογικό να κυνηγάνε το ελεύθερο και επίσης, φροντίστε τη φύση και μην αφήσετε πίσω το παραμικρό.

Οργανωμένο camping
Όταν επισκέφτηκα το νησί τον Ιούνιο του 2008, η παρέα μου και εγώ είχαμε αποφασίσει να μείνουμε σε οργανωμένο camping και έτσι μέχρι να βρούμε αυτό που μας ταιριάζει περισσότερο, πήγαμε και είδαμε τα περισσότερα camping του νησιού. Όλα τα camping που είδαμε ήταν αξιοπρεπή, με χώρους με σκιά, καθαρές τουαλέτες και αρκετό χώρο για στήσιμο αλλά το αρνητικό ήταν πως σε κανένα δεν υπήρχε η παρεϊστικη ατμόσφαιρα που υπάρχει στα camping γιατί πολύ απλά δεν υπήρχαν σκηνές, παρά μόνο τροχοβίλες, βορειοευρωπαίων (κυρίως συνταξιούχων) παραθεριστών. Πιστεύω πως στα μέσα καλοκαιριού η κατάσταση θα είναι καλύτερη.

Θα αναφερθώ στο καθένα ξεχωριστά και μιας και όλα βρίσκονται παραλιακά (ή σχεδόν παραλιακά) θα ακολουθήσω φορά κυκλική, σύμφωνη με αυτή των δεικτών του ρολογιού.

Καρυώτες και Επίσκοπος
Στην ανατολική πλευρά του νησιού ανάμεσα στην πόλη της Λευκάδας και το Νυδρί βρίσκονται 2 οργανωμένα camping, οι Καρυώτες και ο Επίσκοπος. Επειδή όμως η περιοχή δεν μας άρεσε, δεν σταματήσαμε σε αυτά τα δυο και προχωρήσαμε προς τα νότια. Προσπερνώντας το Νυδρί και το Βλυχό και στο δρόμο προς το ακρωτήρι Γένι, φτάσαμε στον όρμο Δεσίμι, στον οποίο βρίσκονται άλλα δυο camping. Το «Δεσίμι» που βρίσκεται στο δεξί μέρος της παραλίας και το «Σάντα Μαύρα» στο αριστερό. Η παραλία στον όρμο αυτό δεν είναι καθόλου εντυπωσιακή, αφού η λωρίδα της παραλίας είναι στενή, με χαλίκι και η θάλασσα σίγουρα δεν θυμίζει της ξακουστές θάλασσες του νησιού.

Camping Δεσίμι
Στην είσοδο υπάρχει ένα μικρό parking και αφού προσπεράσεις το εστιατόριο, φτάνεις στον κυρίως χώρο του camping στον οποίο βρίσκονται σταθμευμένες τροχοβίλες (οι οποίες όπως προανέφερα, κυριαρχούν κατά κράτος σε όλα τα camping). Δεν μας έκανε αίσθηση να στήσουμε εκεί και έτσι ο τύπος του camping μας πήγε και μας έδειξε ένα άνοιγμα, στην άκρη και της παραλίας, υπερυψωμένο που ανεβαίνεις από σκαλιά και το οποίο είναι καλυμμένο με καλαμωτές για ίσκιο και έχει θέα ολόκληρο τον κόλπο. Αν και η θέα ήταν πολύ δελεαστική, πήγαμε να δούμε και τα άλλα camping. Η τιμή που μας έκανε (μέσα Ιουνίου δηλαδή low season), ήταν για τρία άτομα με μια σκηνή και ένα αυτοκίνητο (να το παρκάρουμε μέσα), 20 ευρώ.

Σάντα Μαύρα
Κατευθυνθήκαμε στην άλλη άκρη της παραλίας για να δούμε το άλλο camping το οποίο από την πρώτη ματιά φάνηκε λίγο πιο οργανωμένο, με ταμπελίτσες και ονομασίες για τις θέσεις για τις τροχοβίλες κτλ. Δυστυχώς και εδώ δεν υπήρχε ούτε μια σκηνή και ο χώρος που μας έδειξαν για να στήσουμε ήταν τελείως άχαρος: ένα μικρό άνοιγμα ανάμεσα σε κάποια δέντρα, στο κέντρο ακριβώς της έκτασης και δίπλα στον εσωτερικό δρόμο. Οι τουαλέτες, όπως και στο προηγούμενο ήταν καθαρές αλλά δεν είχε το ατού που είχε το προηγούμενο, τη θέα. Η τιμή ήταν επίσης η ίδια, 20 ευρώ.

Μικρός Γιαλός
Επόμενη στάση μετά από μια διαδρομή γεμάτη στροφές, το camping στο Μικρό Γιαλό, το οποίο βρίσκεται σε πλαγιά και στο πάνω μέρος είναι η reception, κάποια δωμάτια που νοικιάζουν και η πισίνα και στο κάτω μέρος είναι το camping. Πολύς χώρος, αρκετά δέντρα και ίσκιος, καθαρό και με καθαρές τουαλέτες. Υπήρχαν λιγότερα τροχόσπιτα και κάποιες σκηνές. Ατού η όμορφη παραλία με τα γαλαζοπράσινα διάφανα νερά. 24 ευρώ ήταν η τιμή εδώ.

Καστρί
Πάλι μετά από μια ατελείωτη σειρά από στροφές και στη συνέχεια ένα σύντομο χωματόδρομο, φτάσαμε στο camping Καστρί. Το camping ήταν πολύ όμορφο, σε πολλαπλά επίπεδα, όπου ψηλά βρίσκεται η reception, το εστιατόριο (που δεν λειτουργούσε) και ένα μικρό mini market. Πηγαίνοντας από το μονοπάτι προς τη θάλασσα, υπήρχε πολύς χώρος για σκηνές, κάποιες θέσεις με θέα τη θάλασσα και κάποιες με λιγότερο ή περισσότερο ίσκιο. Αυτό είναι το πιο φυσικό από τα οργανωμένα camping αφού όσο πήγαινες προς τα χαμηλότερα επίπεδα, οι ανθρώπινες παρεμβάσεις γίνονται όλο και λιγότερες. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει ένας πολύ όμορφος κολπίσκος με άσπρο βότσαλο και γαλάζια νερά. Όταν πήγαμε, ήταν σχεδόν άδειο (3-4 σκηνές μονάχα) και μας ζήτησαν 26 ευρώ.

Βασιλική
Ήταν το τελευταίο camping που μας είχε μείνει να δούμε και αυτό που είχαμε εναποθέσει από την αρχή τις περισσότερες μας ελπίδες. Και σε αυτό φυσικά επικρατούσαν τα τροχόσπιτα αλλά ο χώρος ήταν πολύ περιποιημένος, με ηλεκτροδότηση, γρασίδι και φυσική σκιά στους χώρους κατασκήνωσης, πολλές και καθαρές τουαλέτες και ντους και ένα εστιατόριο που δεν λειτουργούσε. Επίσης σημαντικό ήταν πως είναι σε πολύ κοντινή απόσταση από το χωριό της Βασιλικής και έτσι μπορείς να πεταχτείς ανά πάσα στιγμή για να κάνεις τη βόλτα σου. Αντίθετα στα προηγούμενα camping (με εξαίρεση αυτό στο Μικρό Γυαλό), το πλησιέστερο χωριό απείχε αρκετά χιλιόμετρα. Επίσης ακριβώς απέναντι από την είσοδο υπάρχει super market. Έτσι μετά από και την καλή τιμή που μας έκανε η ιδιοκτήτρια κ. Κική, 22 ευρώ τη βραδιά, αποφασίσαμε να σταματήσουμε την περιπλάνηση μας προς εύρεση καταλύματος και να στήσουμε εκεί. Ο κόσμος στο camping, ειδικά τις πρώτες μέρες, ήταν αποκλειστικά βορειοευρωπαίοι και Ιταλοί, είτε συνταξιούχοι είτε νεαρά ζευγάρια με παιδάκια, με τροχοβίλες, πολλοί εκ των οποίων είχαν έρθει στο νησί για να κάνουν windsurf, αφού η παραλία της Βασιλικής, αν και σαν παραλία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, είναι από τις καλύτερες στον κόσμο για εκμάθηση windsurfing.

Κάθισμα
Είχαμε ακούσει πως υπάρχει άλλο ένα camping, το μοναδικό στην δυτική (και πιο άγρια αλλά και όμορφη) πλευρά του νησιού, κάπου μεταξύ της παραλίας Κάθισμα και το χωριού Άγιος Νικήτας αλλά όταν φτάσαμε μας είπαν πως ήταν δημοτικό και πως έχει κλείσει. Καλό θα ήταν να έχετε πάντως το νου σας αν πάτε στο νησί με σκοπό να κατασκηνώσετε, μήπως και ξανανοίξει.